Onthaasten in Afrika

"Sorry, maar je gaat nu niet op safari", zegt de hotelmanager zodra hij bij mijn aankomst in zijn safarikamp een blik op mijn verfomfaaide uiterlijk werpt. "Ik laat de jacuzzi op je veranda vollopen en je butler komt je een clubsandwich en een cappuccino brengen, want die kun je zo te zien wel gebruiken. Morgen ga je maar Karen Blixen spelen."

Hmmm, gedwongen onthaasten is zo slecht nog niet, besluit ik wanneer ik mijn benen - behoorlijk stijf na de lange vlucht - strek in een bubbelbad met uitzicht over de savanne van de Serengeti-vlakte. Mijn super-de-luxe tent in Tanzania is ingericht als een Ralph Lauren-droom met een hemelbed en Afrikaanse maskers. Door de verrekijker die (natuurlijk) voor me klaarligt, zie ik elk haartje van de zebra's die niet al te ver van mijn tent grazen.

Serengeti Bushtops

Serengeti Bushtops is het nieuwste safarikamp in het wereldberoemde Serengeti Nationaal Park dat zowel gedeeltes van Kenia als Tanzania beslaat. Een legendarisch natuurgebied; dit is waar de oudste bekende menselijke fossielen zijn gevonden. Dit is ook het oude jachtterrein van schrijfster Karen Blixen die het zo poëtisch beschreef in haar beroemde memoires 'Out of Africa'.

Ik heb geluk, vertelt mijn Masaï-gids de volgende dag wanneer we in een speciale open Jeep op pad gaan. We zitten namelijk middenin de massale seizoentrek van ongeveer anderhalf miljoen gnoes en zebra's. Op de vlucht voor de droogte trekken deze planteters van de noordelijke heuvels naar de zuidelijke vlaktes, waarbij ze de Mara-rivier oversteken. Daar liggen de nijlpaarden en krokodillen al op de loer. Wij dus ook, met verrekijkers en natuurgidsen, terwijl boven ons aasgieren cirkelen.

"Nu doen we even niets, maar we zijn wel alert. Precies zoals de roofdieren dat doen", zegt de gids en zet de motor uit. Daar ontdek ik de zen van het wachten. Ja, het is spectaculair wanneer honderden gnoes met denderende hoeven een rivier oversteken, maar een half uur een groepje luierende leeuwinnen bespieden is eigenlijk nog meer bijzonder.

In de loop van de dagen leer ik steeds beter op de details letten. "Kijk naar haar snelkloppende hart", zegt de gids over een 'alert rustende' luipaard in een boom, haar prooi, een half opgegeten gnoe, een eindje verderop van de takken hangend. "Ze marineert hem even", licht hij grijnzend toe.

Na drie dagen verlaat ik Serengeti Bushtops met pijn in het hart, maar ook met heel veel mooie herinneringen: de massage bij zonsondergang, de picknick onder de acaciaboom tussen de grazende gnoes, het pasgeboren olifantje rollend in het zand met zijn familie er beschermend omheen, de deken die tijdens het diner (Beef Wellington! In de bush!) ongevraagd om me heen werd geslagen.

'Safari heeft iets waardoor je al je zorgen vergeet en je je continu voelt alsof je een halve fles champagne hebt gedronken', schreef Karen Blixen. En inderdaad, in een roes vlieg ik in een tweepersoons Cessna naar mijn volgende bestemming: het Mara Bushtops-safarikamp in Kenia in het hart van het Masaï Mara-natuurgebied. "Sorry", zegt de piloot terwijl we bijna een zijwaartse salto maken. "Even een adelaar ontwijken."

Nachtelijke safaritocht

Op een piepkleine landingsbaan middenin de bush word ik opgewacht door een indrukwekkende Masaï-gids in een rode 'shuka' (doek) en een traditionele overdaad aan sieraden van kraaltjes. Die avond vergezelt hij me op een nachtelijke safaritocht. "Doordat je zicht is uitgeschakeld, komen je andere zintuigen tot leven. Je kunt de dieren bijna voelen", vertelt hij wanneer we met de motor uit in het donker staan. Dan doet hij abrupt een schijnwerper aan. "Kijk, een serval!" Een wilde kat met strepen in de nek en vlekken als een luipaard schiet weg door het hoge gras. Mara Bushtops is van dezelfde eigenaresse als Serengeti Bushtops. Dezelfde prachtige tenten dus, dezelfde service en decadente luxe. Het grote verschil is dat we hier letterlijk bij de Masaï op bezoek zijn; het stuk land wordt van deze nomadenstam gehuurd en nagenoeg al het personeel woont in de omringende 'boma's' of Masaï-dorpjes.

