Over koninklijk locomotieven, machinist Toon en een ritje met de slaaptrein

Foto: De Telegraaf

Foto: ANP

Foto: De Telegraaf

Foto: De Telegraaf

Cock van der Velden uit Zoetermeer:

Ons verhaal gaat over een koninklijke treintocht in onze vakantie. Onze reis startte in Nova Bestrice Tsjechië), waar een prachtig mooie stoomtrein klaarstond voor vertrek. Na een grote klim, kwamen we in een rijtuig terecht dat regelrecht uit de geschiedenis van meer dan 100 jaar geleden kwam rijden. Ondanks het feit dat ik ook al een halve eeuw oud ben, ging mijn hart sneller kloppen. Niks geen rijschema, iedereen kon rustig foto's maken en filmen. Nadat iedereen was ingestapt vertrokken we. Niet alleen de rook van de trein was zwart, maar ook de stoker. Wat een arbeid om zo'n gevaarte in beweging te krijgen. Dikke rookwolken kwamen uit de pijp en roetdeeltjes dwarrelden door de open ramen naar binnen. Witte broeken van de reizigers raakten langzamerhand besmeurd met zwarte deeltjes. Iets wat wij ons in deze tijd met roetfilters niet kunnen indenken. Voor spoorwegovergangen stopte de trein en een soort verkeersregelaar sprong van de wagon om het verkeer tegen te houden. Eenmaal gepasseerd wist de verkeersregelaar zich iedere keer weer aan de laatste wagon vast te pakken, zodat hij na een sprong weer mee reed . Bij het passeren van dorpjes stonden mensen te zwaaien, alsof wij voor jaren weggingen. Gaande de rit reed de trein dwars door de mooie natuur en zelfs over een camping. Ook de campinggasten stonden veelvuldig foto's te maken en te filmen. Wij voelden ons net de koning en de koningin. Herhaaldelijk moest de machinist zijn fluit laten klinken. Er liepen namelijk geregeld mensen op de spoorbaan. Na 2 uur lang door de mooie natuur van 'Tsjechisch Canada' (zo noemen ze het gebied daar) te hebben gereden, arriveerden wij in Jindrichuv Hradec, het eindpunt. Het was een geweldige ervaring en gelukkig hadden wij een retour en mochten we na 1,5 uur pauze de rit nog een keer meemaken. Wij denken dat hier geen moderne trein tegenop kan, ook al omdat wij zo'n hypermoderne rit met een Thalys, ICE of Eurostar nog nooit hebben ervaren...

Esther Hayema uit Sijbekarspel neemt kinderen mee op excursie:

Elk jaar ga ik met een groep kinderen op excursie bij de NS. We vertrekken al vroeg in de morgen en gaan dan met de trein van Hoorn naar Alkmaar. Op het perron in Alkmaar krijgen de kinderen een geweldige rondleiding. In en om het station leren ze alles over treinen. Hoe zit het met tijden, met het perron en waarom mag je het spoor niet oversteken als het rode licht brand. Een kijkje onder de trein en in de machinekamer... Zo weten ze al jong hoe je met de trein moet reizen. Na een paar uur gaan de kinderen dan weer terug met de trein. Het is toch geweldig om kinderen alles over treinen te leren. Jong geleerd, is oud gedaan...

De familie Meijers uit Blerick mag bij machinist Toon rondkijken:

Kinderen reizen vandaag de dag niet vaak met de trein. In de kerstvakantie besloten wij gebruik te maken van een leuke actie van Veolia en gingen een dagje met de kids naar Nijmegen om er te winkelen. Onze vriend Toon was sedert augustus 2007 na een opleiding werkzaam als machinist bij Veolia. Om 16.20 uur zou hij Nijmegen binnenrijden en dan zou hij een een twintigtal minuten tijd hebben alvorens hij met de trein naar onze eindbestemming Blerick zou rijden. "Wat een leuke machinist", hoorden we om ons heen toen de trein vanuit Venlo Nijmegen binnenreed. Toon had ons al zien staan en begroette ons al zwaaiend. De kinderen vonden het wel speciaal dat ome Toon helemaal alleen de trein kon besturen en dat hij ons nu terug naar Blerick reed. Maar voor de terugreis werd aanvaard, kregen ze nog gauw een minirondleiding door de splinternieuwe trein van ome Toon, de machinist. En dat hebben we toen maar even vastgelegd...

De stellen Van Duin en Ouwehand reizen voor het eerst naar Spanje met de trein:

Onze eerste reis met de trein naar Spanje; een echte belevenis. Na jaren kamperen, wat helaas niet meer gaat, en vliegangst nu dus de trein. Van Den Haag naar Parijs met de Thalys en op Gare d'Austerlitz de nachttrein naar Madrid met de Spaanse hogesnelheidslijn Elipsos. Overal hebben wij besproken plaatsen, dus niet te laat komen, want dan moet je opnieuw betalen. Na het instappen om 19.45 eerst naar de restauratie om een tafel te bespreken. Na een heerlijk diner zoeken wij onze bedden op. We zijn met vier personen en vermaken ons best. Slapen is niet zoals thuis, maar je rust uit en het is heerlijk schoon. Om 9.15 zijn we in Madrid. Om onze reis te vervolgen eerst naar een ander station zoeken, wat best spannend was, maar het gaat goed. Van Madrid Atoche de AVE-trein om 11 uur naar Sevilla, waar we om 13.30 opgewacht worden door de kinderen. Het was een geweldige ervaring. Zeker voor herhaling vatbaar, ook naar andere bestemmingen. De treinen zijn ons heel goed bevallen, het was ontspannen en we hebben heel veel gezien onderweg.

Uitje…

Personeelsuitje van Amsterdam naar Parijs per Thalys. Gezellig met collega’s, dinerpakketten mee, rond Antwerpen waren die op, iets na Brussel was ook het restauratierijtuig leeggekocht van alles wat maar enigszins alcoholisch was. Leuke trip, en met zijn allen nog wel leuk, maar nogmaals 4 uur in die krappe rotstoelen zitten? Ik denk het toch niet. De volgende keer ga ik weer lekker met de auto — waarin ik

beter zit — of met het vliegtuig, even oncomfortabel maar je bent er in ieder geval na een goed uur weer uit. Zelfs als de trein voordeliger zou zijn.

Bram Smits

Sneller dan de auto’s…

Dit jaar zijn we met zijn vijven, twee ouders en drie kinderen, op vakantie gegaan naar Thailand. De kinderen willen tijdens een lange vlucht ook vermaakt worden, dus hebben we gekozen om met een vliegtuigmaatschappij vanaf Düsseldorf in Duitsland te vliegen omdat ze van die beeldschermen in de stoelen hebben.

Om lekker uitgerust aan te komen op het vliegveld hebben we gekozen om met de ICE te gaan. En voor die prijs kun je zelf niet rijden en dan heb ik het nog niet over de parkeerkosten.

Op tijd kwam de ICE Utrecht centraal in rijden. Even de juiste coupe op zoeken en de besproken plaatsen vinden. Tijdens de rit hebben we wat te drinken gehaald in het bistro rijtuig. Genietend van een lekkere bakje cappuccino zagen we het landschap snel aan ons voorbij gaan.

Op de snelheidsmeter in het rijtuig zagen we dat we behoorlijk snel gingen. We reden langs een snelweg en gingen veel sneller dan de auto’s die daar reden. Als we met de auto ergens heen gaan, dan moeten de kinderen op hun plek blijven zitten, maar in de ICE kun je lekker even je benen strekken.

Binnen no-time waren we op de bestemming. Geen gedoe met parkeren en parkeertickets deze keer en lekker snel ter plaatse. Wat een leuke ervaring was dat en de vakantie moest eigenlijk nog beginnen.

Ook de terugreis was een feest. Na 14 uur in een vliegtuig te hebben gezeten, zit je er wel een beetje doorheen. Wat een genot om dan de ICE vanaf Düsseldorf terug naar huis te nemen. Je hoeft niet op te letten op het verkeer, je kunt je benen even strekken en de kinderen vermaken zich ook.

Tijdens de terugreis was er een jong stel wat net een rondreis had gemaakt, die net niet genoeg contant geld had om kaartjes te kopen bij de conducteur en deze opperde om maar bij het eerst volgende station uit te stappen. De jongeman van het stel vroeg nog even in de coupe rond of iemand even iets kon lenen zodat ze de reis voort konden zetten. Omdat ik het wel sneu vond vroeg ik waar ze naar toe wilde gaan. Utrecht Centraal was het antwoord. „Nou, dan kan ik je wel wat lenen als ik het direct terug kan krijgen als we op het station zijn.” Eenmaal op Utrecht Centraal werd er direct gepind en kreeg ik het geleende geld weer terug en uiteraard werd ik hartelijk bedankt.

En zo eindigde de reis voor ons en voor dit stel positief.

Al met al een leuke ervaring en voor herhaling vatbaar.

Fam. Beeris

Conducteur…

Mijn reiservaring in Nederland is de laatste jaren steeds positiever geworden. Pakweg acht jaar geleden kon je er nog nauwelijks van uitgaan dat de trein op tijd aan zou komen en was een conducteur die langs kwam, zeldzamer als de kans om een kilo goud op het midden van de Dam in Amsterdam te vinden. De laatste jaren zie ik steeds vaker een conducteur voorbij lopen, al dan niet controlerend, wordt er beter omgeroepen en kun je altijd een overstapmogelijkheid bij de conducteur aan boord van de trein navragen. Vorige maand was ik op Zomertoer en kwam er een conducteur voorbij lopen. De man werd door een ouder echtpaar aangesproken waar ze moesten overstappen. De conducteur pakte zijn railcomputer maar dat ding had er even geen zin in. Na het apparaat enkele keren een reset gegeven te hebben werkte het ’ding’ weer schijnbaar naar behoren. Al met al waren er gauw enkele minuten verstreken en kon hij de vraag van het echtpaar intoetsen. Nadat de gegevens op het scherm te voorschijn waren gekomen, schreef hij alles over op een klein papiertje, zodat de man en de vrouw precies wisten waar ze over moesten stappen. Hij overhandigde het papiertje aan de vrouw waarop die tegen de conducteur riep: „Oh, dat klopt het toch wat hier staat." De vrouw had dus al die tijd een uitdraai van de servicebalie in haar hand gehad waarop hun reis al uitgeprint stond. Ik zag de conducteur heel diep slikken en weglopen.

