za 21 nov 2009, 07:00

Grand Hotel op wielen

door Petra Slaats

AMSTERDAM - Je zou er bij wijze van spreken een moord voor kunnen doen, eens in je leven een reis te maken met de Oriënt-Express, de meest romantische treinreis ter wereld. Deze legendarische trein komt volgend jaar met een primeur.

De Oriënt Express onderweg naar Venetië

Terwijl je je avondgewaad aandoet voor het diner, glijdt de Orient Express door het berglandschap, op weg naar Venetië.

In november 2010 kunt u eenmalig vanuit Amsterdam in stijlvolle ambiance naar Venetië reizen. Romantiek ten top. De Reiskrant nam alvast een voorproefje en treinde mee van Venetië naar Parijs.

Ondanks de Hollandse nuchterheid schieten we een tikkeltje vol als de majestueuze trein het station Santa Lucia in Venetië binnenloopt. Het nostalgische gevaarte trekt direct de aandacht van Jan en alleman. Camera’s worden tevoorschijn gehaald en er wordt lustig op los gekiekt.

We zien alles met enig leedvermaak aan. Wij zijn immers de gelukkigen om zo aan boord te gaan. Dan ga je niet meteen staan fotograferen, verschil moet er zijn.

De bagage, al eerder op het perron ingecheckt bij de speciale balie met hostesses in ’gala’-uniform, is al aan boord. Daar er maar beperkte ruimte is in de coupé, is verzocht dat wat je niet nodig hebt tijdens de reis apart in te checken. Dat is bij ons niet het geval.

Onze hostess kijkt zelfs een beetje meewarig naar onze toch best ruim bemeten handbagage. Je ziet haar denken, daar past vast geen smoking en galajurk in. We doen of onze neus bloedt. Keeping up appearances.

Dan is het grote moment aangebroken, we mogen aan boord. Onze wagon is nummer 3553, gebouwd in La Rochelle in Frankrijk in 1929 en staat onder verantwoording van Chief Cabin Steward Marco. Hij helpt ons galant het steile trapje op en wijst ons onze coupé.

Gelukkig, er hangen koninklijk blauwe katoenen badjassen met in de zak dito slofjes. Wel handig als je ’s nachts naar het toilet moet aan het eind van de wagon en in je ruim bemeten handbagage niet is gedacht aan een nachthemdje.

Bij het restaureren van de wagons is namelijk alles expres origineel gehouden. In vervlogen jaren was een toilet in de coupé zelfs in deze trein een luxe, laat staan een douche. Wel bevindt zich in elke coupé een wasbakje. Met dikke handdoeken, luxe zeepdoosje, tandenborstels etc. Dat dan weer wel.

We voelen ons een tikkeltje onwennig. Eerst maar eens even voelen hoe de rijk gestoffeerde bank zit en we stampen eens met de voeten op het luxe kamerbrede tapijt. Knippen het pittoreske schemerlampje aan en ontwaren onze bagage in het schitterend gedecoreerde ijzeren bagagerek boven ons hoofd.

En passant zien we dat elke schroefgleuf dezelfde kant op staat. Aan elk detail is gedacht. Marco meldt dat we hem dag en nacht kunnen roepen voor dees of geen. Hij heeft zijn domicilie aan de andere kant van de wagon, alwaar hij een piepkleine nering heeft, er de kachel van kolen voorziet voor de verwarming en het water en waar zijn ’muizenbedje’ zich bevindt.

In Marco’s voetsporen kondigt de Maitre d’Hotel zich aan in rokkostuum. Hoe laat we wensen te lunchen. Hij buigt er nog net niet bij. Nou, we lusten wel wat, dus nu meteen dan maar?

Ons wordt vriendelijk verzocht ons te vervoegen in wagon ’Etoile du Nord’, een van de drie restaurantwagons aan boord. Fauteuils van het type daar kom je niet meer uit, dik tapijt, glanzend houten gedecoreerde lambrisering, knisperend wit gedekte tafels, verse bloemen, ook hier schemerlampjes op elke tafel, kristallen glazen, zilveren bestek en last but not least een batterij bedienend personeel van het type knipmes. We kunnen hier best aan wennen.

Na een meer dan uitstekende lunch buiken we uit in onze coupé en laten de kastanjesoep met kokosnootmelk en eendenlever, zeeduivel met truffelaardappel en geglaceerde groenten en tot slot warme rabarber crumble met morellenijs van chef-kok Christian Bodiguel nog even de revue passeren.

Dromerig laten we de Italiaanse Dolomieten aan ons voorbij glijden. Tot Marco ons verblijdt met een high tea in onze coupé. We schuiven er nog maar een overheerlijk taartje en cakeje bij en proberen daarna niet in slaap te vallen door het aangename geschommel, om maar niets te hoeven missen van het landschap.

Kun je er overdag nog casual bijlopen (lees: geen jeans of trainingsbroek), voor het avondeten gelden andere regels. Mannen minimaal in pak met stropdas, maar liefst in smoking, vrouwen dienen te kiezen voor formele avondkleding. Gelukkig hebben we nog een kort glittertje in Venetië aangeschaft en wederhelft hijst zich onwennig in pak met ’strop’.

Langs onze coupé zien we echter de ene smoking en lang avondgewaad na de andere voorbij schrijden. Gelukkig zijn we niet de enigen die een tikkeltje undressed zijn, ontwaren we in het barrijtuig met pianist aan de babyvleugel. Ook hier waan je je in de jaren dertig en als detective Hercule Poirot uit ’Murder on the Orient-Express’ zijn opwachting had gemaakt, zou je dat niets verbazen.

Dit keer dineren we in de ’Lalique’-restaurantwagon, de mooiste aan boord. Onnodig te vermelden dat de chef-kok weer zijn uiterste best heeft gedaan in zijn twee piepkleine keukens. Te bedenken dat prinses Gracia van Monaco, Marlène Dietrich, koningen en andere beroemdheden hier hebben gedineerd geeft een extra kick.

Die wordt nog eens versterkt als de trein op een station stopt en je verkleumde mensen vermeend jaloers ziet kijken. We zwaaien maar eens koninklijk.

Nog even een laatste drankje in de bar en dan het moede hoofd te rusten leggen. Marco heeft de bank al omgetoverd tot twee uiterst comfortabele bedden boven elkaar. Een met dezelfde stof als de bank bekleed trapje staat ’n tikje in de weg in de enigszins krappe ruimte.

Daarom tip van schrijver dezes: nooit met z’n tweeën uitkleden en wassen tegelijk, want je krijgt geheid de teen van je partner in je neus. Eenmaal geïnstalleerd worden we in slaap gewiegd door dit grand hotel op wielen. We hebben Marco niet hoeven te wekken voor een slaapliedje.

Die staat de volgende morgen met een dikke glimlach en een ontbijt voor twee ’op de kamer’ voor onze neus, na eerst handig en snel de twee bedden weer te hebben omgetoverd tot bank.

Buiten glijdt de Champagnestreek aan ons voorbij. En dan is het over en uit. Voordat we het weten staan we als Harry Potter net teruggekeerd uit Zweinstein weer op het perron van de normale wereld, namelijk Gare de l’Est in Parijs. Beide benen op de grond.

We kijken jaloers naar degenen die nog meegaan tot Londen. Zien we ze nu koninklijk zwaaien? Nou ja, deze geweldige ervaring kunnen ze ons in ieder geval niet meer afnemen!