Het hart van Australië

Laverton is een merkwaardig dorp. Met een oppervlakte van 180.000 vierkante kilometer is het net zo groot als bijvoorbeeld Suriname of Cambodja. Maar er wonen maar 760 mensen in die enorme oppervlakte.

Eén hoofdstraat en een paar zijstraatjes, that’s it. Daarbuiten begint het typische landschap van de bush hier in Western Australia: taai en laag struikgewas, rossig zand en hier en daar een mulga-struik.

Great Central Road

Laverton is mijn laatste stop voor het echte avontuur. Een paar kilometer buiten dit gehucht houdt het asfalt op en begint The Great Central Road; een oost-westverbinding met de Northern Territory, dwars door vrijwel verlaten aboriginal-gebied. Bijna 1200 kilometer verder ligt Ayers Rock of Uluru; de track eindigt net daarvoor bij de unieke rotsen van Kata Tjuta.

In het droge, hete hart van Australië lopen vrijwel geen asfaltwegen. Om hier van A naar B te komen, gebruiken Australiërs dirt tracks: eenvoudige zandwegen die een bulldozer dwars door de woestijn veegt. Eindeloze routes waar je soms dagenlang geen mens tegenkomt.

Wie hier aan begint, moet dus goed voor zichzelf kunnen zorgen. Maar de beloning is ernaar, want de natuur is prachtig en de rust en de ruimte die je hier vindt, zijn volstrekt uniek. Als je ’s avonds je kamp opslaat, is de kans groot dat er in een straal van een paar honderd kilometer geen ander mens te vinden is.

De start van de track valt tegen. Ik had gehoord dat deze route regelmatig wordt onderhouden, maar de eerste honderd kilometer is het meteen hobbelen over wasborden; diep uitgesleten ribbels in het wegdek.

Als je hier met 20 kilometer per uur rijdt, rammelt je hele auto in een paar minuten uit elkaar. Maar als je 80 rijdt gebeurt er iets verrassends; de auto komt helemaal tot rust. De schokbrekers kunnen de afzonderlijke ribbels niet meer opvangen en komen bijna helemaal tot stilstand; je zweeft als het ware over de track.

Dat betekent wél dat je enorm voorzichtig moet zijn met onverhoedse stuurbewegingen. Hard remmen is ook uit den boze, dus het is zaak erg goed uit te kijken voor overstekende dieren. Daarom is rijden in de schemering hier zo gevaarlijk. Dan is de kans groot dat emoe’s en kangoeroes je pad kruisen.

Moed

Er zijn nog maar heel weinig plekken op de wereld zó verlaten als deze. En toch kun je hier zonder al te veel moeite gewoon met de auto doorheen – dat maakt het nóg unieker.

En eigenlijk is de voorbereiding ook niet overdreven lastig, want mijn gehuurde fourwheeldrive bushcamper voorziet in bijna alles: een dubbele brandstoftank, een grote watertank van 100 liter, een bed, een ijskast, kookspullen en een satellietzendertje voor noodgevallen.

Het enige dat je niét kunt kopen of huren, is een beetje moed. En dat heeft een Nederlander hier toch wel nodig. Zoveel leegte en ruimte, dat zijn wij immers niet gewend.

Het landschap is weinig afwisselend. Glooiende heuvels begroeid met taaie mulga-struiken en spinifex-gras – twee kenmerkende plantensoorten die het zelfs op extreem hete en droge plekken weten vol te houden.

Een paar honderd kilometer na Laverton zag ik voor het laatst een echte boom en het zal nog 1000 kilometer duren voor ik er weer een zal zien, want in dit stuk woestijn groeien ze simpelweg niet. Dat is trouwens wel vervelend, want het betekent dat het heel moeilijk is om overdag een plekje in de schaduw te vinden. En de temperaturen lopen rap op, overdag is het al ruim 35 graden.

Dat is niet het enige ongemak. Bij een verblijf in de outback horen namelijk ook vliegen. De kleine maar uiterst irritante bushflies zijn massaal op zoek naar proteïnen, en die schijnen ze vooral in mijn neus, oren en ogen te vinden.

Een vliegennetje over je hoofd biedt de oplossing. Het zit niet lekker en voor een fotograaf is het helemaal lastig. Maar er zijn momenten dat je niet zonder kunt, vooral aan het begin en einde van de dag. Gelukkig gaan de vliegen slapen zodra de zon onder is.

Bij het kampvuur is het eindelijk echt rustig. Het betekent ook dat je vaak maar beter ná zonsondergang kunt eten.

Aboriginals

Ooit werden alle aboriginals hier verjaagd omdat de Australische regering hier raketten en kernbommen wilde testen. Maar inmiddels is dit gebied weer teruggegeven aan de oorspronkelijke bewoners.

Het betekent onder meer dat je een vergunning nodig hebt om hier te komen. En deze speciale permits verbieden echt bijna alles. Zijweggetjes zijn verboden terrein, in aboriginaldorpen mag je alleen een benzinestation bezoeken. Vuur maken is verboden, net als wildkamperen of foto’s maken van aboriginals. Het valt me nog mee dat er niet staat dat ik niet met de mensen mag praten!

Het enige dat wél lijkt te mogen, is zo snel mogelijk van A naar B scheuren. Maar goed, ik heb al eerder besloten dat ik me maar niet al te veel aantrek van al die regeltjes. Volgens de overheid zijn ze bedoeld om de aboriginals te beschermen. Maar zelf heb ik altijd het idee dat het vooral de bedoeling is dat het vaak treurige bestaan van de aboriginals zo weinig mogelijk gezien wordt.

De mensen wonen veelal in kleine nederzettingen waar het – in elk geval door onze ogen - een enorme bende is. Drankverslaving is een groot probleem en er zijn maar bitter weinig aboriginals die erin slagen zich een plek te verwerven in de ‘normale’ samenleving.

