Toeristen zijn gewilde prooi

Wat we er van kunnen leren? Let in hemelsnaam beter op uw spullen. En vooral op uw portemonnee! Veel lezers realiseerden zich pas dat zij waren bedrogen nadat het leed als was geschied en er geen weg terug meer was.

Zelf was ik er eens getuige van hoe een bende Oost-Europeanen - mannen, vrouwen en kinderen - een groep Japanse toeristen in Barcelona volledig ‘uitschudde’, zoals dat in ‘t jargon heet. Het gebeurde midden in de stad, op de Ramblas, de drukke flaneerboulevard. Je gelooft je ogen niet, zó snel werden die Japanners van hun horloges en portefeuilles ontdaan. Tot er een restaurant-eigenaar naar buiten stormde om de toeristen te ontzetten, door het geboefte met veel bombarie te verjagen.

De heer Ruitenberg uit Utrecht had in het Spaanse Léon op een terrasje wat gegeten en gedronken, bij het afrekenen stond op het bonnetje 10 euro voor de drankjes en 25 euro voor de eterij, samen 35 euro. Alleen had men bij de kassa het totaal bij die 10 en die 25 euro òpgeteld, dus of meneer maar even 70 euro wilde afrekenen! „Het kostte ons een halfuur om de serveerster te overtuigen van het rekenfoutje!”, mailt de oplettende heer Ruitenberg mij.

Jaap uit Bleiswijk werd in Warder, in een hotel aan het IJsselmeer, bij de neus genomen. „Omdat we hotelbonnen hadden, hoefden we alleen maar het diner af te rekenen. Het viel mij op dat ons menu er anders uitzag dan de menu’s die op de andere tafeltje stonden. Toen ik zo’n ander menu er later bij pakte, bleek dat onze kaart een stuk duurder was!”

De heer Beimer uit Enschedé voelt zich bij de neus genomen door Ryanair. „Onze twee dochters zijn met deze maatschappij naar Marokko geweest. Pas later bleek dat er geen bagage kon worden meegenomen anders dan tegen betaling van 50 euro heen en 50 euro terug. Wij zijn van Ryanair genezen!”, mailt de heer Beimer mij. Is het in het oosten van ons land dan nog niet doorgedrongen dat bij deze prijsvechter voor èlk extraatje moet worden bíjbetaald? Zelfs voor het gebruik van de creditcard worden extra ‘administratiekosten’ in rekening gebracht.

„Bij de Inca-supermarkt in Agia Marina op Kreta begon mijn kassabon met het sub-total van de vòrige klant”, mailt mij een andere lezer. Emelleke uit Sittard betaalde op een terrasje in Spanje 48 euro voor een colaatje, twee wijnjes en een sinas.

Aan het einde van de tolweg Aosta-Turijn was het display van de tolpoort weer eens kapot. Geen nood. De Italiaanse tolbeambte gebaarde het te betalen bedrag door met een twintig euro-biljet naar Rob Hirdes te zwaaien. Rob betaalde prompt, mailt hij mij. „Maar op de terugweg bleek de feitelijk tolprijs: 10,20 euro. „Waarmee elk vooroordeel ten opzichte van de Italianen weer eens is bevestigd”, sneert Rob.

Mevrouw Lavrijssen werd lelijk getild op de luchthaven van Djerba in Tunesië, pal voor de thuisreis na een fijne vakantie. „Ik zag in een van de winkeltjes een leuk leren jasje hangen van 300 euro, dat ik graag wilde kopen. Ik had niet genoeg cash bij me, maar ik mocht met mijn bankpas betalen. Het pinnen verliep normaal, maar in plaats van ‘U heeft betaald, tot ziens!’ verscheen er ‘Not connected’. De winkeljuffrouw vertelde dat m’n code of m’n kaart niet goed was en helaas vertrok ik zonder dat jasje. Maar eenmaal thuis merkte ik dat die 300 euro wel van mijn rekening was afgeschreven!”

Sas Snoeker betaalde in Egypte 60 eurocent voor een ansichtkaart en een postzegel naar Nederland. „Later hoorden we dat we voor dat bedrag wel tien kaarten en postzegels naar Nederland hadden kunnen kopen. We waren dus flink afgezet”, schrijft Sas mij, maar in heb als correspondent van deze krant in Egypte gewoond en ik geloof van dit verhaal niks.

Veel afzetterij-verhalen over taxi’s. Joks van Veen uit Alkmaar was met gezelschap in Sri Lanka en ze hadden daar tevoren met de taxichauffeur de ritprijs afgesproken, maar eenmaal op hun bestemming zei de chauffeur dat dit de prijs was per persoon!