Tijdens een wandelsafari, de volgende dag, besluip ik olifanten en giraffen met een indrukwekkende entourage. Behalve een naturalist en een gids zijn er twee jagers mee: één om tegen dieren te beschermen en één om stropers aan te pakken. Op een gegeven ogenblik kruipen we met z'n allen door het gras omdat de gids vindt dat we het oogpunt van een jagend luipaard moeten ervaren. Al snel hebben we allemaal de slappe lach. In het vliegtuig richting Mombasa vraagt de piloot of ik de 'Big Five' heb gezien. Terwijl ik uit het raampje naar de steeds kleiner wordende 'boma's' kijk, zeg ik: "O, zoveel meer dan dat."

Romantisch eilandje

Zodra ik voet zet op Funzi Keys, een paradijselijk resort op een privé-eilandje in de Indische Oceaan, weet ik het: dit is het Bounty-eiland uit de tv-reclame van mijn jeugd! Parelwitte verlaten stranden, wuivende palmbomen, hier en daar een bungalow met een rieten dak. Kortom, rust.

Het romantische eilandje van dertig meter bij één kilometer ligt in Kenia, dichtbij de grens met Tanzania. Vanuit Mombasa is het twee uur rijden en vervolgens tien minuten per motorboot. De perfecte plek om het stof van vijf dagen safari eraf te spoelen. Je kunt snorkelen, duiken en zeilen, maar ik besluit gewoon heerlijk te luieren en eindelijk de boeken te lezen waaraan ik in 'de bush' niet was toegekomen.

Hoogtepunt van de dag: een romantisch vuur op mijn privéterras, glas wijn in de hand en genieten van de Afrikaanse zonsondergang. Het reisblad Conde Nast Traveller riep Funzi Keys onlangs terecht uit tot een van de zes beste eilandresorts ter wereld. Maar na een paar dagen te zijn verwend door het hartelijke echtpaar Allessandro en Claudia Torriani snap ik dat de échte luxe in de kleine dingen zit: de versgeperste passievruchtsap bij het ontbijt, de carpaccio van Allessandro's eigen runderen en het gebrek aan dresscode of vaste eettijden.

"Wat zowel miljardairs als Hollywoodsterren trekt, is - denk ik - het feit dat je de hele dag kunt ontbijten en dat je de hele vakantie geen schoenen hoeft te dragen", vertelt Claudia de laatste avond bij een kampvuur. Allessandro vult mijn glas bij: "Niets moet, alles mag." Onbetaalbaar...

Mara en Serengeti Bushtops kunnen exclusief via reisorganisatie Kuoni worden geboekt.

Slim met tijd mee

Ja, ze drinken nog steeds bloed met melk en verlengen nog altijd hun nek met tientallen halsbanden. Ook de beroemde Adumu 'springdans' is nog steeds een belangrijk en bijzonder vaak gefotografeerd ritueel.

De Masaï, met hun imponerende uiterlijk en tot de verbeelding sprekende gebruiken, zijn ongetwijfeld de meest bekende Afrikaanse etnische groep. Ondanks het feit dat ze hun identiteit hebben weten te behouden, is deze stam heel slim met de tijd meegegaan. Een groot gedeelte van de naar schatting 900.000 Masaï in Kenia en Tanzania spreekt goed Engels, terwijl velen hun nomadische levensstijl hebben opgegeven voor een leven en carrière in de stad.

Maar zelfs degenen die in hun designeroutfits terugkeren voor een bezoek, kleden zich snel om in een felgekleurde 'shuka' (een soort toga) en sandalen van koeienhuid. Zoals het altijd was.

Tweet

 Mail

 Print

 Reiskrant Nieuwsbrief

Reportages over Binnenland van Tanzania

Onthaasten in Afrika

Een safari maken is natuurlijk altijd heerlijk. Nóg heerlijker is het als je eigen butler je na een lange stoffige tocht over de savanne met je favoriete drankje opwacht bij een volle jacuzzi. Of dat je na vijf avontuurlijke...