Fietsen op eenzame hoogte

Ik voel de zweetdruppels over mijn rug naar beneden lopen. Het klonk zo leuk; fietsen in de bergen van Zuid-Tirol. Avontuurlijk, sportief. Maar nu weet ik pas echt een goede omschrijving; loodzwaar.

Vanochtend om half 9 bracht een van de eigenaren van het familiehotel waar we verblijven, ons naar zo’n 1500 meter hoogte. De resterende 500 meter omhoog, is aan ons. Gids Stefan schatte dat we rond half 3 weer terug zouden zijn in het hotel. Maar dat we dat niet gaan halen, wordt al snel duidelijk. Ik ben na een uurtje al vijf keer van mijn fiets gestapt, omdat ik niet opgewassen was tegen dit soort bergen. Nu ben ik niet zo a-sportief als ik klink. Met plezier loop ik drie a vier keer per week hard, en als ik kan kiezen tussen de lift en de trap is de keuze snel gemaakt. Maar volgens de gids zijn wij Nederlanders op fietsen in de bergen gewoon niet gebouwd: „Het is de hoogte. Jullie zijn niets gewend daar onder zeeniveau.”

Drie uur later overheerst een gevoel van euforie. Niet alleen heb ik de bergen overwonnen, maar ook mezelf. We zijn gearriveerd op 2000 meter hoogte. En daar ligt in al zijn eenzaamheid een klein restaurantje. Terwijl ik de eerste slokken van mijn extra grote glas ananassap neem, smeer ik onhandig mijn eigen schouders opnieuw in met zonnebrand. Het is nodig. De zon brandt alsof ik in het hoogseizoen aan een Turks zwembad lig. Het uitzicht hierboven is alles wat je verwacht van een vergezicht in Zuid-Tirol. Het is groen zover je kunt zien, met hier en daar een klein bruin, houten huisje. De koeien wandelen sloompjes rond, terwijl de bel om hun nek luidt. Als ik mijn ogen een beetje dichtknijp en mijn fantasie gebruik, zie ik de familie von Trapp door het gras huppelen. Terwijl de kinderen ’Do-Re-Mi’ zingen aan de hand van Maria, leidt Heidi haar schapen door de bergen.

Als gids Stefan zijn schnitzel, patat, twee halve liters cola en Tiroler toetje op heeft, gaan we afdalen. Hij legt me nog een keer uit hoe het nu precies werkt met de remmen. De linker is voor het voorwiel, de rechter voor het achterwiel. Alleen door ze goed te combineren rem je goed. Ik luister naar zijn uitleg en stap dan op de fiets. Ik heb zin om af te dalen! Stefan vertelt dat hij zo’n 70 kilometer per uur haalt op het asfalt. Maar we beginnen op het grindpad dat door de bergen loopt. Het zigzagt van links naar rechts, er zitten gaten in de weg en hier en daar liggen grote stenen. Ik begin voorzichtig, maar durf steeds harder. En dan is daar die ene steen die ik niet zie. Ik rem, maar teveel met rechts. Ik voel hoe mijn achterwiel slipt in het grind. Ik grijp me vast aan een houten hek langs de weg en voorkom zo dat ik met mijn gezicht voorover op het pad val. Mijn hart bonkt van schrik. Maar ik sta voorzichtig op, slik die brok in mijn keel weg en stap weer op mijn fiets. Voorzichtig dit keer. Pas als we op het asfalt aan zijn gekomen, durf ik mijn remmen even helemaal los te laten. De wind suist langs mijn hoofd en zo hard ik kan schreeuw ik het uit. Wat voel ik me vrij! En voldaan. Maar dan duw ik voorzichtig mijn remmen weer in. Want ik wil niet nog een keer ervaren waar het spreekwoord ’ hoogmoed komt voor de val,’ vandaan komt…

Nordic-walking

Tijdens onze fietstripjes in de bergen, kwamen we veel nordic-walkers tegen. Met stok en al gingen ze de steile paden te lijf. In Nederland wordt soms nog raar opgekeken van zo’n groepje, maar in Zuid-Tirol is het de gewoonste zaak van de wereld. Een gids is in de bergen geen overbodige luxe. Je kunt ze inhuren bij toerismebureau’s en zelfs bij sommige hotels.