Dirk Visser

Autoslaaptrein…

Net zoals ieder jaar zaten wij (mijn vader, moeder en ik) ergens in juni te brainstormen over een leuke vakantiebestemming voor deze zomer. Na een aantal jaren met de bus naar Spanje te zijn geweest (wat een helse reis is dat zeg...) besloten we dit jaar eens voor iets anders te kiezen. Mijn moeder heeft al enkele jaren last van vliegangst (vandaar die bus), maar besloot dat 2008 (het jaar waarin ze 50 wordt) het jaar moest worden om deze angst te overwinnen. We kozen voor een vliegreis naar de Costa del Sol. Echter... mijn moeder was op de dag dat we gingen boeken (!) al zo ziek van haar vliegangst dat we maar hebben besloten dat dit toch niet zo succesvol zou gaan worden (aangezien ik weinig zag in een hysterische help-ik-heb-vliegangst-moeder op het vliegveld; ik zag het al helemaal voor me...). Die vliegangst moet nog maar een jaartje mee dus.

Op zoek naar een alternatief op internet kwam ik uit bij de Autoslaaptrein. Deze trein rijdt in de zomermaanden een maal per week richting Zuid-Frankrijk en Italië. De auto gaat mee op de trein. Ideaal: we houden alle drie niet van lang autorijden maar hadden op vakantie toch de beschikking over onze eigen auto voor het maken van excursies. De reis begon in Den Bosch, waar de auto op de trein geladen werd. Op vrijdagmiddag om 14.00 uur begon de reis richting Livorno. Wij hadden bewust gekozen voor een privé-slaapcompartiment voor drie personen. Een absolute aanrader. Het voordeel hiervan is dat je een eigen wasbakje in je coupe hebt maar ook dat de deur van je coupe dicht kan. In een trein met bijvoorbeeld lawaaiige kinderen is dit heerlijk voor je rust en je privacy. Na een welkomstdrankje van onze steward kwamen we al vrij snel in het Rijngebied in Duitsland. Adembenemende uitzichten over deze rivier met op de achtergrond de bergen met de wijnranken. ’s Avonds werd ons drie-gangendiner geserveerd in het restauratierijtuig. Wat een belevenis. Heerlijk dineren aan tafel met buiten de wereld die aan je voorbij trekt. En hoe dieper je Duitsland/Zwitserland inkomt, hoe mooier de uitzichten over de bergen en de natuur.

Toen we na het diner terugkwamen had de steward onze coupe al klaargemaakt voor de nacht. Wat wil zeggen: drie prima bedden boven elkaar waarin we alledrie goed hebben geslapen. Jammer dat het donker is buiten, want de uitzichten waren vaak zo mooi dat we het zonde vonden om de ogen te sluiten! ’s Ochtends kregen we het ontbijt geserveerd in de coupe en rond 10.30 uur waren we al gearriveerd in Livorno. Onze auto was binnen 20 minuten van de trein en onze vakantie in Italië kon beginnen! Voor ons is deze treinreis echt de manier om relaxed te reizen, de vakantie begint bij vertrek in Den Bosch en je komt uitgeslapen aan op de bestemming. Daarnaast zie je buiten de meest waanzinnige beelden aan je voorbij trekken (die heb je in het vliegtuig en in de bus niet) en is het veel en veel beter voor het milieu. Dit lijken me genoeg goede redenen om het reizen per trein binnen Europa te gaan promoten!

N. Thijssen, Tegelen

Naar Griekenland…

In april 2007 zijn mijn vriendin en ik met de trein op vakantie gegaan naar Griekenland. Nu verklaren veel mensen ons voor gek, maar het was wel erg leuk en bijzonder. Het is ongeveer 50 uur reizen, maar je ziet heel wat. Wat ik zo fijn vind aan de trein is dat je met mensen in contact komt, dat je heel wat ziet van de landen waar je doorheen reist en dat je zonder problemen even een stukje kunt lopen of wat kan eten.

Op vrijdagmiddag vertrokken we, met de Intercity naar Arnhem. We kwamen op tijd aan in Arnhem, maar onze aansluitende ICE naar Oberhausen had vertraging. Uiteindelijk kwam de trein met een flinke vertraging aan, maar onze gereserveerde aansluiting van Oberhausen naar München misten we. We konden zonder problemen mee met de volgende ICE, maar die was wel helemaal volgeboekt. Gelukkig konden de twee zitplaatsen bij de rolstoelplaatsen niet gereserveerd worden, dus konden wij daar zitten. Dat hebben we tot aan Stuttgart moeten volhouden, maar wij hadden gelukkig een zitplek! Vanaf Stuttgart konden we op een gewone, comfortabele stoel gaan zitten. Al met al kwamen we ’s avonds een half uur later aan in München. Nog ruim op tijd voor onze nachttrein naar Belgrado.

Na wat gegeten te hebben bij de Burger King begaven we ons naar het perron voor de nachttrein. Ruim op tijd zijn we er, maar de nachttrein staat al met 20 minuten vertraging aangekondigd. Eigenlijk hoort de nachttrein om kwart voor twaalf te vertrekken, maar pas na middernacht komt de lange rij rijtuigen traag het kopstation binnenrijden. Het is een bonte mengeling van rijtuigen, met verschillende eindbestemmingen: Boekarest, Boedapest, Zagreb, Belgrado, Rijeka. In de nacht zal er nog heel wat gesplitst en gecombineerd worden. Wij moeten naar Belgrado, maar naar Belgrado rijdt alleen een zitrijtuig en we hebben een reservering voor de comfortabele couchette, waar je lekker in kan liggen. De couchettes rijden tot aan Zagreb, daar wisselen wij van rijtuig.

Het Kroatische couchetterijtuig oogt prima. Voor het eerst heb ik een ligplaats in een nachttrein. We maken de bedden op en gaan liggen. We hebben met ons tweeën een heel zes-persoonscompartiment. De middelste en bovenste bedden worden gebruikt voor de bagage en de deur gaat op slot. ’s Nachts word ik nog even wakker. We staan stil, ik denk in Salzburg. Ik ga slapen, en als ik weer wakker word zijn we in Jesenice, Slovenië. Ondanks dat Slovenië nog niet bij het Schengenverdrag zit, is er geen grenscontrole. Na Jesenice val ik weer in slaap, totdat we voorbij Ljubljana beiden wakker worden en opstaan. We komen aan in Dobova, voor de eerste echte grenscontrole. Een modern station, en de uitreiscontrole van Slovenië stelt niks voor. We vragen om een stempel in ons paspoort en krijgen die.

Daarna rijdt de trein de grens over en stopt hij in Savski Marof. Dit is geen regulier station voor deze trein, hier vindt enkel de Kroatische grenscontrole plaats. De Kroaten doen het ook snel en stempelen ons paspoort, en we kunnen door. Ik kijk op mijn horloge. We hadden al in Zagreb moeten zijn. Uiteindelijk komen we met een uur vertraging eindelijk in Zagreb aan.

In Zagreb stappen we uit de trein, en lopen naar voren. Daar zit het doorgaande rijtuig München-Belgrado, en in dit moderne uit 2003 daterende rijtuig met airconditioning zijn onze plaatsen geboekt. Dit doorgaande rijtuig rijdt vanaf nu mee met een Kroatische sneltrein tot aan Vinkovci, de laatste grote stad in Kroatië, en vanaf daar met een regionale Servische trein.

De rit door Kroatië duurt lang en het landschap is vrij saai. In de verte zien we de heuvels van Bosnië-Herzegovina. Met vertraging komen we aan in Vinkovci, waar ons rijtuig wordt weggerangeerd en bij een andere trein wordt geplaatst. We rijden nu verder en komen in Tovarnik aan, nog steeds in Kroatië. Hier is de grenscontrole, en weer is het geen enkel probleem. Maar ik knijp hem voor de Servische grenscontrole. Niet dat ik wat te verbergen heb, maar sinds ik door drie in het Duits schreeuwende agenten midden in de nacht ben wakker gemaakt in de nachttrein naar Basel en al mijn bagage werd doorzocht heb ik het niet zo op strenge grenscontroles.

Ik kijk naar buiten en zie de Servische vlag wapperen. We zijn in Šid, de Servische grensplaats. „Šid, Srbija”, zegt de man die al vanaf Ljubljana bij ons in het compartiment zit. Het klinkt als „Shit, Serbia.” De grenswachten komen de trein binnen. Ze spreken keurig Engels. Met een strenge blik bekijkt de grenswacht onze paspoorten en drukt er het verplichte inreisstempel in. Klaar! De andere man in ons compartiment heeft minder geluk. Na een blik op zijn paspoort roept de grenswacht iemand op met zijn portofoon. De man reageert alsof hij het al verwachtte. Toch kunnen we even later wegrijden. Het is indrukwekkend als we in de loop van de middag Belgrado binnen rijden. Een heel ander straatbeeld dan in Nederland, veel ouderwetser en vervallener. We komen met een uur vertraging aan in de Servische hoofdstad en we stappen uit. De perrons zijn hier laag, je klimt zowat de trein uit. We gaan naar de wc, maar het openbare toilet op het station is wel de smerigste wc die we ooit zijn tegengekomen. Gelukkig zijn de wc’s op het nabijgelegen busstation schoner. Nu maar wat te eten zoeken. Voor het station zie ik een bord wat naar een McDonald’s verwijst. Ook hier slaat de verwestering toe.

