Romantiek op de Zuidpool

Foto: ONBEKEND

Foto: De Telegraaf

Verveeld krabt een pelsrob met zijn vin onder zijn buik terwijl hij met zijn bruine kraalogen en jaloersmakende wimpers de vreemde bezoekers bekijkt. Gehuld in dikke ski-jassen en op kaplaarzen zijn we ’zijn’ gletsjer betreden. De interesse is van korte duur want iets verder op schuift een vrouwelijke soortgenoot het ijs op. Tijd voor actie!

Het is zaak ervoor te zorgen dat ze in zijn harem neerstrijkt en niet in die van een van zijn rivalen. Het verdedigen van het territorium en het uitbreiden van de vrouwengroep lijkt de belangrijkste bezigheid van deze Antarctische bewoners. Met luid gejank verdrijven ze eventuele indringers. En wie niet horen wil, moet maar voelen. Een gevecht tussen twee mannelijke robben is een indrukwekkende, maar ook huiveringwekkende belevenis op dit bijzondere continent.

Hoewel, je moet er wel iets voor over hebben om oog in oog te staan met deze rob, of een Kinband- of Macaroni-pinguïn, zeeluipaard of zeeolifant of te kunnen genieten van de onwaarschijnlijke blauwe schoonheid van een ijsschots zo groot als een flatgebouw. Voordat je voet aan vaste Antarctische wal kunt zetten, moet namelijk de zowel beruchte als beroemde ‘Drake passage’ worden bedwongen. Deze verraderlijke passage scheidt Vuurland met het ‘blauwe continent’.

Cruises naar de Zuidpool vertrekken over het algemeen vanuit Ushuaia. Deze plaats, die van de bewoners de twijfelachtige bijnaam ‘het einde van de wereld’ heeft gekregen, ligt in het uiterste zuiden van Argentinië en leeft van toerisme naar Antarctica. Aan de kade liggen kleine en grote schepen.

Het is er een drukte van belang. Rijke Amerikanen schepen in op (relatief) grote boten, avonturiers tillen hun rugzak in het ruim van een stoer zeilschip en weer anderen bekijken de bedrijvigheid vanaf het dek van een klein expeditieschip. Zoals de MS Ushuaia. Een ijsversterkt schip, oorspronkelijk gebouwd voor het Amerikaanse Oceanografische Instituut, maar inmiddels omgebouwd tot varend hotel voor maximaal zesenzestig passagiers.

Na vertrek uit de haven van Ushuaia worden een paar rustige uren varen door het Beagle-kanaal gevolgd door een ruige anderhalve dag op de ‘Drake’. Dat ook de bemanning van het schip met anti-zeeziektepleisters achter hun oor rondlopen, zegt genoeg. De mededeling ‘op de Drake altijd één hand aan het schip’ van de expeditieleider tijdens het welkomstgesprek, is eigenlijk overbodig. Het is vrijwel onmogelijk om je tijdens de oversteek anders te verplaatsen dan lijkend op een stomdronken zwerver.

Maar dan, na circa vijfendertig uur varen, zijn daar de zuidelijke Shetland-eilanden, gelegen op zo’n honderd kilometer van het Antarctische vasteland. De gitzwarte rubberen Zodiacs worden door de bemanning in het water gelaten en de eerste kennismaking met een kolonie Kinband-pinguïns is een feit.

De aanblik van een boos pinguïnjong dat achter zijn moeder aanzit omdat hij honger heeft, is ronduit vertederend en doet de ‘Drake-shake’ onmiddellijk vergeten. Het kuiken wil eten en zijn moeder is de enige die hem van voedsel kan voorzien. Alleen heeft ze daar even geen zin in en ze loopt bij haar kind vandaan.

Zo snel als zijn roze platvoetjes hem kunnen dragen, rent hij over kiezels, ijs en andere obstakels om zijn ouder te overtuigen van het feit dat echt meer krill, een soort minigarnaal, nodig is. Als een duikelpoppetje met een topzwaar buikje en de vinnen onhandig uitgespreid om het evenwicht te bewaren, verplaatst de peuter zich met vallen en opstaan over het strand. Zijn moeder lijkt lachend toe te kijken, maar dat is verbeelding. Het is de zwarte streep (kinband) over het gezicht van de vogels die ze hun humoristische uiterlijk geven.

Drie landingen verder is duidelijk dat Antarctica het domein is van de pinguïn. Ze zijn overal. In verschillende soorten en maten. Met duizenden gelijk als oude mannetjes in smoking tegen een berg aangeplakt, in ganzenpas als ondeugende pubers naar een binnenmeertje voor de dagelijkse wasbeurt of gewoon in groepjes gracieus zwemmend midden op zee. Een ding is zeker. Wie niet van pinguïns houdt, of niet tegen de indringende geur kan die de uitwerpselen van de vogels verspreiden, moet niet naar de Zuidpool…

Reiswijzer

De (sub)Antarctische gebieden zijn alleen te bezoeken in het voorjaar en de zomer die loopt van begin november tot half maart. Het overige deel van het jaar zijn het continent en de omliggende eilanden en wateren bedekt onder een dik pak sneeuw en ijs. De gemiddelde temperatuur op de (sub)Antarctische eilanden en het Antarctisch continent ligt in de zomer tussen -5º C en + 5º C. Het is voornamelijk de wind die de gevoelstemperatuur bepaalt. Als het flink waait, kan de gevoelstemperatuur teruglopen tot -10 ºC.

Een reis naar Antarctica op een expeditieschip wordt door meerdere touroperators aangeboden. Check het internet voor alle aanbieders. Wij reisden met KRAS (www.kras.nl).