De heer Bakker, die in z’n uppie geregeld naar Thailand gaat, voelt zich bij de neus genomen, omdat hij bij Nederlandse touroperators vaak een éénpersoonstoeslag moet betalen voor de hotelkamer. „In Thailand maakt het voor de prijs helemaal niks uit of je nu alléén of met je hele familie een hotelkamer gebruikt”, zo mailt hij mij. Ook René Klunder uit Beneden-Leeuwen komt graag in Thailand, het is voor Nederlanders veruit de favoriete Aziatische bestemming en het is inderdaad een verrukkelijk vakantieland. Maar het bevalt René niet erg dat hij, met zijn witte neus, bij elke bezienswaardigheid het dubbele tot het tienvoudige aan entreegeld moet betalen. Hij voelt zich daardoor genept, maar realiseert zich waarschijnlijk niet dat een modaal Thais maandsalaris rond de 200 euro ligt.

Erik van Loon werd bij de neus genomen tijdens een vakantie in New York, waar hij met zijn nieuwe vriendin een appartementje had gehuurd: 14 dagen voor duizend dollar. Of hij vooruit maar even 700 dollar wilde betalen, via Western Union. „De ontvanger kon zonder legitimatie het geld ophalen en weg was de 700 dollar, terwijl het appartement helemaal niet van de verhuurder bleek te zijn. Er woonde iemand anders! Deze streek kostte ons flink wat stress en geld, maar onze relatie heeft er niet onder geleden”, schrijft Erik mij. Gelukkig maar.

Op Sunny Beach in Bulgarije – ik wist niet dat zo’n strand daar bestond – probeerde de lokale maffia Gejah Regterschot bij de neus te nemen met een fietstaxiritje Dat kost daar standaard 15 lev. Voordat hij instapte checkte Gejah dit nog even en hij kreeg de ritprijs bevestigd, maar bij aankomst wilde de bestuurder 50 lev. „Toen ik zei dat hij de boom in kon en ik naar mijn hotel liep, kwam de eigenaar van de fietstaxi op hoge toon zijn gelijk (en zijn geld) halen bij de receptie, die ook in het complot zit, net als de lokale politie”, zo mailt Gejah mij.

Bulgarije, wat moet een toerist daar ook?

Vraag dat maar aan Albert en Janny de Boer, die ook naar Bulgarije gingen, met hun caravan. Voor de oversteek van de Donau met de pont, bij de grensplaats Vidin/Calafat, moesten zij behalve de normale ticketprijs van 12 euro ook nog eens 46 euro moesten betalen. Toeristenbelasting, zei de veerman. „Wij voelden ons lelijk beetgenomen”, mailen Albert en Janny mij.

Groot en klein leed, onderweg.

Kees Werther en zijn vrouw werden bij aankomst in Boston meteen al gefopt door de taxichauffeur. Die stelde de taximeter in op 7,50 dollar. „Vanwege de twee koffers”, zei hij, maar Kees’ vrouw had de brochures goed gelezen en daar stond in dat het taxi’s verboden is extra te rekenen voor bagage. „We hebben het maar betaald om op mijn eerste vakantiedag geen dicussies uit te lokken”, mailt Kees mij. Maar wie lokt hier nou discussies uit?

„Dit riekt naar oplichting”, schrijft de heer Van der Stelt uit Sleeuwijk mij, die na aankomst in Egypte bij zijn reisorganisatie OAD in de bus 18 euro moest afrekenen voor een visum dat 15 euro kost.

Nogal grote woorden, voor 3 euro.

OAD had een tussenpersoon ingeschakeld om z’n gasten snel en probleemloos langs de visumdienst en de douane te loodsen, wat maar goed is ook, want die Egyptische controleurs en officials hebben doorgaans geen haast en lange rijen wachtenden zijn op de Egyptische luchthavens geen uitzondering. In plaats van blij te zijn dat hij voor drie eurootjes bemiddelingskosten binnen de kortste keren zijn visum had, roept de heer Van der Stelt dat hij is „getild door OAD”. Hij gaat, in die snikhitte daar, liever een dagje in de rij staan, denk ik.

Benny Snepvangers en zijn reisgenoot uit Utrecht verloren, vlak voor de thuisreis vanaf het vliegveld Ohrid in Macedonië, de twee vliegtickets. Er moesten nieuwe tickets worden gekocht, „ook al stonden wij op de passagierslijst”, mailt Benny mij. Kosten: 466,34 euro. In ruil daarvoor kregen zij de boarding passen, die dus al voor hen klaar lagen. Ze voelen zich bij de neus genomen door de lokale vertegenwoordigster van hun reisorganisatie Q-International.