In de nachttrein naar Thessaloniki spreken we met een begeleider van één van de rijtuigen naar Skopje, een vriendelijke man die prima Duits spreekt. Onze couchettebegeleider spreekt niet zo goed Duits; we geven hem de treinkaartjes en hij zegt „Morgen Zurück!” Maar wel een vriendelijke man; hij vindt het geen probleem dat we met z’n tweeën in een compartiment gaan liggen. In het hele rijtuig reizen, inclusief mijn vriendin en ik, maar iets van zes of zeven mensen en uitgerekend wij hebben een reservering voor een compartiment waar al iemand anders in zit.

Het rijtuig is oud, minstens 30 jaar. De gordijntjes vallen bijna naar beneden, je moet er heel voorzichtig mee zijn. Gelukkig hebben we nog een extra laken, wat als gordijn voor de gangkant kan dienen. We maken de bedden op en gaan slapen. Als we wakker zijn, zijn we bij de Macedonische grens. Met vertraging. Ruim acht uur reizen vanaf Belgrado en nog ben je Servië niet uit. Ik kijk naar buiten, en zie bij het grensstation van Preševo de grootste parkeerplaats van legermaterieel die ik ooit heb gezien. Talloze tanks en jeeps, bewaakt door soldaten, staan hier. Het is misschien lekker rustig, maar ik zit hier in een politiek kruitvat. Preševo is een gemeente in Servië, maar de bevolking is voor meer dan 90% van Albanese afkomst. We zitten hier vlakbij de grens met Kosovo (wat toen nog niet zelfstandig was). De grenscontrole verloopt vlot en we rijden door naar Macedonië. De inreiskaart voor Macedonië hebben we al gekregen van de couchettebegeleider en ingevuld.

Tabanovci is de Macedonische grensplaats. De karakteristieke vlag met de gele zon op een rode achtergrond wappert op het kleine grensstationnetje. De zongebruinde grenswacht komt ons compartiment binnen en neemt onze inreiskaarten en paspoorten. „Ah, Nederland, Marco van Basten”, is de eerste reactie. Wat een leuke binnenkomst! We praten zelfs wat over voetbal, hij kijkt in de paspoorten en vergelijkt het met de inreiskaarten en we krijgen onze stempel. Even later komt een douanebeambte langs. Hij doet de deur van ons compartiment open en vraagt iets in het Macedonisch, waarschijnlijk of we wat aan te geven hebben. Maar we snappen natuurlijk de vraag niet, en dat zeggen we ook in het Engels, De man knikt en glimlacht. „Het is wel goed zo”, lijkt hij te denken.

Een uur later rijden we het station van Skopje binnen. Een apart gebouw uit de jaren ’60, het oude station van Skopje werd toen door een aardbeving verwoest. Het nieuwe station ziet er uit alsof het sindsdien weinig onderhoud heeft gehad. Maar ja, de burgeroorlog, de Kosovocrisis en de economische problemen van het zelfstandige Macedonië hebben de zaak natuurlijk ook geen goed gedaan. Daarna gaat de rit door het binnenland van Macedonië. We zien dorpjes met moskeeën, mensen met paard en wagen, mannen en vrouwen die met een zeis het land bewerken en even later ook besneeuwde bergtoppen. Na een paar uur zijn we in Gevgelija, de grens met Griekenland. Hier ziet alles er al wat beter uit. Gevgelija is een iets grotere plaats. Nu hebben we een uitreisformulier moeten invullen, wederom is de grenscontrole probleemloos. De trein vertrekt nu voor het laatste stuk, naar Griekenland.

We komen aan in Idoméni.Weer in de EU, weer in een land waar we met euro’s kunnen betalen. De Griekse grenswachten komen langs en bekijken de paspoorten en nemen ze mee. Ik haal intussen een fles koud water en wat te eten bij de stationsrestauratie. Vanuit de trein zie ik mensen naar het politiebureau op het perron lopen. Ik ga naar buiten om even poolshoogte te nemen. Ik hoor mijn naam omgeroepen worden; op deze manier geven de Grieken dus de paspoorten terug! Ik haal mijn vriendin op en we gaan naar het politiebureau en wachten. Onze namen worden omgeroepen en we nemen onze paspoorten weer mee en gaan weer de trein in. We hebben onze treinkaartjes ook weer terug gekregen en op weg tussen Idoméni en Thessaloniki komt zowaar de Griekse conducteur nog langs. Uiteindelijk bereiken we met 1 uur en 40 minuten vertraging Thessaloniki, na een fantastische treinreis. We zijn er, tijd voor een hotel!

Andries Mussche, Zwolle

Brand…

Met zijn vijven een dagje uit: spannend! De tweeling van 3 en hun oudere broer van 4 jaar vinden het een groot avontuur. In plaats van met de auto voor het eerst met de trein. Ja, ik weet het, het is erg. Een groot verschil met vroeger; ik moet het toegeven: mijn gezin kan niet meer zonder auto. Met kleine kinderen blijft het een bedoening in het openbaar vervoer en vaak is het gewoon makkelijker om ‘even de auto te pakken’.

Maar vandaag gaan we dus als verrassing naar oom Reinout, die in Amsterdam woont. In een echte ’dubbeldekkertrein’ rijden wij met stralende kinderen naar onze hoofdstad. Goh, wat gaat dat soepel en het is erg gezellig! Broodjes mee, snoepjes mee, een pakje drinken. Als we naar buiten kijken, ziet alles er anders uit.

Al gauw komen we, waar we zijn moeten. Mijn man en ik spreken over de voordelen van de trein. Zullen we dan misschien toch maar een voordeelkaart aanschaffen? Dit gaat zo goed en het zal best een besparing zijn.

Met zijn allen bezoeken we Artis en na dit bezoek is er zelfs nog tijd om in het Scheepvaartmuseum te kijken. Iedereen vindt het super. Samen eten we nog wat en dan is het al snel weer tijd om terug te gaan. Een dikke kus voor Reinout, maar echt zin om weg te gaan hebben de kinderen nog niet.

Gelukkig is de pret nog niet over: we gaan weer met de trein. De vermoeide gezichtjes beginnen nog een beetje te glunderen… Het duurt even voordat de trein komt en de stemming wordt al wat minder gezellig. Maar als we eenmaal in de trein zitten, is dat zo weer over.

Nog geen tien minuten later stopt de trein. In de tunnel, net na Schiphol. Het is duidelijk dat dit niet een normale ‘stop’ is. Drie gezichten kijken wat angstig naar buiten; het is wel erg donker. „Mam, wie wil hier instappen?”, vraagt de oudste. Ik probeer een prettig antwoord te bedenken: „Ik denk niemand. De machinist zal wel even wat moeten repareren.” Gerustgesteld zakt zoonlief weer achterover. Na zo’n tien minuten wachten beginnen de andere twee toch wel wat te piepen. Het is inmiddels eigenlijk al een tijdje geleden dat het bedtijd was. Er wordt omgeroepen dat er een brand in de tunnel is en dat wij niet verder kunnen. De geruststelling van daarnet is ineens helemaal weg: „Brand? In de tunnel? Komt die brand dan ook bij ons?”

De gezellige vakantiestemming is nu helemaal weg…. de kinderen zijn moe en bang. De snoepjes en al het drinken zijn overdag al opgegaan en eigenlijk hebben we niet veel meer bij ons om de kinderen gezellig te vermaken. Na zestien spelletjes ’Ik zie, ik zie, wat jij niet ziet’ is de rek er echt helemaal uit. Buiten de trein is alles alleen maar zwart en we hebben alle kleuren uit de coupe al behandeld. Inmiddels staan we drie kwartier stil. Regelmatig worden we op de hoogte gehouden over het feit dat we nog niet verder kunnen. Na ongeveer zo’n anderhalf uur kunnen we door. Iedereen begrijpt waarschijnlijk wel hoe we die doorgekomen zijn en met ons de hele coupe. Mijn man en ik kijken elkaar aan: „Die voordeelkaart, daar wachten we nog maar even mee. Alleen als we heel snel op een leuke bestemming komen, willen we nog wel een keer met zijn allen in de trein stappen!” En laat oom Reinout nu net afgelopen weekend naar Brussel zijn verhuisd…

Ryanne Overmeire, Leidschendam

Interrail-avontuur…

Elk jaar trek ik er met twee vrienden op uit om Europa te ontdekken. Voor jongeren kan dit heel erg voordelig met het zogenaamde Interrail-ticket. Bepakt en bezakt gingen we ook dit jaar weer op weg. De reis begon in Leeuwarden waar we onze plek in namen in de standaard NS Intercity met oranje doorgezakte banken, iedereen kent ze. We hebben niet te klagen, we hebben een zitplaats en het zit een stuk beter dan de regionale treintjes die Arriva sinds een aantal jaar inzet (hier kun je namelijk niet in wegzakken wegens gebrek aan vulling in de stoel). Zonder vertraging, maar met te hard bellende, muziekluisterende en klagende medereizigers kwamen we via Zwolle aan in Enschede.

In Enschede was het plan om direct door te reizen naar Neurenberg via Dortmund en Keulen. Deze omweg was bedacht zodat we optimaal gebruik zouden kunnen maken van het ticket en mooi op tijd aan zouden komen in Neurenberg. We zouden rond 12 uur ’s nachts de grens met Duitsland passeren en vanaf daar was onze Interrail-ticket geldig. Ware het niet dat juist op de dag dat wij deze verbinding zouden gebruiken er Schienen ersatz verkehr (treinvervangende bus) was ingezet. Niets aan de hand, want in de meeste gevallen is dit in Duitsland goed geregeld. In Gronau aangekomen zouden we met de bus langs een aantal kleine stations rijden om op het eindpunt weer op te stappen op de trein. Het enige nadeel deze avond; de trein van de Prignitzer Eisenbahn sloot niet aan op de door de Deutsche Bahn geregelde bussen. Privatisering ten top.

