Backpackend door Argentinië

Foto: De Telegraaf

Foto: De Telegraaf

Vier weken de tijd hebben we om een indruk te krijgen van het op acht na grootste land ter wereld, na Brazilië het grootste land van Zuid-Amerika. Omdat een maand te kort is om heel Argentinië te zien, besluiten we een reis te maken door het noorden in plaats van door het zuidelijke Patagonië.

Het noorden heeft als voordeel dat het weer er in deze tijd van het jaar (oktober) goed is, want de lente begint.

Ook leent dit gedeelte van het land zich uitstekend om te backpacken, onder meer vanwege de goede en de relatief goedkope hostels en uitstekende busverbindingen.

Onze reis begint in Buenos Aires, dat met ruim 12 miljoen inwoners (bijna een derde van de Argentijnse bevolking) een van de grootste metropolen ter wereld is.

De Europese bouwstijl met grote monumentale panden, groene parken en brede boulevards maakt echter dat we ons in ’het Parijs van Zuid-Amerika’ meteen vertrouwd voelen.

De stad doet haar naam (Spaans voor ’goede luchten’) eer aan en verwelkomt ons de eerste ochtend met een strakblauwe hemel.

We ontbijten op het dakterras van ons hostel, waar we onze eerste kennismaking hebben met dulce de leche: een karamelachtig goedje waar de Argentijnen dol op zijn. Taarten, desserts, puddings en de alfajores (koekjes): overal zit het in.

Vier dagen lang bezoeken we musea, struinen we door stadsparken, winkelen we in boetiekjes en vertoeven we op zonnige terrassen.

We bezoeken de wijk Recoletta met zijn chique boetieks, statige staatshuizen en het beroemde kerkhof met het grafmonument van Evita. Op zondagmiddag gaan we naar de wekelijkse vlooienmarkt in San Telmo, dat bekendstaat om de vele antiekwinkels en tangocafés.

Ook een aanrader: maak onder begeleiding van een gids een fietstocht naar de wijk La Boca, met zijn bontgekleurde huizen en het bekende voetbalstadion La Bonbonera van de Boca Juniors.

Maar ook de havenwijk Puerto Madero, met uitzicht op het water van het havendok van de Río de la Plata, en de hippe wijk Palermo, mogen niet ontbreken. Onze favoriet is Palermo Viejo, met talloze restaurants, bars, modezaken en designwinkels.

Al snel komen we erachter dat Buenos Aires niet zoveel ’echte’ bezienswaardigheden heeft, maar dat het veel meer een stad is die je moet opsnuiven en waarvan je vooral moet genieten.

We dompelen ons onder in het ritme van de ’porteòos’, zoals de inwoners heten. Dat betekent laat dineren – niet voor half twaalf ’s avonds – met veel vlees, zoals een bife de lomo of een bife de chorizo.

Wie daarna het nachtleven wil verkennen, hoeft niet voor half drie in een discotheek aan te komen.

We vertrekken richting Peninsula Valdes, een schiereiland aan de Atlantische kust in het noordelijkste deel van Patagonië. Van september tot en met november is het hier lente en verblijven er bultrugwalvissen en orka’s vlak voor de kust, evenals pinguïns, zeeleeuwen, zeeolifanten en allerlei vogelsoorten. De busreis van ruim 20 uur nemen we voor lief.

Het kustplaatsje Puerto Madryn moet in de Argentijnse zomer een populaire badplaats zijn, maar in deze tijd van het jaar heeft het meer weg van een regenachtig Engels dorp: uitgestorven straten en een snijdende wind.

In ons hostel, waar de gastvrouw de kachels gelukkig flink opstookt en ons voorziet van extra warme dekens, boeken we een transfer naar het schiereiland voor de volgende ochtend.

Al om zes uur ’s morgens worden we opgehaald door een busje dat ons naar de pinguïnkolonie bij Punta Tomba rijdt. Daar doen de honderden rondwaggelende pinguïns ons de ijzige kou direct vergeten.

We hebben het gevoel echt bij ze op bezoek te zijn en lopen voorzichtig langs hun nestjes, waar de vrouwtjes op een ei broeden en de mannetjes ze van voedsel voorzien. Later die dag zien we zeeleeuwen en dolfijnen.

