Stad vol verborgen oudheden

Het lijkt wel zomer in Milaan. Een waterig zonnetje verlicht de straten van de Noord-Italiaanse zakenstad en tovert een schuchtere glimlach op de gezichten van de hardwerkende Milanezen.

In werkelijkheid is de winterse kou nog goed voelbaar en komen mensen dik ingepakt uit het grote imposante Centraal Station van Milaan lopen. Een aantal stapt in een taxi, maar het merendeel pakt de metro.

Milaan heeft drie verschillende metrolijnen: de gele (lijn drie), de groene (lijn twee) en de rode lijn (lijn één). Vanaf het Centraal Station kun je de gele of de groene nemen. Wij pakken de groene…

Op metrohalte Cadorna stappen we uit. Daar, op het plein piazzale Cadorna, staat een modern felgekleurd beeld, dat enorm afsteekt tegen de rest van de, meer historische omgeving. Het is de ’Naald en Draad’ van Claes Oldenburg, die daar in het jaar 2000 bij een radicale vernieuwing van het plein, is geplaatst.

Vanaf de Piazzale Cadorna slaan we de straat Via Boccaccio in, totaan het plein Piazza Virgilio en dan linksaf de straat Via Caradosso in, die uitloopt op de Corso Magenta. Aan de rechterkant zien we de kerk Santa Maria delle Grazie liggen met het er aangrenzende dominicanenklooster: ’Cenacolo Vinciano’.

Verscheidene toeristen willen naar binnen. Maar om een van de beroemdste schilderijen ter wereld — ’Het laatste Avondmaal’ van Leonardo da Vinci — te bewonderen, moet je geduld hebben. Ieder kwartier kunnen niet meer dan vijfentwintig mensen naar binnen. Even later staan we voor het reusachtige werk.

„Het is geen fresco”, legt de gids uit. „Leonardo hield niet van fresco's. Dit was een technisch experiment, maar het liep fout. De kleuren werden steeds vager. Daardoor moet het werk vaak gerestaureerd worden. Dat is de laatste keer in 1999 gebeurd en heeft maar liefst twintig jaar geduurd.”

Leonardo komt uit het Toscaanse plaatsje Vinci, maar leefde van 1482 tot 1499 in Milaan. Hier ging het hem meer om de uitbeelding van de realiteit dan om de schoonheid, zoals dat in Toscane gebruikelijk was.

In het schilderij Het laatste Avondmaal zie je hoe Christus triest en berustend in zijn lot zijn discipelen zojuist heeft gezegd dat iemand hem zal verraden. Van de Santa Maria delle Grazie-kerk is helaas niet zoveel overgebleven, omdat de geallieerden het in 1943 hebben gebombardeerd. Wel zijn er in een aparte ruimte bij het hof van de kerk enkele authentieke tekeningen van Leonardo da Vinci.

„Die komen van ons. Wij hebben in totaal 2300 tekeningen van Leonardo op 1119 bladzijden, de grootste verzameling ter wereld”, zegt professor Ricchebuono, die verbonden is aan de bibliotheek Ambrosiana. In de Ambrosiana zit een pinacotheek (verzameling schilderijen), een academie en een bibliotheek met een ongekende historische verzameling manuscripten, waaronder de Codex Atlanticus van Leonardo da Vinci (de échte Da Vinci-code) met de 1119 bladzijden vol tekst en tekeningen van de Renaissancekunstenaar over de meest verschillende onderwerpen.

De Ambrosiana bibliotheek is vernoemd naar de heilige Ambrosius, een bisschop uit de vierde eeuw na Christus die in Trier is geboren. Ambrosius, die eerder gouverneur van de stad was, maakte Milaan christelijker en liet vier kerken bouwen op vier verschillende plekken in de stad die samen een kruis vormden.

Één van die kerken werd de basiliek van de martelaren, omdat daar christelijke martelaren waren begraven. Daar is Ambrosius zelf later ook begraven, tussen twee andere martelaren in. Deze basiliek heet nu de Sant'Ambrogio en is samen met de Dom de belangrijkste kerk van Milaan. „Hier trouwt de jetset van de stad”, zegt een man van de gemeente die daar toevallig is.

Na het indrukwekkende kasteel Castello Sforzeso bewonderd te hebben, lopen we via de gezellig drukke straat Via Dante naar het Domplein. Rechts van het plein heb je het splinternieuwe museum van de twintigste eeuwse Italiaanse kunst; Museo del Novecento.

De spitsige Dom zelf is een van de grootste kathedralen ter wereld. In en rondom de Dom, die in laatgotische stijl is gebouwd, zijn 3600 beelden en 135 pinakels. Tegen een kleine betaling kun je lopend of met de lift naar de top van de Dom, vanwaar je een mooi overzicht hebt over heel Milaan.

Maar wij besluiten naar de Galleria te gaan, de winkelgalerij naast het Domplein. Deze werd kort na de eenwording van Italië gebouwd, tussen 1865 en 1878. De echte naam is dan ook de Emanuel Viktor II galerij, genoemd naar de eerste koning van het verenigde Italië. Rondom het centrale punt op de grond van de winkelgalerij zie je de symbolen van de drie steden die hoofdstad van Italië zijn geweest (Turijn, daarna Florence en uiteindelijk Rome) en Milaan.

Het symbool van Turijn is de stier. Als je met je rechterhak een rondje draait op zijn testikels, dan brengt je dat geluk, wat menig toerist ter harte neemt. Als we de winkelgalerij zijn uitgelopen zien we voor ons het Palazzo Marino, het stadhuis van Milaan waar de burgemeester zit.