IJs

Het allermooiste? De simpele weerspiegeling van het licht op het eeuwenoude ijs. Het wordt niet voor niets het ‘blauwe continent’ genoemd. Gek genoeg zijn de kleuren het beste te zien op bewolkte dagen als het ijs groen, blauw, roze en zelfs zwart kleurt.

Een bezoek aan de baai bij Couverville eiland is een absoluut hoogtepunt van een trip naar deze uithoek van de wereld. Vergezeld door groepen zeeleeuwen en pelsrobben varen de rubberen bootjes langs de enorme ijsbrokken die als glimmende plateaus in een blauwe gloed door de oceaan lijken te drijven.

Sommigen zijn kaarsrecht afgebroken van een gletsjer en zo groot als een fors flatgebouw, andere hebben ronde vormen en zijn door wind en water in de meest kunstige vormen afgeslepen. Het is bijna onmogelijk om in woorden de schoonheid van dit werelddeel te omschrijven. Antarctica moet je met eigen ogen zien om de pracht en puurheid van deze ijzige wereld te ervaren.

Route

Een cruise naar Antarctica heeft vrijwel nooit een vast programma. Dit komt door het onvoorspelbare weer in de regio. Van het ene op het andere moment kan de lucht dichttrekken en de wind opsteken. Het gevolg is hoge golven die op het land beuken en die een Zodiac-landing onmogelijk maken. Omdat maar een klein gedeelte, niet meer dan één procent, van het continent in de zomer ijsvrij is, is het aantal plekken waar bezoekers aan land kunnen, beperkt.

Als het weer omslaat, moet de kapitein ad hoc besluiten om een andere landingsplaats te zoeken en dat kan weer een aantal uren varen betekenen. Erg is dit niet want de omgeving is zo betoverend mooi dat het niet uitmaakt waar je precies vaart of aan land gaat. Overal zijn dikke pakken ijs, eindeloze gletsjers, stranden vol met robben, zeeleeuwen en pinguïns, gigantische drijvende groene en blauwe ijsbergen en rotsen vol met Antarctische aalscholvers.

Vrijwel elke dag spot de kapitein op de brug wel een groepje Humpback, Grijze of Minke walvissen die met hun enorme staarten op het water slaan. Met een beetje geluk komt een walvisfamilie langs als het schip in een baai voor anker ligt waardoor het mogelijk is om met de Zodiacs de dieren op enkele tientallen meters afstand te naderen. Om te genieten van een groep dolfijnen hoef je niet ver, die kiezen de punt van de boot als speelterrein en zijn gemakkelijk te bewonderen, hangend over de reling van het schip. Vogels, vissen, zoogdieren, vulkanen, onderzoekstations en oude walvisvaardernederzettingen, Antarctica heeft het allemaal.

3

Tweet

 Mail

 Print

 Reiskrant Nieuwsbrief

Reportages over Ushuaia

Romantiek op de Zuidpool

Een bezoek aan Antarctica… Je zou je bijna schamen dat je na al die waarschuwingen van invloedrijke mannen als Al Gore en Leonardo DiCaprio over de opwarming van de aarde en in rap tempo smeltend ijs en nu weer allerlei ...

GERELATEERDE ARTIKELEN

28-05:

Dertig Spaanse luchthavens met sluiting bedreigd wegens gebrek aan reizigers

28-05:

NS zet extra treinen in

26-05:

Fietsterreur

26-05:

Grieks dilemma

25-05:

Extra's bij KLM betalen

HUISREGELS

Voor reageren op artikelen bij telegraaf.nl en haar subsites gelden huisregels. Klik hier om die regels te lezen.

Ook ik ben er geweest met mijn huidige vrouw in begin 2008. Het is een schitterende ervaring en wij zijn met de Ushuaia gevaren. Een mooie boot. Deze verkies ik boven zo'n grote cruiseschip. Want daar heb je heel veel luxe en dat heb ik niet nodig want ik wil genieten van de natuur. En aangezien hier toch reclame gemaakt wordt, wij waren met Thika travel. Als we ooit weer een keer geld teveel hebben, dan gaan we zeker nog een keer terug. Niet om de natuur te storen, maar om ervan te genieten.

René Zelten, Beugen  | 08:33 | 22.02.10
Δ Ik heb een klacht over deze reactie

Zo bijzonder, zo mooi. Ik ben er in januari 2009 geweest en het was overweldigend. Ook ik zou met de Ushuaia gaan maar deze was toen in november 2008 vastgelopen op Antarctica dus kregen wij een vervangend schip de Minerva. Wij hadden geboekt via Fox reizen en alles was fantastisch geregeld. De vakantie van ons leven. Het is er nog zo puur. Denk er vaak met heimwee aan terug.

Marian Jonas, Schiedam  | 09:47 | 21.02.10
Δ Ik heb een klacht over deze reactie

Heel erg goed en mooi ik ben er zelf ook geweest in 2007 voor een expiditie en ook ik heb er geen woorden voor zo mooi en zo stil en ik wild zo dat het zo blijft de schone natuur ongerept maar ik heb er mijn twijvels over met al deze cruise schepen de rust wordt daar door heel erg verstoord en ik ben bang voor al het vuil dat er achter gelaten wordt jammer,ik zelf ben een Antartica freak heb ook heel veel foto,s van mijn verblijf daar dus ik hoop echt dat rustig blijft; en mijn reis org was geweldig ASKIA reizen top!

Willem-Jan Tuytel, Hippolytushoef  | 21:08 | 20.02.10
Δ Ik heb een klacht over deze reactie