Het absolute hoogtepunt komt de volgende dag, wanneer we de boot nemen om walvissen te spotten. Onze wildste verwachtingen worden overtroffen terwijl we deze gigantische beesten van een paar meter afstand zien zwemmen. Alleen al hun enorme staartvin is indrukwekkend.

Ze zwemmen onder de boot door en we zien zelfs een albinowalvis. Na de boottocht rijden we naar een nabijgelegen strandje. Ons geduld wordt beloond: na eindeloos getuur in de verte zien we zelfs, al is dat een fractie van een seconde, een gigantische orka uit het water omhoogkomen.

We nemen de bus en steken in 19 uur het land over naar San Carlos de Bariloche, de wintersportplaats waar veel Argentijnen – inclusief de familie Zorreguieta – op vakantie gaan.

Dit grootste skioord van het zuidelijk halfrond doet met zijn chalets, kaasfonduerestaurants en chocoladewinkels meteen aan Zwitserland denken. Onze kamer in Budu, een hostel dat door Ieren wordt gerund, heeft een prachtig uitzicht over het grote Nahual Huapi meer en de besneeuwde toppen van de Andes.

Het skiseizoen is ten einde, dus moeten we op een andere manier de bergen in. Dat kan natuurlijk te voet, maar wij kiezen voor een andere optie: te paard. Hoewel we geen ervaren ruiters zijn, zet onze gids er een flink tempo in. Na drie kwartier klimmen hebben we een schitterend uitzicht over de bergen en het enorme meer.

De volgende dag klimmen we te voet naar de top van de Cerro Bayo, een tocht die ongeveer een half uur duurt en die volgens National Geographic een van de tien mooiste uitzichten ter wereld belooft. Eenmaal bovenop begrijpen we waarom. Onder ons ontvouwt zich een bijna sprookjesachtig landschap van bergen, eilandjes en in bloei staande bomen.

De volgende bestemming is Mendoza, de hoofdstad van de gelijknamige provincie die bekendstaat om zijn uitgestrekte wijngaarden. We boeken een hostel met zwembad en genieten de eerste dag van de aangenaam zomerse temperaturen en de stad met haar grote pleinen, gezellige terrassen en uitstekende steakrestaurants.

Een bezoek aan Mendoza is niet compleet zonder wijntoer. Eentje op de fiets is een aanrader. Op je gemak van bodega naar bodega, waar steeds de Malbec klaarstaat om te proeven.

Tijdens de fietstocht langs stoffige zandweggetjes vol huisjes met golfplaten daken en overal zwerfhonden hebben we voor de eerste keer het gevoel echt in Zuid-Amerika te zijn. We lunchen op een wijngaard met uitzicht op het Andesgebergte en we weten het zeker: veel beter dan dit wordt het niet.

De volgende dag staat een uitstapje op het programma naar de Puenta del Inca, een natuurlijke rotsboog waarover de Inca’s vroeger de Río Mendoza overstaken, op weg naar Cuzco. De busreis blijkt vier uur te duren en als we in onze luchtige zomerkleren uitstappen, blijken we op een ijzig koude bergvlakte te zijn beland, met daarop slechts een markt en een cafetaria.

Vlak daarachter blijkt inderdaad de eeuwenoude brug te liggen, maar die valt tegen en we kunnen hem alleen van een afstandje bekijken omdat hij is afgesloten. Het nationale park, een paar kilometer verderop, blijkt vanwege de kou gesloten.

We zijn blij als er rond vier uur een bus stopt die ons mee terugneemt naar Mendoza. Daar storten we ons in het bruisende nachtleven en vervolgen we de volgende ochtend onze reis richting het noordwesten: Salta.

Hoewel de stad met zijn monumenten, fonteinen en barokke kathedraal zeker de moeite waard is, moet je in Salta vooral een paar dagen de tijd nemen om de omgeving verkennen, die bekendstaat om de hoge bergen, indianendorpjes, enorme cactussen en indrukwekkende rotsformaties.

De beroemde Tren a las Nubes (’Trein naar de wolken’) vertrekt vanuit Salta, dat op 1200 meter hoogte ligt, en overbrugt op de 217 kilometer lange rit naar San Antonio de Los Cobres een hoogteverschil van 3300 meter.