Snel gekeken hoe we toch onze (gereserveerde) nachtrit in Keulen konden bereiken. We konden gelukkig omreizen wegens een extra tijdsbuffer die we hebben ingepland. Het plan was om in de nacht te slapen in de comfortabele stoelen van de Duitse InterCityExpress. Het perron was zo goed als leeg, een goed vooruitzicht op een rustige nacht.

Niets was minder waar, ons geluk was ver te zoeken deze dag. Een, zoals de Duitsers het noemen ‘Person im gleis’ had een verstoring van de laatste intercity veroorzaakt en wegens reinigingswerk was iedereen was genoodzaakt om in ‘onze’ ICE mee te moeten. Weg nachtrust (Oke, we hadden een nachttrein kunnen plannen, maar avontuurlijker is om deze gokjes te wagen).

Uiteindelijk niet kunnen slapen, gebroken aangekomen in Neurenberg maar wel een avontuurlijke rit gehad. De rest van de vakantie hebben we toch maar niet deze avontuurlijke manier van reizen gekozen en besloten op veilig te spelen met herbergen en nachttreinen. Vele mooie steden bezocht (Neurenberg, Dresden, Leipzig, Wenen en Praag stonden op het programma). De laatste dag van de week op onze terugreis gekozen voor een Nachttrein van Salzburg naar Utrecht. Goed uitgeslapen en uitgerust kwamen we weer in Nederland aan.

Hoe slecht deze vakantie ook begon, de bezochte steden en mensen die we daar gezien en gesproken hebben heeft een hoop goed gemaakt. Een avontuur om nooit te vergeten!

Peter Fokkema, Leeuwarden

’Zwaargewond’…

Omdat mijn middelste 12 werd mocht ze met mij naar mijn geliefde Parijs. Zij was er nog nooit geweest, en op 14 juli gingen wij in alle vroegte van Haarlem naar Amsterdam met de trein om daar de eerste Thalys te pakken.

Het was geweldig, in alle vroegte werden er croissantjes en koffie/chocolat chaud uitgedeeld door personeel van NS Internationaal, en er speelde een geweldige Franse band (nu weet ik dat dit Alderliefste was). We waren meteen in de stemming, een bijzondere feestdag die al in Amsterdam begon. Na een comfortabele rit in de Thalys kwamen we iets te vroeg aan in een zonovergoten Parijs.

We hebben een heerlijke tijd gehad in Parijs, en konden ons maar met moeite losscheuren uit de Tuileriën. We moesten ons enorm haasten om nog op tijd terug te zijn, en op weg naar het hotel sloeg het noodlot toe, mijn dochter stapte in een stukje glas. Het was er snel genoeg uit, maar hollen ging niet meer en ik was bang dat we onze trein zouden missen.

In plaats van de metro vanaf het hotel dus maar een taxi genomen, met een geweldige,vriendelijke vrouwelijke taxichauffeur die moederlijk en bezorgd meeleefde. Via haar centrale waarschuwde ze Gare du Nord en met een marge van 1 minuut haalden we de trein. Bij de trein stond de conducteur al op ons te wachten, hij was gewaarschuwd door een collega van de taxichauffeur.

Of de dames even met hem mee wilden lopen? Er bleek een probleem te zijn met de airco in één van de coupé’s met als gevolg de temperatuur van een vrieskist. Het was weliswaar niet onze coupé, maar met een ’zwaargewonde’ wilde hij ons graag wat extra helpen, hij moest namelijk veel mensen gaan verplaatsen.

De hele terugweg hebben we gereisd in de eerste klas, waar mijn dochter, met minimale schade, werd behandeld als een zwaargewonde patiënt (blond, leuk en slank) en het werd voor ons beiden een onvergetelijke reis.

We zijn nu twee jaar verder maar elke keer dat we op Amsterdam staan en mijn dochter de Thalys ziet staan, stoot ze me aan: „Mam, weet je nog, zullen we stiekem instappen? Weer met onze voeten in de vijver van de Tuileriën gaan zitten?"

Ik zou graag willen, maar Elsschot zei het al: ’tussen woord en daad staan wetten in de weg en (in ons geval) praktische bezwaren, maar wie weet in de toekomst weer...

Marieke Blommesteijn, Haarlem

Schurkenstaat…

Het is nu ruim 30 jaar geleden dat ik voor mijn kerstvakantie een reis naar Genua boekte. Een slaaptrein waarin ik een couchette had geboekt. Spannend door Duitsland en Zwitserland naar Italië.

Omdat de grensovergangen ‘s nachts plaatsvonden en als je niet in je nachtrust gestoord wilde worden, kon je je paspoort aan de purser afgeven. Voor de grensovergang naar Zwitserland kwam de douane in de trein die meereed tot de volgende halte. Moe geworden haalde ik mijn bed naar beneden en sloot het gordijn. Wipte in bed en dommelde al snel in. Op een gegeven moment voelde ik de trein vaart minderen en keek ik naar buiten. Niets te zien, het was pikdonker. Maar slapen kon ik niet meer. Om mijn kamergenoten niet te storen ging ik op de gang staan om een sigaretje te roken. Ik stond niet alleen er waren meer mensen met dezelfde verslaving. Er stond naast mij een heer met een nogal opvallend profiel. Hij lachte en direct viel mij het goud in zijn mond op. Zijn horloge met kleine glinsterende steentjes viel ook in ‘t oog. Volgens mij iemand die niet in een trein thuishoort.

De trein maakte een onverwachte beweging en ik stootte mijn sigaret tegen de heer zijn jas. Ik schrok maar de schade bleef beperkt met wat as op z’n jas. Ik probeerde de as eraf te vegen. Maar de heer voelde mijn hand en greep naar zijn jas en tot stomme verbazing slaakte hij een kreet van dief, geef mijn speld terug. Niet wetend wat mij overkwam werd ik omringd door drie douaniers en een purser. De trein stopte bij de eerstvolgende stop en werd ik overgedragen aan de lokale politie die al op het perron mij stond op te wachtten.

Ik werd meegevoerd naar een klein politiekantoor en ondervraagd. De helft begreep ik niet maar ik begreep dat ik werd beschuldigd van diefstal van een gouden speld en een brandvlek op de jas van de ’gentleman’. Ik moest mij ontkleden en zat daar voor uren voordat er weer wat gebeurde. Er was inmiddels een advocaat uit bed gehaald om mijn zaak te behartigen. Hij stelde voor om de diefstal toe te geven en er met een schikking vanaf te komen. De jas plus de speld werd geschat op, omgerekend, 1800 gulden. Voor het voorval zou ik 500 gulden moeten betalen. Bij elkaar 2300 gulden. Maar ja waar haal je dat vandaan. Ik stelde voor om mijn ouders te bellen en te zien of zij dat geld bij elkaar konden krijgen. Maar daar had men geen oren naar. Ik kon ook de boete voldoen met 10 dagen hechtenis. Maar de claim van de jas en de speld zou d.m.v. beslaglegging in Nederland worden ingevorderd. Weg vakantie, weg plezier, wegkwijnen in een cel en na de jaarwisseling weer terug naar Nederland, wat een verschrikking.

Het altijd vrolijk en liefdevolle Zwitserland was een schurkenstaat voor mij geworden. Tamelijk ruw werd ik weggevoerd en letterlijk en figuurlijk in een cel gegooid.

En toen werd ik wakker…

Koos Ottevanger

Voetbalsupporters…

Al 10 jaar gaan wij met carnaval met de trein naar Oostenrijk. En meestal probleemloos. Goed, als iemand de trein misbruikt om zich van het leven te beroven, levert dat natuurlijk vertraging op. En ook kan na zware sneeuwval een boompje knakken en op de rails vallen, waardoor bussen ingezet moeten worden. Maar over het algemeen zijn wij contente treinreizigers.

Enkele jaren geleden waren wij op een zondag in februari op de terugreis van Innsbruck naar Venlo. Wij, dat zijn mijn vrouw en ik, drie kinderen en mijn schoonouders. In München moesten we overstappen. Tijdens de wandeling van het ene perron naar het andere hoorden we lallende voetbalsupporters clubliederen brullen. Bayern München had de avond ervoor tegen Schalke 04 gevoetbald. Maar we schonken er verder geen aandacht aan.

Aangekomen op het goede perron zagen we de supporters staan, een grote groep, gehuld in de kleuren van hun club met een blikje bier in de ene en een flesje Flügel in de andere. Ik keek mijn bezorgd kijkende vrouw aan en zei: „Moet je eens zien wat een lange trein, de kans dat die in onze coupé terechtkomen is erg klein.” Bovendien bleken onze gereserveerde plaatsen zich ook nog eens helemaal achterin te bevinden. We liepen door en stapten in een bijna lege coupé. We hadden twee tafeltjes naast elkaar gereserveerd, zodat de kinderen konden tekenen, kleuren en spellen. We hadden ons nog maar net geïnstalleerd, toen we het gelal dichterbij hoorden komen. Ik keek naar buiten, vervolgens naar de kaartjes met reserveringen en zag dat er overal München-Essen op stond, voor ons en achter ons. En daar kwamen de supporters al de coupé binnen en ploften rondom ons neer. „Dit wordt een onrustige treinreis”, dacht ik, „als dat maar goed gaat.”

