Twijfel over fooienpot

JOS VAN NOORD

AMSTERDAM - Zelden liepen de meningen zó uiteen als in de reacties op mijn vraag van vorige week over fooien. Honderden lezers zien tijdens hun vakantiereizen liefst een verplichte fooienpot, om van het gezanik af te zijn. Maar even zovele lezers mailen mij daar níéts in te zien: zij mogen graag nog wel even zélf uitmaken wie zij tippen en wie niet.

Talloze andere lezers zijn van mening dat de fooi voor kamermeisjes, koffersjouwers, gidsen, buschauffeurs en andere dienstverleners het best vooraf kan worden verrekend in de reissom, zodat het eeuwige fooiendilemma de onbekommerde vakantie niet meer hoeft te verstoren.

Bijna alle respondenten worstelen er tijdens hun vakantie mee, willen in het buitenland niet voor Hollandse krentenkakkers worden versleten, maar willen ook liever niet uitgeknepen worden door net iets té bijdehante reisagenten, die de lokale gewoonten kennen en wel even zullen voorschrijven wat de toerist ’moet geven’.Vooral de gang van zaken op veel luxecruiseboten, waar reizigers tegen het einde van hun verblijf onvoorzien dikwijls vele honderden euro’s aan tipgeld op hun rekening vinden, valt bij menigeen verkeerd.

Een tip is een vrijwillige blijk van waardering die nooit en te nimmer verplicht mag worden gesteld, mailen mij zeer velen. Ook de hoogte van de tip kan niet door anderen worden vastgesteld, zo schrijven veel lezers mij: ’Dat gaat een ander tenslotte niks aan!’ Over tipgeld in Nederland zijn de meeste lezers het wonderwel eens: zij geven alleen fooi bij grote tevredenheid over de service. Maar die is in Nederland meestal bedroevend en dat zijn dáárdoor ook de tips. Velen noemen de prijzen in de horeca ’vaak absurd hoog’. „Het kán niet anders dan dat de fooi daar al bij in zit”, zo verwoordt een lezer zijn gevoelens.

Gierig
Vooral over de fooien in landen zoals Thailand, Indonesië, Turkije, Egypte en ook andere vooral Aziatische en Afrikaanse vakantielanden waar dienstverleners dikwijls mede afhankelijk zijn van douceurtjes, lopen bij sommigen de emoties hoog op. Veel lezers constateren tijdens hun vakantie met afschuw dat ’anderen’ te gierig zijn om maar een dubbeltje achter te laten, bijvoorbeeld voor het kamermeisje, maar zij vinden desondanks dat mensen niet verplicht mogen worden om te tippen. Een fooi is tenslotte een spontaan extraatje, een vrijwillige beloning voor een bijzondere prestatie, een aanmoedigingspremie die niet kan worden afgedwongen.

Nogal wat lezers wijzen mij erop dat bij groepsreizen, wanneer er tevoren een vast bedrag voor fooien is afgerekend, onderweg toch nog tal van lokale medewerkers telkens hun hand ophouden. „Uiteindelijk betaal je dan dubbel, want je laat zo’n bell-boy die net je koffer naar de kamer heeft gebracht, niet met lege handen staan”, zo las ik in een van de reacties. „Wij trekken van onze immense rijkdom de wereld in, gaan op vakantie bij mensen die nooit van hun leven bij ons kunnen komen”, mailt mij een lezeres. „Daarom is tijdens vakanties mijn énige zorg dat ik niemand tekort doe.”

jvnoord@telegraaf.nl