„Kijk bij het huren van een auto altijd goed of die auto geen schade heeft”, waarschuwt de heer Aldenhuijsen. „Anders is de kans zéér groot dat u opdraait voor schade die vooraf al bestond!”

Ton Berger uit Almere-Haven waarschuwt voor oplichtingspraktijken in de elektronicawinkels op de Canarische Eilanden, waar bendes bedriegers actief zijn, die veel vakantiegangers een poot uitdraaien met allerlei doortrapte fraudeursfoefjes. Zelf werd Ton in de winkel Electronics op de Playa Blanca van Lanzarote bedrogen. „Ga liever naar de grote winkels met gevestigde namen, zoals de Media Markt in de hoofdstad Arrecifi, want daar bedonderen ze de boel niet”, adviseert Ton.

Op het vliegveld van Girona in Spanje kan autoverhuuder Avis er ook wat van!

Chris Flick huurde er een auto (Basis Rental with Insurances plus Theft Protection) en na betaling van 192,67 euro ging hij de auto ging afhalen, direct nadat hij met Transavia uit Rotterdam was geland. Oei, riep de baliemedewerkster in Girona. Eigen risico: 665 euro! Dat kon worden afgekocht met een extra verzekering. Chris tekende, waardoor de totale huursom – dacht hij – op 235,48 euro kwam. Maar bij thuiskomst was van zijn rekening behalve de huur van 192,67 euro ook een bedrag van 235,48 euro afgeschreven, ènkel dus voor die aanvullende premie om het eigen risico af te dekken!

Chris is niet van plan om het erbij te laten zitten en heeft de hulp ingeroepen van zijn rechtsbijstand, die hem goede hoop geeft, wegens misleiding.

Jack van Hout adviseert westerse vakantiegangers in Moskou om bij hun autoverhuurder ook even te vragen om de „verkeersboete-tarievenlijst”. De eerste keer in Moskou vergat hij dat. Hij werd gedwongen 150 euro te betalen voor een futiele verkeersovertreding, terwijl later uit de verkeersboetelijst bleek dat de sanctie daarop slechts 300 roebel is, nog geen tien euro.

Overal loeren sneldieven en gauwgraaiers, kijk toch uit, lieve mensen!

Joop uit Biddinghuizen ging naar Las Vegas, epicentrum van de gokkerij. „Een taxichauffeur verkocht ons toegangskaartjes voor een club, voor tien dollar. Eenmaal uit de taxi bemerkten wij dat dezelfde kaartjes op straat gratis werden uitgedeeld!”

Jouke Bruin wist, voor vertrek, dat er in Marseille nogal wat zakkenrollers actief zijn. „Ik had nog een oud polstasje en dat propte ik vol met krantenpapier. Mijn geld zat ergens anders. Ineens een ruk en ja hoor, weg tasje!”

Krantenpapier, ik had het gezicht van die dief wel willen zien.

In Barcelona begint het al in de trein van het vliegveld naar de stad, schrijft mij Lars de Rooy. „Oostblokkers die door de trein lopen en met vijf man een toerist klem zetten en leeg graaien. Het valt mij telkens weer op”, mailt Lars: „De mensen letten helemaal niet op hun spullen!”

Ruud uit Heemskerk kocht in Majorca op een lokale markt een badeendje, dat zo leuk piepte als je het aan de pootjes opwond en in een teiltje water zette. Maar op de hotelkamer zwom-ie wel, maar piepte niet. „Het bleek dat de verkoper dat gepiep zelf maakte!” mailt Ruud mij. „We hebben er vreselijk om moeten lachen.”

Rebecca Corleone uit Hoofddorp huurde in Palermo op Sicilië een koetsje. Lekker romantisch, maar na een rit van één uurtje wilde de koetsier 140 euro. „Om maar van het gezeur af te zijn” betaalde Rebecca 100 euro.

De heer Escher uit Amsterdam was bíjna gefopt in Hongkong. Hij zag er een mooie mini-laptop, kostte wel even vierduizend Hongkong dollars. Maar doordat het tegoed van zijn creditkaart niet meer toereikend was, ging het feestje niet door. „Later ging ik in een andere winkel kijken en daar bleek diezelfde laptop 2400 HKdollar te kosten, met alles er op en er aan!”

Beschermengelen bestaan.

Tweet

 Mail

 Print

 Reiskrant Nieuwsbrief

GERELATEERDE ARTIKELEN

28-05:

Dertig Spaanse luchthavens met sluiting bedreigd wegens gebrek aan reizigers

28-05:

NS zet extra treinen in

26-05:

Fietsterreur

26-05:

Grieks dilemma

25-05:

Extra's bij KLM betalen