De rugzakken gingen open en nog meer bier en Flügel kwam te voorschijn. Wij keken elkaar verbijsterd aan: in de rugzakken zat meer drank dan de man van de restauratie bij zich had op zijn karretje. En ze zongen nog steeds uit volle borst. Vreemd genoeg pakten onze kinderen hun kleurboeken en gingen aan de slag. Af en toe keken ze op, als een supporter zich ontpopte als animator en vanuit de schuifdeuren luid zingend een hele wagon met ’de hendjes de lucht in’ liet zitten. En als hij zich omdraaide om het Hofbräuhaus in München te bezingen, dan kwam de andere coupé in actie.

Maar al gauw genoeg begon bij de supporters de drank z’n werk te doen. De eersten vielen in slaap, de ergsten gleden van de bank en bleven op de grond liggen (zo zagen we ze ook niet meer). Tegen de tijd dat we in Nürnberg waren was de rust weergekeerd. Een man echter bleef wakker en toen de kinderen een dobbelspelletje gingen doen, vroeg hij of hij mee mocht doen. Hij vertelde (overigens nog goed verstaanbaar), dat ze de vorige avond naar de wedstrijd waren geweest, vervolgens de hele nacht op stap en nu op de terugweg naar Gelsenkirchen. Wij merkten op, dat de stemming toch wel anders geweest zou zijn, als ze verloren hadden. Hij keek ons lachend aan: „Maar we hébben verloren.”

We hebben verder een aangename reis gehad, gezellig met deze ’laatste’ supporter gekletst , heel gezellig, want het was maar goed, dat we in Düsseldorf uit moesten stappen: nog een station verder en we waren supporter van Schalke 04 geworden.

Ger Gubbels, Horst

Rolstoel…

Wij hadden een rondreis Thailand gemaakt en zouden de route Chiang Mai-Bangkok met de nachttrein doen. Op zich een erg leuke ervaring. We kregen met de groep een prachtige coupe met slaapplaatsen. Mijn man is afhankelijk van een rolstoel en die hadden we keurig ingeklapt naast onze bank gezet. Maar de conducteur vond dat geen goed idee en sommeerde ons de rolstoel in een speciale wagon te brengen. Ik met de rolstoel heel de trein door tussen kippen, varkens en heel veel mensen.

Uiteindelijk bij de wagon aangekomen en daar zette ik de rolstoel tussen de fietsen en brommertjes; niks mis mee...

We stopten werkelijk bij elk plaatsje en gehucht. Prachtig om te zien, van die lokale stationnetjes. We hadden ook voldoende tijd om eens uit te stappen en het geharrewar op zo’n station aan te zien. Zo ook enkele mensen uit onze groep.

Kwamen ze na weer een stop hevig geschrokken op ons af... Wat bleek...zij waren op een station even uitgestapt en zagen tot hun verbijstering onze rolstoel midden op het perron staan.... Stond waarschijnlijk in de weg bij het uitstappen met een brommer of fiets...

Gelukkig hadden we oplettende mensen in onze groep, anders waren we zonder rolstoel in Bangkok aangekomen...

Y. van Erp-Visser, Vught

Sauna…

Na vijf dagen Berlijn, gingen wij per trein met een groep van acht vriend(en)innen terug naar Nederland. Wij reisden op 31 juli 1e klas met de ICE 142 van 12.28 uur vanuit Berlijn. De treinreis was heel comfortabel tot om 16.30 uur het wisselen van de Duitse loc in Bad Bentheim plaatsvond. Op dat moment werd er een Nederlandse loc gekoppeld voor de trein. Wat bleek, zodra de trein begon te rijden viel de airco in de eerste klas uit. De Nederlandse loc bleek niet in staat om voor voldoende netspanning te zorgen. Met het gevolg dat binnen korte tijd de temperatuur in de voorste compartimenten (waarin wij ons bevonden) opliep naar zo’n 30 graden. Wij voelden ons de laatste uren van de reis in een sauna terechtgekomen. Ramen kunnen i.v.m. de airco niet meer open. Door het personeel van de trein werd ons geadviseerd maar in de tweede klas een eind verderop in de gang te gaan staan, hetgeen uiteraard geen oplossing was. Voorlopig is ons enthousiasme om met de ICE te reizen danig ’bekoeld’.

G.F. van den Bergh, Zwijndrecht.

Fietsvakantie

Onze wens was een fietsvakantie langs de Moezel maar zonder tussenkomst van een reisbureau die de reis regelt, het vervoer van je bagage enz. We zijn met de auto naar Metz (Fr) gereden en hebben gebruik gemaakt van de mooie parking bij het prachtige treinstation van deze stad.

Eenmaal aangekomen in Koblenz, ook een prachtige stad, waar de Moezel eindigt in de Rijn zijn we de volgende ochtend naar de informatiebalie van het treinstation gegaan. Aldaar gevraagd hoe en of het mogelijk was van Koblenz naar Metz te reizen met de trein en de fietsen! Géén probleem! Met tickets en een volledig reisoverzicht op zak kon de reis beginnen!

Bij aankomst op het perron, 45 minuten voor vertrektijd, kwam er een machinist naar ons toe en vroeg of we de trein richting Saarbrucke moesten hebben. Ja hoor dat was het geval, hij gaf aan dat we alvast mochten instappen en lekker gaan zitten. Hij had pauze maar was zeker van plan dezelfde reis te gaan maken met deze trein! Er was voldoende ruimte voor de fietsen en zo begon het éérste traject relaxt!

In Trier, onze eerste overstap, verliep alles prima, de trein naar Luxemburg stad stond klaar op het perron aan de overkant. In Luxemburg was onze tweede en laatste overstap richting Metz. Hier moesten we enkele perrons verder zijn dus dat kostte tijd en we hadden maar vijf minuten. In Luxemburg houden ze daar waarschijnlijk rekening mee want er werd gewoon op ons gewacht en de trein vertrok wat later dan gepland.

Ook in deze trein prachtige plaatsen voor de fietsen!

Hier kun je je voorwiel in een beugel aan het plafond hangen en je achterwiel in een standaard bevestigen zodat je fiets vast en veilig de treinreis doorstaat.

Door de bepakking kozen wij hier niet voor en plaatsten de fietsen met bepakking in de ruimte.

De conducteur gaf aan dat gebruik maken van de beugels verplicht was. We mochten de fietsen plaatsen zoals we hadden gedaan maar dan was de verantwoording bij beschadiging van materiaal voor ons. Deze namen we en de conducteur wenste ons nog een prettige reis!

Al met al een relaxte treinreis door drie landen waar we voor twee personen 77 euro voor betaalden. Zowel in Duitsland, Luxemburg als Frankrijk is het vervoer van fietsen in de trein GRATIS! De garage voor onze auto kostte tot onze verbazing 10 euro per 24 uur waardoor je op een veilige plaats en met niet al teveel pijn in de portemonee je auto kunt achterlaten. Zowel binnen de treinstations als in de parkeergarage past de fiets in de lift! Zonder vooraf te boeken is het mogelijk je reis te plannen als het weer mooi is! We zijn alweer 5 dagen thuis maar kijken met veel plezier terug op deze auto - fiets - trein vakantie!

Marianne Lavieren

Aanrader…

Omdat onze dochter met haar gezin in Parijs woont hebben we al jaren geleden kennis gemaakt met de "snelle trein" Thalys om hen te bezoeken. Op 9 augustus is onze trouwdag, deze zomer 45 jaar dus dat is niet niks. Onze dochter die met haar gezin de vakantie in Zuid Frankrijk ging doorbrengen wilde erg graag dat wij deze dag bij hen zouden komen vieren.

Ons oog viel toen op de NS HiSpeed-aanbieding om met de Zonexpresse voor 70 euro per persoon een retourtje Amsterdam naar Marseille te nemen. Wat een kans, meteen geboekt en de plannen werden gemaakt.

Deze vakantie werd voor ons zowel letterlijk als figuurlijk heel zonnig met

9 augutus als bijna gouden dag. Tot onze verrassing kwam onze jongste zoon met z’n gezin deze dag ook spontaan op bezoek en werden we helemaal verrast.

De terugreis in de trein was het genieten van zoveel jonge gezinnen met kindjes. Er werd getekend, gekleurd , spelletjes gedaan en voorgelezen door een van de vaders. Iedereen kon meeluisteren met de spannende verhalen. Het was gewoon feest en de toch wel snelle treinreis werd zo nog aangenamer.

Het is ongelooflijk om met de trein in zo’n korte tijd ontspannen heen en terug

naar je vakantie bestemming te reizen. Absoluut een aanrader.

Toos en Henk de Bruijn, Nuenen

Uit de brand…

De liefde voor het spoor zit mij al vanaf babytijd in mijn bloed. Het rangeerterrein van Rotterdam-Feijenoord bevond zich tegenover ons huis aan de Parallelweg, dus het kon niet anders of mijn wiegeliedjes bestonden uit het gebonk van de wagons, die aan elkaar gekoppeld werden. Als kleuter aan de hand van mijn opa, die door de spoormannen ’schippertje’ genoemd werd, ging ik iedere dag kijken bij de werkzaamheden aan de Rijnhaven. De lucht van diesel en rook, het geluid van de reusachtige locomotieven en mini-locomotiefjes (de z.g. luciferdoosjes) het laden en lossen van de binnenvaartschepen blijft mij altijd bij. De spanning van het spelen bij het hek van het rangeerterrein, als de bal over het hek was gevlogen en weer teruggehaald moest worden, vergeet ik nooit meer. Maar dat alles was vijftig jaar geleden. De rangeerterreinen zijn er niet meer.

Nu hangt er in mijn kamer als eerbetoon aan het spoor William Turners meesterwerk uit 1844 ’Regen, stoom en snelheid’ van de Great Western Railway. Dit doek is door een onbekende Chinese kunstenaar nageschilderd en heb ik van mijn Engelse zwager cadeau gekregen.

