Royal Wedding doet toerisme Engeland stijgen
Pyramide van Austerlitz
Pimp je varken
Mode en business op de huishoudbeurs
Romantiek in het Zaans Museum
Cortina d’Ampezzo: chique wintersportbestemming...
Wellness in Zwitserland
Graveren van Valentijnsglas
Liefde in Noordwijk
Trouwen voor één dag
Wandelplezier
Kamermeisjes in New York krijgen alarmknop
Last minutes 11 & 12 februari: tips voor...
Anarchie bij vliegveld op Malediven
Vechten voor Aviodrome
Brazilië-vlucht strandt
Alles draait om kinderen in Zwitsers...
Toeristen tegen terroristen
Vakantie rondom activiteiten
Alle Airbus A380's gecheckt op scheurtjes
Avontuurlijk dwalen door het Ötztal
Qantas houdt A380-superjumbo met...
Efteling biedt schaatsgarantie
Thalystreinen moeten door vriesweer omrijden
Robotpretpark in Japan
Ik kan mij niet herinneren dat ik als kind ooit in een pretpark ben geweest. Erg hè. Wij gingen naar het strand, met een oud badlaken en een koelbox. Efteling? Ik weet niet hoe ’t er daar binnen uitziet! Moet ik mijzelf nu als mislukkeling beschouwen? Het vreemde is evenwel: ik verveelde mij nooit.
Wat ik mij telkens afvraag, zeker nu de sterk verhoogde entreeprijzen van allerlei vermakelijkheden weer tot woedende discussies leiden, is of we ons helemaal niet meer kunnen vermaken zonder dat we daarvoor de onbetaalbare hoofdprijs moeten neerleggen.
Steeds meer mensen geven zich, in hun almaar toenemende vrije tijd, over aan verveling en frustratie. “Management van verveling wordt dit vakantieseizoen een issue,” waarschuwde de ANWB begin dit jaar al in ‘Verlangen naar vrije tijd’, een aardig boekje over trends in recreatie en vakantie.
Kijk ik om mij heen, dan zie ik veel ziekelijk dikke kinderen die aan de lopende band ijsjes, snoepjes en patatjes krijgen, om maar van hun gezeur af te zijn. Pretparken, alléén de naam al. Met schoolreisjes kwamen wij wel eens in Duinrell. Je herkent ’t gewoon niet. Een en al pestherrie.
In een museum leer je misschien nog wat, maar veel andere bezoekers kom je er niet tegen. Zo’n dure dierentuin? Ja, daar ben ik wel eens geweest, nog voordat ook de meeste dierentuinen zich uit zelfbehoud tot onbenullige jolijtcentra met gigaspeeltuinen ontwikkelden. Mijn interesse voor het dierenrijk ontstond toch niet daar, wèl toen een buurman mij meenam om in de duinen met een verrekijker de vogels te observeren en langs de waterkant op zoek te gaan naar kikkervisjes. Kosten: nul gulden, we gingen op de fiets.
Mijn vakantievraag aan u is deze week: kunnen wij ons zelf nog wel vermaken? Leren kinderen nog dat er méér is dan die gemakkelijke smeerboel van McDonald’s en die zogenaamde pret in kostbare geinparken met hun uitgestrekte parkeerterreinen? Heeft u daar ideeën over, of tips? Mail ze mij! Kunnen we, zeker in deze crisistijd, niet beter op zoek gaan naar goedkoop, naar desnoods kosteloos vermaak, dan almaar te klagen dat alle uitjes zo duur zijn? Ik ben heel benieuwd naar uw reacties en ik kijk er al weer naar uit op checkpoint@telegraaf.nl
© 1996-2012 Telegraaf Media Nederland | Landelijke Media B.V., Amsterdam.
Alle rechten voorbehouden.
e-mail: redactie-i@telegraaf.nl
Privacy | Disclaimer