ma 17 sep 2012, 11:16 | 0 reacties

Weblog duurzaam toerisme

Clochard moderne

door Aranka van der Pol
Hij zit er al een tijdje, met een biertje, een grijze baard en een vriendelijke blik in zijn ogen. Hij aait Ki, die zich meteen tegen hem aan vlijt. Of hij van dieren houdt, vraag ik en meteen beginnen zijn ogen te glimmen. Op zijn 24e temde Yves tijgers en leeuwen in een natuurpark: “Ik zag ze liever vrij in de natuur, maar vond het geweldig om meer over ze te leren en zo dichtbij ze te mogen zijn.” Jaren later ontwikkelde de ‘Malouin’ een fascinatie voor slangen, doordat hij regelmatig met een natuurfotograaf op pad ging.


Weekendabonnement
Proefabonnement,
10 weken € 30,-!

Vier dagen staan we stil in Saint-Malo, wegens een kleine storing aan de tuktuk en het piratenstadje begint me steeds beter te bevallen. We lopen over het strand in de zon met het fort altijd ergens in het gezichtsveld, eten zeevruchten en dwalen door pittoreske steegjes.

Related content Onderwijl ontmoeten we interessante ‘clochards modernes’, zoals vriend Cees - die de term bedacht en met zijn hond Barca langs de kust reed en me onderweg kwam opzoeken in Saint-Malo. Of zoals de man die elke dag tegen het middaguur met zijn ogen dicht op een bankje gitaar speelt.

'Echte mensen'

Voor mij zijn het de mensen die de stad maken, die ervoor zorgen of je van een stad houdt of niet, vertel ik de tijgerman als hij vraagt om mijn ervaringen onderweg. Meestal zijn dat ‘echte’ mensen, die in een paar minuten zo’n indruk achterlaten dat je ze nooit vergeet.

Related content

Ik vertel hem van Veronique, die we een paar dagen daarvoor dankzij de Groenevakantiegids.nl ontmoetten. Ze is de eigenaresse van La Ferme d’escures (www.fermedescures.com), een 19e eeuwse boerderij met paarden, varkens, schapen en geiten, gelegen in het dorpje Saint-Jean-Le-Blanc, ten zuiden van Caen. Met haar gedrevenheid en warmte, maakt ze in de korte tijd dat we haar ontmoeten veel indruk. En daarom zou ik Saint-Jean-Le-Blanc ook niet vergeten.

Sterke tegenstelling

In tegenstelling tot Mont Saint Michel, dat we enkele dagen daarvoor bezochten. Dit schiereilandje, met een abdij die bij vloed op een magische manier uit het water herrijst, is prachtig. Maar een paar kilometer van het eilandje staat een straat vol betonnen hotels met grote uithangborden in contradictie tot dit enorme bouwwerk. Met een bus word je vervoerd naar ‘de attractie’ drie kilometer verderop. Barpersoneel is beleefd, maar niets meer dan dat en inwoners kom je überhaupt niet tegen. Alleen het waanzinnige uitzicht dat je hebt als je over het wad naar het indrukwekkende bouwwerk loopt, raakt je. Maar we hebben hier geen enkel vriendelijk persoonlijk contact.

Related content

Na panne weer weg

Doe mij dan maar Saint-Malo, waar de tijgertemmer me, als we na vier dagen panne met de tuktuk weer kunnen gaan rijden, hartelijk uitzwaait. “Ni Français, ni Breton, Malouin suis” (Ik ben geen Fransman, geen Breton, ik ben een Malouin), hoor ik hem nog zeggen tegen een verdwaalde toerist.

www.travel2share.com

Weblog #1 : Inladen, afladen, opladen

Weblog #2 : Il Pleut

Weblog #3 : De tao van reizen


Schrijf een reactie
Login
De inhoud van dit veld is privé en zal niet openbaar worden gemaakt.

© 1996-2013 TMG Landelijke Media B.V., Amsterdam.
Alle rechten voorbehouden.
e-mail: redactie-i@telegraaf.nl
Gebruiksvoorwaarden | Privacy | Cookies | Cookie-voorkeuren | Disclaimer