Het is niet vreemd dat ik later ook bij de N.S. ging werken. En jawel, op het rangeerterrein van de Waalhaven in Rotterdam. Nu kon ik voor weinig geld overal heen met de trein. Heerlijk was dat! Tot het moment dat mijn Turkse echtgenoot besloot weer terug naar zijn dorp in Turkije te gaan. Voor de zekerheid bleef ik achter om te blijven werken bij de N.S. Ik kon nu gemakkelijk heel Europa met de trein door. Dus na enkele maanden begon ik aan mijn treinreis naar de Oriënt. Het was een prachtige reis, met veel mooie landschappen waar de trein door reed. Ik kwam ogen te kort. Alles ging prima, de overstappen in Keulen en München sloten goed aan. Zo kon ik wel altijd doorgaan, leek het wel. In voormalig Joegoslavië werd ik ’s morgens gewekt door vrolijke muziek. Er waren muzikanten ingestapt, die oefenden voor een of ander festival in Sofia. Het was een vrolijke boel in de trein. Bij de Bulgaars-Turkse grens stond mijn man en de kinderen mij op te wachten. Ik had niet tot Istanbul besproken, dat leek mij niet nodig. Natuurlijk erg dom, dat zou ik op de terugweg wel merken. Het bedrijfje dat mijn man begonnen was, begon al aardig van de grond te komen. Mijn vier weken vakantie vlogen om en op zeker moment moest ik weer terug naar Nederland. Het beste was via familie in Istanbul te gaan en op het Haydarpasa-station op te stappen. Dit station is echt een bezoekje waard, al is het alleen al om zijn rol in de Oriënt Express van Agatha Christie.

Het afscheid met de kinderen was moeilijk, maar er zat niets anders op. Door alle emotie was ik vergeten geld bij me te stoppen. Ja en dertig jaar geleden bestond er nog geen gsm. De coupe deelde ik met een Turkse vrouw. Zij was erg vriendelijk en begon al snel een gesprek. Zij moest naar Berlijn. We waren bijna bij de Turks-Bulgaarse grens of daar kwam de conducteur. Natuurlijk liet ik trots mijn N.S. kaart en reisdocumenten zien. Ik dacht dat er geen problemen zouden komen omdat wij toch collega’s waren. Maar de conducteur vatte zijn werk nogal serieus op en vond echt dat ik boete moest betalen, omdat ik dat stuk vanaf Istanbul geen geldig vervoersbewijs bij me had. Ik wilde natuurlijk wel betalen, maar ik had geen geld bij me. Ik voelde me een soort vrouwelijke Swiebertje. Wat moest ik doen? Straks werd ik eruit gegooid en wat dan? Mijn Turkse medepassagiere bood de oplossing. Zij betaalde de boete voor me en wilde niets horen over terugbetalen later. Door de verwarring ben ik vergeten haar adres in Berlijn te vragen, daar heb ik nu nog spijt van. Zij heeft me echt uit de brand geholpen. Verder liep de terugreis zonder problemen. In München zat de coupe al vol reizigers, maar zonder gemopper zochten ze een andere plaats, toen ik zei dat ik gereserveerd had. Het was nogal erg druk in de trein.

Toen de trein Rotterdam C.S. binnenliep was het al nacht. De reis zat erop. Deze treinreis wil ik vast en zeker overdoen. Maar... nu met voldoende geld op zak en in gezelschap van mijn kleinkinderen, zodat zij later ook nog eens kunnen terugdenken aan die goeie ouwe alternatieve ’Oriënt Express’.

L. Kurt, Rotterdam

Treinen in de Oekraïne

In 2006 heb ik samen met mijn maatje Frank een treinreis gemaakt door Wit-Rusland, Rusland en de Oekraïne. Mijn belevenissen in dit verhaal gaan over het laatste land.

Een treinreis maken in een oud Sovjetland is altijd een grote belevenis en een enorme uitdaging. Onze reis ging van Sebastopol naar Odessa. In Kiev hadden we zelf onze tickets geregeld. De heenreis naar Sebastopol was prima gegaan. Onze vervolg reis bleek iets minder comfortabel te zijn. s’Middags om 5 uur betreden we onze coupe. We bleken niet de enige te zijn. Er waren 54 kleine bedjes en in totaal waren we met 150 personen in de coupe. Al snel bleek dat wij geen bed hadden. Onze tickets waren kennelijk niet geldig voor een bed. Maar ja, wat verwacht je ook voor 4 euro. Het probleem was alleen dat dit een nachttrein was zonder airco. Het betekende dus dat wij 16 uur in een snikhete trein als sardientjes in een blik moesten zitten. Door alles en iedereen werden we vreemd aangekeken. Het was fijn dat een oud omaatje een beetje Engels verstond. Zij regelde dat we in de volgende coupe een bed kregen. Het kostte ons maar 7 euro en toen hadden we ook een bed. Mijn maatje sliep bij de conducteur (provodniki) en ik sliep aan het eind van de open coupe. Het bed was veel te klein en mijn voet bleef steeds steken tussen de klapdeur. Je voelt je echt een toeristische attractie. Achter de klapdeur stond een man met twee dozen kuikentjes en daarnaast lagen vijf Roma-vrouwen in het gangpad. Echt veel heb ik die nacht dus niet geslapen.

Om 6 uur in de ochtend waren we op het station van Odessa. Omdat we superbrak waren namen we eerst maar een kop koffie. Onze medereizigers dachten hier dus anders over, en zaten al massaal aan het bier. Een uurtje later kwamen we eindelijk in het hostel aan, en ook daar was de gewoonte om als gast bij entree een biertje te nemen. En na een lange nacht niet geslapen te hebben is een biertje om 7 uur in de ochtend echt heel erg lekker.

Jouri Langerak

Noodweer…

Om ons twaalfeneenhalfjarig jubileum als herintredende vrouwen te vieren besloten we met ons zestal met de Thalys een weekendje Parijs te doen. Het was oktober 2002.

De heenreis ging uitstekend en het was leuk om elkaar weer te zien en bij te kletsen.

Parijs beviel ons prima en na een gezellig weekend stapten we zondag 27 oktober weer op de trein om naar Nederland terug te reizen. Helaas, verder als Brussel kwamen we niet. Door het noodweer, wat over de westkant van Europa heerste, was het te riskant om per trein verder te reizen. Er zouden bussen ingezet worden. De eerste uurtjes mochten we in de trein blijven zitten, wat zeer comfortabel was. We hebben elkaar vermaakt met gekke verhalen en een van ons heeft zelfs de andere reizigers de toekomst voorspelt. De medepassagiers hingen aan haar lippen.

Helaas kon ze niet bevroeden wat er daarna zou gebeuren. Er waren te weinig bussen ingezet om al die reizigers naar hun bestemming te vervoeren. We moesten de trein verlaten omdat die terugging naar Parijs. Voor het station nog met al die andere honderden reiziger getracht in een bus terecht te komen maar dat was onbegonnen werk. We hebben onszelf moed ingezongen maar een busje voor ons kwam er niet.

Op de weg was het inmiddels te gevaarlijk geworden om te rijden dus ook het thuisfront kon ons niet meer op komen halen. Met zijn zessen zijn we toen maar op het perron een plekje gaan zoeken om te slapen. Op bankjes en op onze jassen op de vloer hebben we de nacht doorgebracht. Wat voelden we ons zielig en armoedig. De etenswaren die we nog bij ons hadden werden met de andere gestrande passagiers gedeeld. In de nacht werden er nog dekens uitgedeeld maar geslapen hebben we amper. Toch waren er mensen die dat, zij het met erg luidruchtig gesnurk, wel konden.

De volgende ochtend was de storm gaan liggen en konden we de eerste trein naar huis nemen. We bezwoeren elkaar nooit meer terug naar Brussel te gaan. Hoewel... ons vijftienjarig jubileum hebben we gevierd met een weekendje Brussel met de Thalys.

Linda Rosier

Sfeer proeven

We wilden graag vanuit Portugal Santiago de Compostella bezoeken, maar in die tijd was de ETA nogal actief en dat vonden we eng, dus hadden we besloten met de trein tot Vigo (dat is nog net Noord-Portugal) te gaan om toch de sfeer te proeven van Portugal aan de grens met Gallicië in Spanje.

In de trein raakten we aan de praat met vier Spaanse meiden. We hebben het over van alles gehad, samen iets gedronken en gelachen, enz. Na een paar uurtjes kwam de conducteur en vroeg om onze kaartjes en toen hij deze bekeek vroeg hij: ’waar willen jullie heen?’ ’Vigo’, zeiden wij. Toen begon hij (gelukkig) te lachen en zei: „Jullie zitten in Spanje, jullie zijn zojuist de grens gepasseerd.” Wij schrokken en dachten dat hij ons de trein uit zou zetten, maar hij stelde voor dat we bijbetaalden tot Santiago de Compostella en dan was het probleem wat hem betreft opgelost. Het eerste wat ik dacht was: Onze lieve Heer wil klaarblijkelijk toch dat we naar Santiago gaan, dus doen we dat maar. Probleem opgelost!

Die Spaanse meiden vonden het ook een lachwekkende situatie en stelden voor dat we ’s avonds met hun naar een optreden van een flamenco-rockband genaamd Ketama zouden gaan en wij konden bij een van de tantes van de meiden een kamer huren, want die had een pension. Zo gezegd zo gedaan en we hebben eerlijk gezegd de avond van ons leven gehad: de band was fantastisch en daarna hebben we heerlijk geslapen na een hele lange dag van reizen, dansen, drinken en keuvelen met die bijzonder aardige meiden.

René en Ellen Steenbrink, Veghel

Koffie met broodjes…

Mijn treinverhaal gaat terug naar het jaar 1973. In dat jaar vertrokken mijn drie vriendinnen en ik voor een jaar naar Zwitserland om daar als net gediplomeerde verpleegkundigen te gaan werken.

