Gezellige chaos in Ghana

„Dit is vijf sterren!”, schreeuwt Noah, onze begeleider, terwijl ons kleine busje heftig hobbelt over de weg. Noah doelt op de staat van het wegdek die hij onevenredige gradaties geeft; hoe meer sterren, hoe slechter. „Mijn lijst gaat tot tien sterren”, lacht hij. Het kan dus nog erger. En dat terwijl dít wegdek in Nederland al zeker als onbegaanbaar zou worden beoordeeld.

Niet in Ghana. Hier wordt blijkbaar alles met positieve blik bekeken. Een slechte weg duurt niet voor eeuwig, voor je het weet zit je weer op twee sterren, onze goedlachse gids is er een sprekend voorbeeld van.

Terwijl de wagen weer gladjes door het junglegroene landschap rijdt, vertelt hij verhalen en gezegdes uit Ghana. Vaak met de boodschap dat je niet teveel voor jezelf moet wensen, dat het leven gaat zoals het gaat.

Goudkust

Gemoedelijk, de Ghanezen hebben het woord van nieuwe betekenis voorzien. De weg tussen hoofdstad Accra, gelegen aan de goudkust (zoals Engelse handelaars het rijke landschap ooit noemden) in het zuiden, en het landinwaarts te vinden Kumasi is bezaaid met kleine kraampjes, waar je fruit, palmolie, cassave en noten kunt halen. De verkopers lijken zich niet druk te maken over voldoende klandizie onder de voortsukkelende bussen en auto’s - haast is hier niet geboden.

Toch wordt er niet geluierd. Het vruchtbare land wordt duidelijk goed gebruikt, van kraampjes tot complete dorpen die leven van hun cacaoplantage (Ghana is samen met buurland Ivoorkust de grootste cacaoproducent ter wereld), overal wordt gehandeld. Op straat, welteverstaan, vooral in de steden, zie je uitgebreide verzamelingen schoenen, maar ook bankstellen, koelkasten, tv’s, keyboards en auto-onderdelen te koop aan de rand van de weg.

Groene heuvels van Aburi

Een chaos waar je even aan moet wennen. Na landing in het bijna vier miljoen inwoners tellende Accra vergt het wat oriënteren, zeker voor beginnende Afrika-gangers. Snel weg dus, in ons geval naar de groene heuvels van Aburi; een naburig plaatsje waar je terecht kunt in de populaire Aburi Botanical Gardens.

Een rustgevende plek, zeker vandaag nu flinke regenbuien er afgelopen nacht een fris dampend park van hebben gemaakt – mooi contrast met de benauwde, stoffige stad waar we niet veel eerder voet aan grond zetten.

Vanaf Aburi gaat de reis noordwaarts, naar de historisch meest belangrijke provincie van het land: de Ashanti regio met haar hoofdstad Kumasi. Onderweg wat bananen halen bij een kraampje langs de weg en je verbazen over de manier waarop kleine dorpjes hier bruut aan het verwesteren zijn. Want dat ze koelkasten op straat verkopen is één ding, dat grote telefoonbedrijven hier geld bieden om iemands huis volledig als reclamebord te gebruiken levert pas echt schokkend resultaat.

Vaart der volkeren

Maar Ghana wil mee in de vaart der volkeren. Ik spot een vrouw met een Gucci tas op haar hoofd, hippe sneakers onder traditionele gewaden. En ja, als we in een klein dorpje aankomen krijg je massaal aandacht; je voelt je een decadent welvarende blanke.

Laat los dat schuldgevoel; deze dorpjes leven goed van hun cacaobonen en palmolie, voor de bewoners hier is contact met een westerling simpelweg interessant. Ik noem mijn naam aan een vrouw die me vervolgens om de hals vliegt, zo heet haar zoon ook!

De aandacht is gelukkig niet overdreven, er is vooral interesse. Een groepje vrouwen dat in een grote pot zeep maakt van palmolie, bestookt me met vragen. „Waar is je vrouw?”, vragen ze, niet begrijpend dat een man zonder vrouw op reis gaat. Wanneer een reisgenoot een sigaret opsteekt krijgt hij kritiek. „Waarom rook je? Dat is heel slecht voor je!”

Afrika in een notendop

Het land lijkt Afrika in een notendop; jungle en savanne, christelijk en moslim, gemoedelijk en hardwerkend, nat in het regenseizoen (tijdens de zomer), heet daarbuiten. Iedereen spreekt Engels, maar ook de traditionele Kwa-taal, verdeeld over verschillende dialecten als gevolg van de vele stammen die de regio’s bevolken. Naast de officiële president zijn er nog zo’n tachtig stamkoningen, zo wordt overal net iets anders geleefd.

Wanneer de reis weer eindigt in het uiterste zuiden van het land, bij het zonnige vissersdorpje Elmina besef je hoe Ghana alles in zich heeft. Maar ook hier weer een scherp contrast tussen de prachtige palmstranden en de verhalen die je hoort in voormalig slavenfort Elmina Castle.

Een beschamende eyeopener, die geschiedenis over eeuwenlang misbruik door de Nederlanders hier. Dan begrijp je waarom iedereen in dit land elkaar broer noemt en geniet van elk moment. Samen sterk staan, Ghana heeft het op een harde manier moeten leren.

Klik hier voor meer tips voor uw verblijf in Ghana

Tweet

 Mail

 Print

 Reiskrant Nieuwsbrief

Reportages over Accra

Gezellige chaos in Ghana

Afrika heeft vele gedaanten. Wie een gemakkelijke strandvakantie in Gambia liever overslaat, maar ook niet meteen op avontuur wil in de donkerste jungles heeft met Ghana een plezierige tussenweg. Van een tropische ...

Schildpadden op het strand

In het sultanaat van Oman wordt nog altijd veel gebruikgemaakt van de traditionele visserboten, de dhows. Op het strand bij Ras al Hadd ligt zo’n enorm exemplaar. De kajuit is opengewerkt en doet dienst als...

Nederlandse snacks in West-Afrika

Dat je in een hotel in West-Afrika een Nederlandse snackschotel kan bestellen met zes bitterballen, twee frikadellen en twee kaassoufflés met mayonaise en mosterd om te dippen kan te maken hebben met het feit dat...

Lees alle 3 reisreportages

HUISREGELS

Voor reageren op artikelen bij telegraaf.nl en haar subsites gelden huisregels. Klik hier om die regels te lezen.

Waarom geen sigaret opsteken?

Gart Honkey, Bunschoten  | 08:24 | 06.08.11
Δ Ik heb een klacht over deze reactie