Semi all-inclusive

In Hotel Unterwirt in Feldthurns, waar wij verbleven, hanteren ze een semi-inclusive systeem. Dat betekent dat het ontbijt en avondeten inbegrepen zijn, met uitzondering van de drankjes ’s avonds. Er is een mogelijkheid tot a la carte lunch, maar omdat veel mensen op dat moment van de dag op de fiets zitten, is dit niet inbegrepen. Dit systeem wordt in veel van de hotels in deze regio toegepast. Een groot voordeel; het eten is een stuk beter dan in het gemiddelde all-inclusive resort in Turkije.

Reiswijzer

Tirol ligt voor een deel in Oostenrijk, en een deel in Italië. Het gedeelte waar wij geweest zijn is officieel Italiaans, maar er wordt voornamelijk Duits gesproken. Vier keer per week vliegt Transavia vanaf Schiphol naar Verona. Voor ongeveer 200 euro vlieg je heen en weer. Vanaf het vliegveld is het twee uur rijden over de tolweg naar Feldthurns. Dit kostte ons 11 euro. Verdiep je van tevoren goed in waar je je huurauto huurt. Er zijn veel lokale, goedkope verhuurbedrijven, maar daar zijn de voorwaarden vaak minder goed. Mountain Bike Holidays organiseerde onze mountainbike-vakantie. Ze doen dit niet alleen in Italië, maar ook in Oostenrijk en Zwitserland. In veel hotels waarmee ze samen werken is een gids aanwezig, die mee gaat op de tochten. Ook hebben ze materialen zoals fietsen en helmen tot hun beschikking.

Voor meer info: www.suedtirol.info, www.transavia.com, www.bike-holidays.com, +43.6542.80480-23

Spa

Alleen maar fietsen en wandelen, voelt misschien niet als vakantie. Daarom hebben veel hotels in de regio Zuid-Tirol spafaciliteiten, zo ook waar wij verbleven. Niet alleen is er een zwembad, maar ook een behandelingruimte, waar je massages en baden kunt boeken. Daarnaast natuurlijk een sauna. En niet zo een waar je je badpak moet aanhouden, maar een uitgebreid complex met verschillende ruimtes en een luxe dakterras.

Ötzi

In 1991 werd er in de Italiaanse Ötztaler Alpen een ijsmummie gevonden. De man werd Ötzi genoemd. Met zijn 5300 jaar, is hij is de oudst menselijke mummie die in Europa is gevonden.

Uit onderzoek blijkt dat hij zijn jeugd heeft doorgebracht in Feldthurns. Iets waar zijn inwoners heel trots op zijn! De mummie is te zien in het museum van 8Bozen, op ongeveer een half uur rijden.

Fiets jij wel eens in het gebergte en heb je handige tips?

Tweet

 Mail

 Print

 Reiskrant Nieuwsbrief

HUISREGELS

Voor reageren op artikelen bij telegraaf.nl en haar subsites gelden huisregels. Klik hier om die regels te lezen.

Geachte heer/mevr, Het verhaal van Renee Lamboo over een fietsdag in de Alphen in Zuid-Tirol kwam bij mij over als een zwak verhaal, daarbij miste ik nog informatie als afstand die gereden was gemiddelde snelheid en steigingspercentage van de beklimmingen die u gemaakt heeft. Jammer dat dit artikel zo zwak overkwam!! Ikzelf ben een jaargeleden begonnen met mountonbyken en ben van het najaar ook de Alphen in getrokken en heb afstanden gedaan van meer dan 80 km in de steile bergen. Ook heel zwaar met veel voldoenin

Th.Smorenberg, Heerhugowaard  | 11:50 | 14.03.10
Δ Ik heb een klacht over deze reactie