Thuis zat mijn lief dat jaar in militaire dienst en de ene maand kwam hij met de trein naar mij en de volgende maand ging ik naar Nederland. Soms zelfs wel vaker!

In die tijd nog een hele onderneming, maar als we na drie uur eindelijk in de nachttrein naar Basel konden overstappen namen mijn vriendinnen en ik 5 mg. valium en gingen onder zeil en lieten ons door aardige conducteurs net voor Keulen weer wekken!

De conducteurs waren leuke jonge mannen die ons na enkele keren al kenden en de laatste keren brachten ze zelfs bij het wekken koffie met broodjes! Het was een enige tijd met veel plezier en leuke ontmoetingen…

Mevr. A. Geurts-Rossel, Venlo

Dineren…

Verleden jaar bestond het bouwbedrijf waar mijn man werkt 100 jaar en daarom werden de medewerkers met partner uitgenodigd voor een weekend Mallorca. Mijn man en een collega willen niet vliegen, dus gingen wij met z’n drieën met de trein. Donderdagmorgen vroeg met de trein naar Den Haag en vandaar richting Barcelona. Handig, de hele reis besproken plaatsen, voldoende ruimte voor bagage en heerlijk genieten van het uitzicht. Heel gezellig weekend op Mallorca gehad. Veel gezien en gelachen. De groep ging zondagavond weer terug met het vliegtuig; wij bleven tot maandag op Mallorca en gingen ’s middags met de boot terug naar Barcelona. Wat een mooie tocht van 7 uur; je ziet de dolfijnen springen in het water. Maandagavond voor de trein vertrok hebben we nog gegeten op het station van Barcelona. Wat wij niet wisten was dat we voor de terugreis de hoteltrein hadden. Mijn man en ik hadden samen een eigen coupé, met douche en toilet, super. Daarbij zat ook een diner inbegrepen, maar ja, we hadden al gegeten, dus ga je ook niet naar de dinerwagen. ’s Avonds werd ons bed opgemaakt, bonbon op het kussen gelegd, wat luxe allemaal. Met een gekke kop zeg ik voor het slapen: „Wedden dat jouw collega gaat dineren?” De volgende morgen aan het ontbijt in de trein, met warme broodjes, zegt de collega: ik heb zo slecht geslapen, want ik was misselijk. Mijn vraag: ’Heb jij gisteravond nog gedineerd in de trein dan?’ „Ja natuurlijk”, was het antwoord, „het was toch voor niks, zonde om het niet te doen. Jammer dat ik geen 10 euro gewed had met mijn man, want ik had toch gelijk. Maar even serieus, zo’n reis is echt de moeite waard, vooral met een hoteltrein; dat doen we nog wel eens een keer.

Annemarie van der Wiel, Noordwijk.

Gedicht…

Een verhalend gedicht over reizen met de trein

Reizen met de trein is relax en ook nog erg fijn

Twee keer per week ga ik naar een plek in Nederland

En in de trein kun je lezen met een boek in je hand

De verbinding is prima en het gaat erg snel

Ja met de trein dan kom je er wel

Maar ook naar Belgi of Frankrijk is prima te doen

Je pakt de Thalys en het kost je niet veel poen

Het is toch fijn dat de trein bestaat

Nu hopen dat heel Nederland wat vaker met de trein gaat

Tiny Goedhart, Sijbekarspel

Trein bouquet…

Zomer 1982:

Drie vriendinnen (Lenie-Gerry-Maria) gingen met hun vriendjes (Peter-Adrie-Theo) naar Miramare-Italie. Omdat de auto’s te krakkemikkerig waren besloten ze per trein naar Italie te reizen. Dus low budget met zes man in een gewoon zes-persoons treincoupe zonder airco op naar Italië. Met goede moed vertrokken uit Weert in een fris treincompartiment die naarmate de reis verstreek in een muf warm verblijfshol veranderde.

Die sfeer werd in de avond- en nachtelijke uren versterkt door het feit dat we gingen slapen, gezamelijk met z’n zessen op de zij en rug liggend, afgewisseld met de ene z’n hoofd ter hoogte van de buurman zijn voeten om ruimte te sparen.

Het Nederlands aroma werd versterkt toen Maria wakker werd van de zwoele lucht van de transpirerende voet van Adrie die 4 cm naast haar neus lag. Lenie die vaker de voet van Theo in de oksel kreeg gepriemd. En Peter die de elleboog van Gerry in zijn zij kreeg gestompt.

Al met al toch goed aangekomen in Italië en een ervaring rijker werd besloten tijdens de terugweg twee weken later in ploegendienst te slapen. Er werd geloot en de nacht van de terugreis werd in tweeën gedeeld: de eerste drie uur konden Gerry en Leny met vriendjes lekker liggen in de coupe, terwijl Maria en Theo die tijd op het gangpad moesten doorbrengen. Na deze drie uur was er wisselen. Maria en Theo namen de plaats in van Leny en Peter voor de volgende drie uur. Echter toen Maria en Theo de coupe wilden binnen treden liepen ze tegen een muur van verschillende ondefinieerbare Italiaanse tuinkruiden aan dat ze de eerste tijd moeite hadden om adem te halen.

Deze ervaring werd gedeeld door de douanier die de paspoorten wilden controleren en na het openen van de coupedeur het maar wijselijk voor gezien hield om geen astma aanval te krijgen.

Gesterkt door deze ervaring zijn wij later vaker op vakantie geweest echter minder low budget en aankomst zonder verstopte neuzen.

Maria en Theo Kiggen

Vertraging…

Weekendje Malmö? Laten we het eens met de trein doen!

De treinwinkel in Leiden leverde ons een aantrekkelijk reisplan tegen de scherpst mogelijke prijs: in een dag over, 10.00 uur weg, 22.58 in Malmo (waar onze vrienden ons zouden komen ophalen).

Met zo’n lekker gevoel van avontuur, net als toen we jong waren, stapten we in de trein naar Osnabruck. In Gelderland ging het echter mis, de trein zat geen vaart meer in en kwam met zeer grote vertraging in Osnabrück aan. Onze expres naar Hamburg was natuurlijk al lang vertrokken. In de eerstvolgende trein waren onze gereserveerde plaatsen uiteraard niet meer geldig. Ik kreeg van een aardig meisje, dat spoedig uitstapte haar plaats, maar mijn vriend hing/zat op het rek van de koffers! Naar de aansluiting in Hamburg naar Scandinavië konden we fluiten. Nu werden we toch wel een beetje ongerust: hoe kwamen we nog op tijd in Malmö?

Meelevende Nederlandse conducteurs vonden een oplossing: reizen via Jutland naar Fredericia, dan zat je al dicht bij Kopenhagen. Ergens, het zal in de buurt van Flensburg zijn geweest, stokte de trein weer. Daar wij in de eerste wagon zaten, ging mijn vriend even kijken wat er aan de hand was. Het is te hilarisch voor woorden, hij keek in een groot zwart gat, er was geen locomotief meer te bekennen. Er stonden alleen wat spoorwegmannen buiten. We moesten wachten tot er een vervangende loc kwam. Deze bracht ons niet alleen naar Fredericia, maar ook naar Kopenhagen. Hoe dat kan? De burgemeester van Kopenhagen zat met een gezelschap in de trein en die wilde wel graag naar huis!

Gelukkig konden we periodiek via onze mobiel de vrienden van onze problemen op de hoogte stellen. In Kopenhagen bleek er nog een stoptrein naar Malmö te rijden. Eindelijk kwamen we om 02.00 aan in een lokaal station van Malmö aan, waar onze vrienden ons in een uitgestorven en pikdonkere ambiance in de armen sloten.

De terugreis naar Nederland verliep zonder incidenten.

Het ’trauma’ van de heenreis naar Zweden in oktober 2007 is inmiddels weggezakt en wij, treinliefhebbers, hebben plannen om in 2009 met de trein weer op pad te gaan. Nu naar Spanje en Portugal. Wij zijn onverbeterlijk!

B. van der Voort, Noordwijk

Moskou – Beijing…

De Trans Mantsjoerije Express met als startpunt Moskou en het eindpunt Beijing heeft 15 wagons, getrokken door twee diesellocomotieven. Dit is nodig want je gaat na 1440 km door het Oeralgebergte. We passeren de stad Perm. In de trein hebben we een (strenge) Provodnik Tatjana genaamd. Zij is onze interieurverzorgster, en ze wilde absoluut niet op de foto. In de trein vermengen de Russen, Chinezen, Mongolen, toeristen en een twintigtal zeer grote honden met elkaar, en er wordt via woordenboeken gecommuniceerd. Shagjes worden uitgewisseld en er is interesse in de grote scheuren die de Chinezen in hun broeken hebben. Vooral van de vrouwen. Na enige uitleg en een demonstratie is alles duidelijk. Inmiddels dendert de Rossija (trein) door en via enige stops arriveren we in Sverdlovsk (Ekatarinburg). Het is dan de nacht zondag op maandag, en we hebben 1850 km afgelegd. We slapen goed en een van onze medepassagiers komt met haar gesnurk boven het geluid van de trein uit. Buiten zien we besneeuwde bergen en de trein maakt scherpe bochten. Het is net een rijdende camping en er wordt hutspot met ballen gehakt gegeten. Diverse andere instant-maaltijden worden via het zeer hete water uit de samofar klaar gemaakt, eieren gekookt, en via de ingrediënten die te koop zijn op ieder station bereiden we de lekkerste maaltijden.

In de trein is het continu dertig graden celcius, buiten vriest het zeventien graden. We passeren toendra’s, taiga’s (moeraswouden) en bereiken via Omsk Novosibirsk op 3350 km van Moskou. Tijdsverschil met Moskou: vier uur.

