Xiamen dynamische miljoenenstad

Het is even wennen. Haal je net voor het ontbijt nog even een frisse neus buiten je hotel en dan hoor je van heel dichtbij een oergeluid komen. De man naast je mobiliseert alle kracht in zijn neus, haalt er eens diep adem door, rochelt er enthousiast vanuit de keelholte bij en flatsj! Daar ligt een hoop snot naast je voeten. Weg is de gedachte aan een zacht gekookt eitje.

Goede Chinese gewoonte, je kunt het maar kwijt zijn. De overheid probeert steeds indringender zijn inwoners te bewegen vooral niet op straat te spugen. Het lukt nog niet altijd…

Toerisme nog niet doorgedrongen

Haast is een andere goede Chinese gewoonte. Maar niet in Xiamen, in de zuidoost-Chinese provincie Fujian. Zelden zoveel relaxte, goed gemutste en vriendelijke mensen bij elkaar gezien. die alle tijd van de wereld lijken te hebben.

En ook zelden zo weinig buitenlanders gezien. Het toerisme is hier nog niet erg doorgedrongen. ’Waar kom je vandaan?’, wordt om de haverklap nieuwsgierig gevraagd. En gezien het aantal foto’s dat van mij is gemaakt, vaak samen met de familie en vrienden van de fotograaf, moet ik nu bijna op elke Chinese schoorsteenmantel te zien zijn.

Grappig om zelf voor de verandering eens dé bezienswaardigheid te zijn. Naar een twee meter lange Westerling blijven mensen met open mond staan kijken. Al giechelend. Aandoenlijk.

Moderne miljoenenstad

Xiamen zou met zijn tweeënhalf miljoen inwoners makkelijk op een benauwd mierennest hebben kunnen lijken. Maar door de ligging aan het water, het heuvelachtige landschap, de parken, fietspaden en fraaie botanische tuinen, blijft de stad ademen.

Xiamen, het vroegere duistere en vervuilde Amoy, is nu een moderne, dynamische, welvarende én uiterst schone miljoenenstad. Mét aantrekkelijke contrasten. In de etalages van autoverkopers staan zo vaak Bentleys en Lamborghinis als er op de kleine balkons van de flatgebouwen kleren hangen. „Nee, dat is niet de was die hangt te drogen. De zon doodt de bacteriën, geloven veel mensen. En het scheelt kastruimte”, weet gids Amy.

Gulangyu

Een beetje jammer is het wel dat met de grootscheepse renovatie van de stad ook veel van de - koloniale - geschiedenis verloren is gegaan. Historie vind je echter nog wel in de haven en op het mediterraans aandoende eiland Gulangyu, (wat betekent: Trommelgolven-eiland) het Lente-Eiland van de Nederlandse schrijver Jan Slauerhoff, ook wel Piano-Eiland genoemd omdat er een heus pianomuseum te bezoeken valt.

Nadat Xiamen in 1842 een vrijhaven werd, vestigden zich hier westerlingen van diverse pluimage. Dat levert een bonte mengelmoes van westerse stijlen en gebouwen op. Een feest van herkenning.

Wie de tijd heeft, zou eigenlijk een nacht moeten blijven op het betoverende eiland. Want de sfeer van een melancholiek verlangen, gevoed door in verval geraakte maar nog steeds prachtige koloniale - Europese - villa’s en buitenlandse consulaten, de weelderigheid van de natuur, de klinkerstraatjes en de verstilde steegjes zijn het beste te proeven in de vroege ochtend en late avond.

Theeceremonie

Het authentieke Xiamen wordt ook zichtbaar als we in een stille zijstraat een theeceremonie bijwonen. De twee dames op leeftijd die aan de voorkant van de toonbank zitten, schuiven meteen een rieten krukje bij als ik aarzelend naar binnen ga. Klanten of gewoon voor de gezelligheid? Misschien allebei.

Eigenaar Zeng Ren Yuan is achter de toonbank geconcentreerd met de thee bezig. Kokend water gieten op een klein potje met theeblaadjes, wat water eruit, wat water erbij, en hup, daar zijn onze één-slok-kommetjes weer gevuld.

We praten met handen en voeten. En met glimlachen en gebaren. Dat gaat prima. We voelen ons thuis; dit begint aardig op vakantie te lijken!

Lees ook het verhaal van onze reiskrantreporters Laura en Bart, die zich vijf dagen onderdompelden in de hectische havenstad. Klik hier voor hun persoonlijke verslag over de reis naar Xiamen.

Het EK-abonnement, 6 weken € 20,-!

Reportages over Xiamen