Uitwaaien op Texel

Het is altijd hetzelfde! Na de korte boottocht voelt het direct als vakantie. We proberen snel de Juttersroute uit die we van fietsroutespecialist On Track hebben gedownload. Bij het woord ’jutten’ denken we meteen aan ruige eilandbewoners die na een zware storm over het strand lopen op zoek naar waardevolle goederen. Voor de jutters was juist slecht weer goed weer. Het was een belangrijke aanvulling op hun inkomen. Tegenwoordig zijn er allerlei regeltjes. Als je wat vindt, moet je het melden bij de ’strandvonder’, zo vermeldt de wet.

Fraaie uitzichten

Als we zelf op weg zijn langs de westkust van Texel proberen we ook op het strand wat te vinden, maar besmeurde schoenen zijn ons enige aandenken. Wel hebben we in ons hoofd de fraaie uitzichten opgeslagen en dat is al goud waard. We stellen voor hoe zware stormen dit eiland hebben geteisterd. `De zee geeft en de zee neemt' is een mooi gezegde, maar een ingewikkeld vraagstuk voor natuurliefhebbers en waterschappen. Uitzichten overigens, die in de loop van jaren, telkens anders zullen zijn, want in het zuiden van Texel groeit het eiland aan. Aan de west- en noordzijde knabbelt de zee stukken van de duinen af en aan de oostkant bij de Waddenzee worden de dijken steeds hoger!

Verplichte kost is een stop bij Ecomare. Jaarlijks komen er zo’n 300.000 bezoekers af op de zeehonden, die hier tijdelijk of permanent worden opgevangen. De zeehonden worden hier in de watten gelegd met verzorging. Aandoenlijk om ze gevoed te zien worden. Discussies over de opvang worden vaak gevoerd. Het gaat momenteel goed met het aantal zeehonden, maar de populatie blijft kwetsbaar. Als er weer een virus uitbreekt, kan het aantal zomaar met de helft terug lopen. We maken een rondje langs de verschillende bassins en bezoeken ook de kooien waar vogels worden opgevangen. En er zijn prachtige aquaria. Een rog op zijn rug aaien mag! Ecomare wordt op dit moment verbouwd. Er komen nieuwe, fraaiere bassins voor de zeehonden. Met de kerst is de verbouwing helemaal klaar en kunnen de zeehonden hun nieuwe verblijven verkennen (www.ecomare.nl).

Echt Texels dekbed

We verlaten de kust en doorkruisen het binnenland ten noorden van Den Burg. Opvallend zijn de uitgestrekte weilanden met honderden schapen. Het Texelse wol is een befaamd exportproduct. Heerlijk om in de koude winter onder een echt Texels dekbed te slapen of voor tijdens het fietsen een warme wollen trui aan te schaffen. Het is dan ook onmiskenbaar een schapeneiland. Kenmerkend voor het Texelse landschap is dat het door deze dieren voor een groot deel boomloos is. En natuurlijk de Opvallend zijn de schapenboeten; de stallen met de schuine achterkant. Vanwege de overheersende windrichting zijn die altijd op het zuidwesten gericht. De meeste schapenboeten worden nog steeds gebruikt.

We passeren De Waal, het kleinste dorp van het eiland. Slechts zo’n 250 inwoners wonen hier. In de 17e eeuw lag het nog aan het wad, maar nu ligt het midden op het eiland. Favoriete plaats is echter Oudeschild met de haven vol vissersboten, visrestaurantjes, pittoreske woningen aan de dijk en uiteraard het Maritiem- en Juttersmuseum. De hervormde kerk is uit 1647 en straatnamen doen denken aan de tijden dat De Ruyter en Tromp hier verbleven om hun schepen voor lange tochten te bevoorraden. Hier staren we nog even over het wad uit. Met een glinsterend zonnetje erbij op het bijna drooggevallen wad is dit ook een reden om hier gauw terug te keren.

Insectenreservaat De Hoge Berg

We fietsen verder naar De Hoge Berg. Overdreven benaming natuurlijk, maar het is duidelijk even naar boven. Onderaan bevindt zich de ’Zandkuil’. Afgelopen zomer hebben we genoeg overlast gehad van wespen en muggen. Ongedierte vinden we. Maar hier een wesp doodslaan, zou tot veel opschudding kunnen leiden. In dit insectenreservaat, dat beheerd wordt door Natuurmonumenten, komen ’graafbijen’ en ’graafwespen’ voor en die zijn zo bijzonder dat ze beschermd worden. Jac. P. Thijsse, leraar op Texel en voorvechter van natuur in Nederland, schreef al in de jaren twintig van de vorige eeuw over deze bijzondere plaats. Natuurmonumenten kocht het gebied in 1923 en daardoor is een uniek stukje natuur behouden gebleven. We blijven nog lang op een bankje zitten om van het uitzicht te genieten. Geen last van kou, want de trui van Texelse wol is heerlijk warm. We vergeten de tijd en ontdekken dat de laatste boot er niet meer in zit vandaag. Geeft niet. Verblijfsmogelijkheden, nu buiten het hoogseizoen, zijn er op toeristisch Texel genoeg!

Tweet

 Mail

 Print

 Reiskrant Nieuwsbrief