Zodra ik de grens van Northern Territory nader, verandert er iets. De afgelopen maanden heeft het hier regelmatig geregend - veel te vroeg in het seizoen en veel meer dan normaal.

Het gevolg: de outback is groen. Nooit eerder zag ik zoveel bloemetjes en fris groen gras in de woestijn. Enorme paddestoelen zo groot als een honkbal persen zich uit de grond, zelfs het taaie spinifex-gras bloeit, alles wat dood leek komt weer tot leven. Sommige planten bloeien voor het eerst in jaren, vertelt een aboriginal me.

En dan, na ruim 1200 kilometer schudden, trillen en geconcentreerd sturen doemen in de verte de Olga’s op, de prachtig gevormde rode bulten. Even verderop ligt het wereldberoemde Uluru. Maar in plaats van gas te geven, trap ik op de rem. Ik stel mijn terugkeer naar de beschaving nog heel even uit.

Morgen lig ik eindelijk weer languit in een welverdiend bad in het chique Sails in the Desert Hotel. Mijn eerste douche in een week en het eerste echte bed sinds ruim twee weken. Maar vannacht geniet ik nog één keer van de ongekende vrijheid die deze manier van reizen biedt.

Ik vind een prachtige kampeerplek met onbetaalbaar uitzicht op de rode rotsen van Kata Tjuta. Het mag eigenlijk niet, ik weet het, maar ik doe het tóch.

De woestijn is voor iedereen, maar van niemand, zei een aboriginal me ooit en die uitspraak ben ik nooit vergeten. Ik vind het een betere basis om met de schoonheid van onze aarde om te gaan dan het door de beschaafde wereld verzonnen systeem van toegangsbewijzen, hekwerken en verbodsborden dat een paar kilometer verderop weer begint.

Een tikje rebels is het wel, maar misschien moet je dat ook wel zijn als je zo door Australië reist. Want als je je aan alle regeltjes gaat houden die ze in Canberra vanachter een glimmend bureau hebben verzonnen, kan een trip als deze wel eens heel erg saai worden.

Reiswijzer

Kijk voor algemene informatie o.a. op www.australia.com en www.tourism.australia.com

O.a. Travelhome heeft ervaring met camperverhuur in Australië: www.travelhome.nl. Tickets? Check het internet voor alle aanbieders. In de outback heeft Qantas tal van verbindingen: www.qantas.nl.

Een prima site voor informatie over en reizen door de outback is www.outback-australia-travel-secrets.com. En www.exploroz.com geeft informatie over 4WD routes én het rijden met zo’n auto.

Info

De Australische winter (ongeveer april-oktober) is de beste tijd voor een bezoek aan de outback. Daarbuiten kan het niet alleen vreselijk heet zijn, maar (in het noorden) ook zo nat dat reizen praktisch onmogelijk wordt.

Voor bepaalde (aboriginal) gebieden heb je een doorreis-vergunning nodig; vaak eenvoudig aan te vragen via internet.

De grote camperverhuurders als Kea zijn gevestigd in alle bekende toeristische plaatsen. Voor een reis door de outback kun je bijvoorbeeld kiezen voor vertrek en/of aankomst in Alice Springs, Darwin, Adelaide, Broome of Perth.

Tweet

 Mail

 Print

 Reiskrant Nieuwsbrief

Reportages over Canberra

Het hart van Australië

Met een fourwheeldrive bushcamper dwars door het hart van Australië. Moederziel alleen in een wereld zonder asfalt, mobieltjes, radarcontroles of weer-alarmen. Voor een Nederlander is dat een ongekend avontuur.

HUISREGELS

Voor reageren op artikelen bij telegraaf.nl en haar subsites gelden huisregels. Klik hier om die regels te lezen.

Het is een schitterende tocht. Heb het 2 maanden terug ook gedaan. Deze rit is prima in een gewone sedan te doen. 4WD is echt niet nodig. En 100 l water en benzine is ook echt overdreven. Om de 350km is er een roadhouse met benzine en eten drinken. Jaarlijks zijn er 10000 auto's die de tocht maken dus kom je altijd wel mensen tegen onderweg. 2e reserve wiel is wel aan te bevelen. De permit voor WA is slechts 3 dagen geldig dus je moet wel door rijden. Het is ook maar 1300 km van asfalt naar asfalt. Maar SCHITTEREND!

Paul Janmaat, Den Haag  | 21:17 | 12.03.11
Δ Ik heb een klacht over deze reactie

Heb net het artikel online gelezen en ben super verrast om te vernemen, dat er een geweldig stukje geschreven is over de outback van Australie en dat zelfs Laverton beschreven wordt. Wat wil het toeval, ik ben sinds 2 maanden aan het werk hier in Laverton in het Desert Inn Hotel als zogenoemde 'barmaid' en mag en heb inmiddels zelf mogen meemaken hoe het geweldige leven er in deze onbekende en verlaten outbackwereld aan toe gaat. Er zijn 1000den pubs hier in WA en uitgerekend Laverton wordt op de kaart gezet! SUPER!!

Inge, Laverton Australie  | 19:26 | 12.03.11
Δ Ik heb een klacht over deze reactie

Dit lijkt me een geweldige reis. Ik zou inderdaad altijd een satellietzendertje meenemen. Heb al heel veel gelezen over Australie. O.a. van een schrijver (naam vergeten), die in een jaar tijd helemaal om Australie heeft gefietst. Dat zal mij wel nooit meer lukken met mijn 75 jaar!

Ellen ten Katen, Apeldoorn  | 17:23 | 12.03.11
Δ Ik heb een klacht over deze reactie