We stoppen op vele stations en kopen bij handelaartjes vanaf een kleedje diepgevroren vis, warme aardappelen en wat fruit. Wij blij, zij ook. De honden worden uitgelaten, en al ’pratend’ komen we te weten dat de honden in Moskou voor 1000 gulden gekocht zijn en voor 4000 gulden in Beijing ’verdwijnen’ als vlees of voor gevechten. Triest! ‘s Morgens zien we slaperige gezichten, en je kunt je zittend op het toilet wassen. Daarna de picknick in de coupe.

Via Krasnoyarsk en Taishet naderen we Irkutsk. De grond is hier bijna het hele jaar bevroren. We hebben een lange stop en kunnen veel bekijken.

Op dinsdagochtend zijn we op 5200 km van Moskou. Als we vertrekken rijden we op wat hoogte langzaam om het bijna altijd bevroren Baikal-meer. Schitterend, zoals de vissers bij hun gehakte wak de vangst omhoog houden en uitbundig zwaaien. Door naar Ulan-Ude, Chita, Tarskaya naar Zabaikalsk. Grens GOS en China. Er zijn wat oude, ingegraven Russische tanks te zien. We hebben weer een lange stop (alle wagons krijgen een nieuw breder onderstel) dus even een middag buurten: kerk en lokale ’supermarkt’ bezoeken. In de trein krijgen we bezoek van de grenspolitie. Vier mannen, zeer nors, die na de geur van verse vis snel de coupé verlaten.

Leuke onderbreking en dan verder naar Beijing. We zijn op Chinees grondgebied, rijden via een olieveld met ’ja-knikkers’ een goed verzorgd akkergebied over. Er is hier meer activiteit zichtbaar dan op het Russische grondgebied. Onze Chinese medepassagiers in hun blauwe Mao-tenu’s worden heel spraakzaam en met gebarentaal komen we verder tot elkaar. We zetten Chinese thee. De honden voelen denk ik iets, en beginnen te vechten. Ze geven over, en er volgen heftige woordenwisselingen. De Provodniks komen naar voren en alles wordt gesust. Na stops in Harbin, 7620 km van Moskou, Shanghaiguan en nog enkele plaatsen komen we vrijdagmorgen op de minuut nauwkeurig (NS, zo kan het ook!) aan in Beijing. Daar hadden we nog een mooie week, en bezochten alle onvermijdelijke hoogtepunten.

Ton Smeekes

Rondreizen…

Deze zomer ben ik met een vriendin begonnen aan een treinreis door Oost-Europa en Italië. We hebben dit gedaan met een rondreisticket van NS Hispeed, wat ons erg goed bevallen is. We zijn vanaf Arnhem met de trein naar Frankfurt gegaan, vanuit daar naar Dresden en als eindstation Praag. Heerlijk relaxed in de trein en echt comfortabel.

In Praag zijn we 3 dagen gebleven, echt super. Daarna met de nachttrein doorgegaan naar Krakow in Polen en na een dag met de nachttrein door naar Boedapest.

De nachttreinen zijn ons goed bevallen. Je slaapt best comfortabel en slapen moet je toch en zo kun je gelijk verder reizen.

Na twee dagen Boedapest doorgereisd naar Vhrehovic, een plaatsje 50 kilometer van de Plitvice meren vandaan. Wat iets minder was met deze nachttrein was dat we twee keer over moesten stappen. Maar na een tijdje wachten op het shuttlebusje naar Plitvice Jezera kwamen we aan in een super mooi natuurgebied.

s’Avonds zijn we vanuit Plitvice met de bus naar Zagreb gegaan en vanuit daar met de nachttrein naar Florence, een hele gezellige, mooie en oude stad.

s’Avonds hadden we om 21.55 uur de nachttrein vanuit Florence naar München, Düsseldorf en vervolgens naar Venlo en eindstation Eindhoven waar onze onvergetelijke treinvakantie eindigde!

Mareille Nachtegaal

Thalys, goed idee…

Reizen met Thalys een goed idee. Met die gedachte reisden wij met de Thalys naar Parijs. Vroeg opgestaan om plaats te nemen in de eerste reisgelegenheid naar Parijs.

Na te zijn ingestapt en te zijn gesetteld op de voor ons gereserveerde stoelen werd het langzaam tijd de barwagen op te zoeken om daar te genieten van een ontbijt. Zo dachten velen er over en moesten wij door plaatsgebrek het Franse ontbijt naar onze coupe meenemen. En de trein, hij raasde voort…

Een prachtverbinding en hoewel het traject tot Brussel snel werd gereden, tussen Brussel en Parijs deed de trein zijn naam eer aan -- TGV -- want daar werd de hoge snelheid gehaald.

Door deze vroege trein te nemen stonden wij al om 11 uur ’s morgens op straat buiten het Gare du Nord. Een stralend zonnetje begroette ons in de Franse hoofdstad. Reizen met de Thalys is een weldaad, binnen 3 ½ uur sta je midden in Parijs.

De terugreis was even spannend als de heenreis en met weemoed stapten wij weer in de Thalys die ons terugbracht naar Nederland. De boarding was vrij streng, geen kaart ook geen instap. Reizen met de Thalys is een genot en zeker de moeite waard!

Remond Schlette’

Jungletrip…

De Jungletrein in Maleisië: de indrukwekkendste treinreis? Ja. De afschuwelijkste treinreis? Ja.

De treinreis die levenslang herinnert aan de vanzelfsprekendheid waarmee wij in Nederland een treintje pakken? Ja.

Een rijtijdenschema is er niet. We laten ons met onze rugzakken door een taxi afzetten bij een wrakkig gebouwtje aan een spoorlijntje: het station. Als na uren wachten de trein komt, puilt deze aan alle kanten uit. Foutje van ons: het is een nationale feestdag en alles en iedereen reist per trein naar familie. De tocht is één groot avontuur. In de afgeladen trein met mensen, kippen, baby’s aan de borst, karabiezen, bamboekoffers en manden, zelfs een geit aan een touw, en prop- propvol duurt het uren voor we met ons vieren één zitplaats veroveren. Een van ons mag een half uur op de zitting, nummer twee op de leuning, en de andere twee staan en hangen. Zij zijn straks aan de beurt. Te weinig water, te weinig eten, heet, heet en nog eens heet en waarschijnlijk ziektekiemen overal door de blaffende, rochelende en niesende menigte. Tot onze opluchting worstelt zich een marketentster door het gangpad. Ze verkoop kleine pakjes drinken en een soort kikkererwten. Alles is beter dan niets.

De trein stopt. Rijdt binnen vijf minuten door. Paniek bij de mensen die buiten staan. Dan stopt de trein weer, ergens. Na meer dan een uur gaat hij weer rijden. We moeten plassen, maar waar? Achter een soort bosje, te kijk voor iedereen, doen we een halve plas. Stel dat de trein opeens weer vertrekt.

Het lawaai is gigantisch. De vele kleuren doen pijn aan je ogen. Gezichten staan op onweer, niet alleen die van ons, alhoewel Maleisiërs eigenlijk altijd lachen. Maar de zon schijnt, de trein rijdt, we gaan dwars door de jungle, en we realiseren ons dat we dit nooit meer zullen meemaken.

Na 12,5 uur arriveert de trein in het holst van de nacht in Kota Bara. De reis heeft dan twee keer zo lang geduurd als aangegeven. We passen met onze olifantsvoeten niet meer in onze schoenen. Het perron wemelt van de taxichauffeurs. We kiezen er een uit en zitten tien minuten later op een druk plein aan een tafeltje met een maaltijd voor onze neus. Samen met de chauffeur. Drie kwartier later brengt hij ons in een hotelletje onder. Het is vier uur ’s nachts…

Yvonne Mulder

Super geregeld…

Vroeger hebben we vaak met de kinderen gekampeerd. Nu we met zijn tweeën zijn vliegen we graag naar het buitenland. Allemaal heel leuk en gezellig, maar met een man de hele dag op de snelweg zit met de nodige files elke dag, kwam bij mij het idee op om eens relaxed met de trein op vakantie te gaan. Via het reisbureau hebben we samen met mijn zus en zwager een rondreis door Zwitserland geboekt.

Vanaf het moment van opstappen bij ons in Doetinchem begon onze vakantie al.

Alles was perfect geregeld, welk perron welke wagon en zitplaats we moesten hebben, alles stond op het ticket vermeld en was voor ons gereserveerd.

We zijn naar Basel gereisd, van daar naar Luzern, vervolgens naar Lugano, Tirano, Chur en weer naar Basel terug. De hotels lagen vlak bij het perron, ook goed geregeld.

Een geweldige comfortabele manier om je te verplaatsen op je vakantie.

Waar een ander zijn ergernis zit te verbijten in de file zoeven wij genietend van een kopje koffie over het spoor. Wat een luxe zo naar het toilet te kunnen lopen of wat te eten in de restauratiewagen, genietend van het mooie uitzicht. Al met al een reis om nooit te vergeten.

Je ziet alles eens van een ’andere kant’ en zeker in Zwitserland door de bergen en tunnels en over de viaducten, alles even adembenemend mooi.

Nu ik dit schrijf raak ik nog weer heel enthousiast over deze geweldig mooie, maar bovenal relaxte manier om je in je vakantie te verplaatsen. Van ons een aanrader om zeker eens te proberen. Wij gaan het zeer zeker vaker doen.

Ada Stoltenborg, Zelhem

Tweet

 Mail

 Print

 Reiskrant Nieuwsbrief

GERELATEERDE ARTIKELEN

28-05:

Dertig Spaanse luchthavens met sluiting bedreigd wegens gebrek aan reizigers

28-05:

NS zet extra treinen in

26-05:

Fietsterreur

26-05:

Grieks dilemma

25-05:

Extra's bij KLM betalen