Manchester voetbal en winkels

Maar ook de moderne binnenstad huisvest tal van designers en beroemde warenhuizen als Harvey Nichols en Selfridges. Het moderne uiterlijk is wel het gevolg van een tragedie. In 1996 blies de IRA het halve centrum op met de zwaarste bom (300kg) die ooit buiten Noord-Ierland tot ontploffing werd gebracht. De truck waarin het explosief zat verstopt vloog zo hoog de lucht in dat het op de daken van de winkels terechtkwam. Tot op een kilometer brak overal het glas. Wonder boven wonder viel er geen enkele dode. Wel ruim 200 gewonden en een enorme schade die tot 400 miljoen pond opliep.

Wie nu door het weer met veel aantrekkelijk glas uitgeruste Arndale winkelparadijs (het grootste in het centrum van een Europese stad) loopt kan het zich nauwelijks voorstellen dat er tot op de dag van vandaag inwoners zijn die op drukke dagen niet durven winkelen in de binnenstad. Als toonbeeld van onverzettelijkheid ontbreekt een gedenkteken van enige omvang. Slechts een koperen plaatje op een typerende rode brievenbus meldt dat op die plek de bom is afgegaan. „’Mancunians’ kijken liever vooruit”, vertelt de winkelende John Karney.

Wie het verhaal van Manchester United wil leren kennen kan een stadiontoer maken en het museum vol gewonnen zilverwerk aandoen. Het is met twee miljoen bezoekers per jaar een van de belangrijkste trekpleisters van de stad. Het leukste onderdeel van de rondleiding is als we onder het geluid van een vol stadion door de spelerstunnel mogen lopen. Even kan je je een voetbalheld wanen totdat gids John de droom verstoort door streng te zeggen dat niemand op het gras mag komen. Plaatsnemen in de dug-out en foto’s maken bij het shirt van de spelers in de kleedkamer mag weer wel. Hoeveel Nederlanders zich bij het tenue van keeper Edwin van der Sar laten fotograferen weet de gids niet. „Veel”, is het antwoord. De populairste speler is echter spits Wayne Rooney. Voor 60 pond kan je in de fors uitgevallen winkel zijn shirt kopen. Ook leuk een Rooney-pyjama voor de kleine of een speen met het logo van de club. Clubliefde kan er niet vroeg genoeg ingeramd worden. Een petje met ’Sar’ erop kan ook. Wie echt om de club geeft schaft zich natuurlijk een VIP-box aan voor 65.000 pond per jaar. Iedere mogelijkheid om geld te verdienen wordt uitgeknepen. Dat is met spelerssalarissen van zes miljoen pond (Rooney) per jaar wel nodig ook.

Niet iedereen is even blij met het poenerige karakter van de club. Op enige kilometers afstand werken de spelers van protestclub FC United of Manchester zich in een even charmant als krakkemikkig voetbalstadion in het zweet. Het is een beetje ’hotsknotsbegoniavoetbal’ in de onderbond, maar de tweeduizend supporters zijn enthousiast. „Get up, you little girl”, roept een keurige bejaarde heer met een wandelstok een speler van de tegenstander toe die te lang op de grond blijft spartelen. De zeventigjarige Albert Lyons komt net als zijn broer Peter al jaren niet meer op Old Trafford, het stadion van Manchester United. „Veel te duur en je mag er niks meer. Als je eens opspringt word je door een steward het stadion uitgezet. Daar is het voetbal van de hoge heren. Hier nog van het volk en de club is van ons. Niet van een paar stinkend rijke Amerikanen”, moppert hij.

Dat is heel aardig en nostalgisch allemaal, maar de échte dreiging voor United komt sinds kort weer van City. De club die bijna 34 jaar niets heeft gewonnen. Een telling die op een spandoek in Old Trafford pesterig wordt bijgehouden. City ontdekte echter ook het grote kapitaal. De club werd gekocht door de Aboe Dhabi United Group en sindsdien strooien de sjeiks met geld alsof het niets is. De ene na de andere ster wordt gekocht, waaronder de Nederlander Nigel de Jong, die voor City-begrippen een koopje was.

En dus heeft de stad die de eerste industriële hoofdstad ter wereld was en waar Labour langdurig aan de macht is nu twee poenige clubs. Het past eigenlijk wel een beetje bij het moderne Manchester waar de oude pakhuizen zijn verbouwd tot dure appartementen en waar de architect Ian Simpson, die het beeldbepalende 47 verdiepingen hoge Hilton-hotel bouwde, in de bovenste drie verdiepingen woont. Hoog boven het terrein waar sinds 1960 Coronation Street, de langstlopende soapserie van het ’gewone leven’ wordt gefilmd. Maar het ooit zwaar vervuilde, door oorlogen, economische recessies en IRA-bombardementen geplaagde Manchester wil niet meer gewoon zijn. In een advertentiecampagne daagt men nu zelfs Londen uit. De boodschap is: je kunt beter hier komen wonen.