De trein rijdt sinds een paar jaar nog maar twee keer per week, maar het is ook mogelijk de route per auto af te leggen. Wij maken de tocht in een busje. De urenlange rit over hobbelige zandwegen voert ons dwars door de bergen en eindeloze natuur naar de Salinas Grandes, een enorme zoutvlakte op 4000 km hoogte. Daarna zigzaggend omhoog naar het hoogste punt, een bergpas op 4170 meter.

We reizen door naar het noorden, naar de watervallen bij Iguazu, op de grens met Brazilië. De reis duurt ruim 22 uur, maar is de omweg uiteindelijk meer dan waard. Tijdens de rit zien we het landschap groener worden, wat te danken is aan het vochtige subtropische klimaat.

De volgende ochtend bewonderen we in het Nationaal Park Iguazu zijn de watervallen vanaf Argentijnse zijde. De gigantische rij watervallen die zich met een oorverdovend lawaai in de rivier Iguazu stort, is zo indrukwekkend dat superlatieven tekortschieten.

Van kilometers afstand horen we het water naar beneden donderen. Vanaf de Argentijnse kant kun je via wandelpaden op de meest spectaculaire uitzichtpunten komen, midden tussen het natuurgeweld.

Het einde van onze reis is in zicht en we vertrekken diezelfde middag naar Buenos Aires. We eindigen de reis op hetzelfde terras waar we begonnen. Als de ober ons van een drankje voorziet, lijkt de tijd te hebben stilgestaan. Het verschil: we zijn talloze prachtige ervaringen rijker.

Bus veilig en comfortabel

In Argentinië kun je heel goed met de bus reizen. Je kunt ook binnenlandse vluchten nemen, maar de ticketprijzen zijn de laatste jaren erg gestegen. Bussen zijn zeer comfortabel en veilig. Het is aan te raden tickets van tevoren te kopen, via internet of bij het busstation.

Je kunt kiezen uit verschillende klassen: cama (eerste klas), semi-cama (tweede klas) of supercama (waarbij je stoel volledig plat kan). Semi-cama is het goedkoopst en is alsnog veel luxer dan een vliegtuigstoel. Maaltijden zijn inbegrepen. Goede maatschappijen zijn Via Bariloche, Andesmar en Flecha.

Hostels boek je eenvoudig op: www.hostelword.com of www.hostelbookers.com.

2

Tweet

 Mail

 Print

 Reiskrant Nieuwsbrief

Reportages over Buenos Aires

De beste 10 steden met gratis bezienswaardigheden

Wij Nederlanders genieten in het buitenland de wat discutabele reputatie dat we bijzonder zuinig zijn. Maar wat is er nu eigenlijk mis met die zuinigheid die ons wordt toegedicht? Niks toch? Waarom zou je ergens...

Backpackend door Argentinië

Het land van de tango, gaucho’s en uitgestrekte pampa’s is er een van grote contrasten. Er zijn maar weinig plekken op aarde waar je zo veel verscheidenheid binnen één land vindt. Bruisende steden, koloniale dorpen, ...

Verliefd op Patagonië

"Aaaah...", zegt hij verheerlijkt. " Om hier de tango te kunnen dansen met een prachtige vrouw, haar zoete woordjes toe te fluisteren in lumfardo, de geheime taal der geliefden... Hij zucht diep en houdt met ...

Lees alle 3 reisreportages

GERELATEERDE ARTIKELEN

28-05:

Dertig Spaanse luchthavens met sluiting bedreigd wegens gebrek aan reizigers

28-05:

NS zet extra treinen in

26-05:

Fietsterreur

26-05:

Grieks dilemma

25-05:

Extra's bij KLM betalen

HUISREGELS

Voor reageren op artikelen bij telegraaf.nl en haar subsites gelden huisregels. Klik hier om die regels te lezen.

Leuk geschreven stukje! Ik heb zelf ruim 2 maanden in Buenos Aires gezeten. Ben nu een jaar terug en mis het nog elke dag. het zijn fantastische mensen, aardig en vriendelijk, maar let alsjeblieft op je veiligheid. Ga in het donker nooit alleen naar buiten en zorg dat er altijd een man bij je is. Ik ga er zeker nog eens terug!!

Ineke, zaltbommel  | 12:45 | 11.01.10

Leuk stuk, Isabel!

Reishonger.nl, Las Palmas  | 18:38 | 09.01.10