Ze heeft een bijzonder uitkijk, op het wereldberoemde theater La Scala. Er is helaas geen voorstelling, dus kopen we een kaartje bij het museum ernaast en lopen van daaruit door tot het beroemde, deftige theater. Een man begeleidt ons naar een loge van waaruit we het hele theater kunnen zien. Aan het plafond hangt een grote kroonluchter.

Hier, in dit theater, werd de legendarische sopraan Maria Callas onsterfelijk. Rechts van het muziektheater loopt de straat, hoe toepasselijk, Via Verdi, naar de bekende operacomponist. De Via Verdi mondt uit in de Via Brera, volgens de Milanezen een van de leukste wijken van de stad, waar veel gezellige cafeetjes en restaurants zitten.

Hier heb je een grote voetgangerszone en gaan 's avonds veel inwoners van Milaan uit eten. In deze wijk ligt ook de Pinacoteca di Brera, een belangrijk museum met zeer waardevolle schilderijen van o.a. Mantenga, Raphaël, Rubens, Tintoretto en Titiaan. Je kunt je hier urenlang vermaken, maar het wordt nu echt tijd voor een lekker biertje in een van de sfeervolle café's in Brera.

Zien

Dom, domplein, het nieuwe museum Museo del Novecento en de Galerij.Pinacoteca di Brera (museum van schilderijen)Pinacoteca en biblioteca AmbrosianaCenacolo Vinciano (Het laatste avondmaal)Het muziektheater (met museum) La ScalaHet kasteel Castello Sforzesco

Slapen

Vlakbij het centraalstation zijn veel hotels van verschillende prijsklassen. Een eenvoudig, maar redelijk hotel is Hotel Aosta, links van het plein Piazza Duca d'Aosta, het plein voor het station.

Een beter hotel vlakbij, maar ook prijziger, is Hotel Michelangelo, op de Via Scarlatti 33, eveneens links van het station.

Als je centraler wilt zitten, heb je bijvoorbeeld het Plaza Grand Hotel, op het plein piazza Armando Diaz, niet ver van de dom en de pinacotheek Ambrosiana. Heel centraal gelegen, tussen de dom en het theater La Scala, is het Park Hyatt Milan Hotel, op de Via Tommaso Grossi 1.

Eten en drinken

Rondom het station zijn weinig goede restaurants. Je hebt op de hoek van het plein piazza Duca d’Aosta het kleine restaurant Caffè Panzera, waar je redelijk kunt eten.

Als je wat beters wilt, kun je doorlopen tot aan de Via Settembrini, waar je op nummer 18 het restaurant Ristorante Settembrini 18 hebt. Daar zijn goede maaltijden.

In het centrum rondom de dom zijn verscheidene restaurants. Maar de meeste goede restaurants met sfeer vind je in de wijk Brera.Milaan is een stad vol snel lopende ondernemers in pak, die meestal met hun mobieltje aan het bellen zijn, en mooie dames, die fotomodel zijn en/of regelmatig op de catwalk verschijnen.

Milaan heeft ook veel discotheken, zoals Alcatraz, de grootste van Milaan, en de discotheek Hollywood, die nogal trendy is. Voor de deftigere mensen is er natuurlijk het muziektheater La Scala, maar er zijn ook veel bioscopen in de stad.

Een centraal gelegen uitgaanswijk is Brera. Hier is het altijd gezellig druk. Maar andere leuke wijken, in het zuidwesten van de stad, zijn Ticinese en Navigli (`grachten`). In Navigli heb je inderdaad enkele grachten! Verder heb je daar verscheidene café’s, goede restaurants en andere uitgaansmogelijkheden. Voor de dure modezaken kun je terecht in de straten Via della Spiga en Via Sant'Andrea.

Tweet

 Mail

 Print

 Reiskrant Nieuwsbrief

Reportages over Milaan

Stad vol verborgen oudheden

Iedereen kent Milaan als zaken- en modestad. In werkelijkheid heeft deze Italiaanse trekpleister heel veel cultuur. Je moet het alleen zien te ontdekken en weten waar je heen moet gaan. Onze correspondent neemt u...

Design met een ’D’

’Design hotels’, het is een aparte categorie. Je hebt er altijd de indruk dat zaken als comfort en gezelligheid ondergeschikt zijn gemaakt aan vorm en verschijning. Het Nhow Hotel in Milaan (onderdeel van de grote NH-hotelketen) is daarop geen...

Lees alle 2 reisreportages

HUISREGELS

Voor reageren op artikelen bij telegraaf.nl en haar subsites gelden huisregels. Klik hier om die regels te lezen.

Milaan heeft teveel om op twee pagina's Telegraaf bijlage te vermelden. Terecht dat de fantastische Scala wordt genoemd. Maar wist journalist Maarten van Aalderen dat Joop van den Ende met zijn theaterbedrijf Stage Entertainment hier achter het Teatro Nazionale zit? Hij heeft het twee jaar geleden volledig gerenoveerd. Sinds het najaar speelt Mamma Mia! er. Toch een opvallend Nederlands tintje in Milaan. Amsterdam, Maarten van Nispen

Maarten van Nispen, Amsterdam  | 10:07 | 28.02.11
Δ Ik heb een klacht over deze reactie

Jammer dat jullie niet vermelden dat een bezoek aan de Cimitero Monumentale zeker een bezoek waard is. Het lijkt wel een openbaar museum in plaats van een begraafplaats. En San Bernandino alle Ossa met muren gedecoreerd met menselijke botten en schedels is ook bijzonder. Het Laatste Avondmaal moet je vooraf boeken; je kunt dan de tickets ophalen en weet in welke tijdsperiode je toegang hebt. Je betaalt misschien iets meer (EU inwoners krijgen korting), maar je hebt geen wachttijd.

Hetty Reichwein, Son  | 11:58 | 26.02.11
Δ Ik heb een klacht over deze reactie