Musea

Door alleen te winkelen en naar het voetballen te gaan doe je jezelf tekort in Manchester. De stad heeft ook uitstekende musea. Zo heeft het People’s Museum net zijn deuren geopend na een restauratie en nieuwbouw van 13 miljoen pond. De strijd voor democratie en burgerrechten staan er centraal. (www.phm.org.uk). Geweldig is ook het Imperial War Museum North dat in 2002 open ging. Het is een spectaculair vormgegeven gebouw van de architect Daniel Libeskind die ook het joodse museum in Berlijn op zijn naam heeft staan en de architect wiens ontwerp werd gekozen voor Ground Zero in New York. Het gaat hier om het verhaal achter de oorlog (www.iwm.org.uk).

Castlefield

Voordat het tijdens de Industriële Revolutie uitgroeide tot de eerste geïndustrialiseerde stad met bijnamen als ’katoenstad’ en ’pakhuisstad’ was Manchester al door de Romeinen ontdekt. Een Romeins fort uit 79 voor Christus, Mamucium, lag strategisch bij de rivieren Medlock en Irwell. Het aardige is dat al die tijden bijeenkomen in de wijk Castlefield. Een doolhof van kanalen, spoorwegviaducten en pakhuizen. De restanten van het Romeinse rijk maken de weg vrij voor het industriële erfgoed en de moderne wereld maakt er een leuke wijk met trendy cafeetjes, zoals Barca van Simply Red-zanger Mick Hucknall. Castlefield is uitgeroepen tot stedelijk erfgoed en vooral zomers kan het er erg gezellig zijn.

Exotisch eten

Manchester heeft een eigen 8Chinatown. De Pekingeend is er prima, maar ook Thaise en Japanse eethuisjes zijn er neergestreken. Nog opvallender is Curry Mile. Een wijk vol restaurants uit India, Pakistan en Bangla Desh. Vaak met fel neonlicht dat je het gevoel geeft door Las Vegas te lopen. Geteld heb ik ze niet maar er schijnen meer dan tweehonderd restaurants te zijn waar het prima kerrie eten is. Je moet er wel met de bus naartoe, maar het is een ervaring. www.rusholmecurry.co.uk

Shop till you drop

Wie zich altijd afvraagt waarom de WAG’S (wives and girlfriends) van de voetballers altijd met trendy boodschappentassen lopen te sjouwen is nog nooit in Manchester geweest. Winkelen lijkt wel een obsessie. Zeven dagen per week. Op Exchange Square en in New Cathedral Street vind je grote zaken als Marks and Spencer, Harvey Nichols en Selfridges waar je de laatste Prada en Stella McCartney kunt scoren. Het grootste indoor winkelparadijs is Trafford Centre en op de Salford Quay bij het Lowry centrum zit een outlet met designerkleding voor de helft van de prijs. In the Northern Quarter vind je meer onafhankelijke boetieks. Afflecks Palace is gevestigd in en prachtig historisch gebouw en zit vol met leuke winkeltjes.

Voetballers kijken

Je kunt ze natuurlijk op het veld gaan bekijken maar dat valt nog niet mee. Kaartjes zijn nauwelijks los te kopen. De beste kans is om in Nederland een georganiseerde voetbalreis te kopen. De websites van de clubs geven ook informatie voor wedstrijden waarvoor je nog wel naar binnen kunt. Maar de voetbalsterren van United en City lopen ook los rond. Ze worden nog wel eens gesignaleerd in de Cinnabar, the Living Room, the River bar en Panacea bar. De aanvoerder van het Engelse elftal en United-speler Rio Ferdinand heeft zelfs zijn eigen restaurant Rosso in het centrum.

Reiswijzer

Manchester is prima bereikbaar via Schiphol. Er zijn regelmatig directe verbindingen met KLM en BMI. De laatste vliegt ook vanaf Groningen, maar dan moet er overgestapt worden in Aberdeen. Vanaf Londen Euston is het iets meer dan twee uur met de trein. Een alternatief is om via Liverpool te gaan en dan de trein te nemen. Dan ben je er binnen het uur. En Liverpool is ook zeer de moeite waard. In Manchester is accommodatie in alle klassen te vinden. Het centrum is te voet redelijk te doen, maar het openbaar vervoer met trams en bussen is prima. Sommige bussen zijn zelfs gratis. Meer informatie: www.visitmanchester.com

Ramp

De legendarische voetbalclub Manchester United leek in 1958 op weg Europa te veroveren met een jong team dat eerst spottend, maar later met respect, de bijnaam ’Busby Babes’ kreeg. Dit naar de trainer en grondlegger van de jeugdopleiding, Matt Busby. In een zware sneeuwstorm stortte het vliegtuig met daarin spelers en staf neer bij het opstijgen van het vliegveld van München. Bij het ongeluk stierven 22 mensen, waaronder zeven van de ’Babes’. Later overleed nog een speler aan zijn verwondingen. In een tunnel onder het stadion brandt een eeuwige vlam onder het verhaal van het drama. Tien jaar later veroverde Busby met een nieuw team en een paar overlevenden van München, zoals Bobby Charlton, de Europa Cup 1. Het zijn dit soort verhalen en de aantrekkelijke voetbalstijl die Manchester United over de hele wereld geliefd maakt. De club zegt over de aardbol verspreid 330 miljoen supporter te hebben.

Heb jij nog leuke tips over Manchester?

0

Tweet

 Mail

 Print

 Reiskrant Nieuwsbrief