Watervallenspektakel

Foto: ©Rob Suisted/www.naturespic.com

Terwijl in ons land al wordt geklaagd over een meter regen per jaar, trotseren ze hier in het uiterste zuidwesten op jaarbasis – schrik niet – zeven tot negen meter hemelwater! Niemand die erom maalt. Juist de grillen van het weer maken dit ruig stukje werelderfgoed zo speciaal.

Want hoe vaker Pluvius van zich doet spreken, hoe spectaculairder de vergezichten. We krijgen waarop we hoopten. Het regent alsof het moet, met zo veel drift komt het naar beneden. Meegenomen poncho’s helpen hier niet tegen. We proberen het niet eens…

Ansichtkaart

Maar het dramatische decor om ons heen maakt alles meer dan goed. Alsof je rechtstreeks een ansichtkaart binnenrijdt. Overal waar je kijkt rolt het water naar beneden in het donkere en angstaanjagend diepe fjord (417 meter op z’n diepst!).

Op de ene plek met duizelingwekkende kracht, waardoor je haast zou denken dat zich complete rivieren achter de spitse bergtoppen hebben gevormd.

En waar zich nog geen waterval heeft gevormd, gebeurt dat vanzelf. Eerst sijpelend, later woest stromend. De bergen zijn al even onheilspellend: kaarsrecht komen ze uit het water rijzen, en dat tot bijna tweeduizend meter hoog.

Sommige akelig kaal, Mount Pembroke zelfs bedekt met een laag sneeuw en ijs; andere felgroen bemost en overwoekerd met varens. Haviksogen zijn geen overbodige luxe om ook de kleinste watervallen te ontwaren: laaghangende wolken omhullen de bergtoppen namelijk, die daardoor iets lugubers krijgen. Dit is natuur in z’n meest pure vorm.

De stilte is indrukwekkend. Je voelt je haast schuldig als je hardop praat. Hoewel jaarlijks honderdduizend mensen op dit ’attractiepark’ af komen, is van een commercieel circus geen sprake.

Pinguïns

Slechts de motor van de Mitre Peak, waarop we vandaag een cruise maken, maakt geluid. Gedurende de hele tocht – toch zo’n twee uur – zullen we geen andere boot tegenkomen. Andere ’gasten’ hadden we vandaag wel verwacht, maar helaas laten de Fiordland kuifpinguïns en de tuimelaardolfijnen zich niet zien in dit hondenweer.

De kleine boot waarop we meevaren beschikt over een overkapt dek. Maar veel bescherming biedt het uiteindelijk niet: het is niet alleen de regen maar ook de wind die je geselt in dit compleet afgelegen gebied vlak bij de Tasman Zee: de tien andere toeristen rollen van links naar rechts over de boot. Wie anders dan een groepje Aziaten blijft onderwijl klikken als een bezetene, om toch maar niets te hoeven missen.

Schipper John vertelt ondertussen over de natuurhistorie van deze fjorden, die eigenlijk ontstaan zijn in de IJstijd door de erosie van gletsjers, en rakelt wat feiten op van de attracties die we passeren: Lion Mountain bijvoorbeeld, een grapje van Moeder Natuur.

De uitstekende rotswand vertoont opvallende gelijkenissen met de kop van een leeuw. Ook de weersomstandigheden komen uitgebreid aan bod. Met name het smalste punt, Copper Point, is een speelbal der natuur. Ooit werden hier orkaankrachten gemeten van 130 kilometer per uur.

Koude douche

De Amerikaanse reiziger Nick en zijn Duitse reisgenote Sumeena hebben dit jaar al eerder de spectaculaire watervallen bewonderd. Ook zij hielden het nat, al had dat niet zozeer met het weer zelf te maken. Nick begint al te gniffelen als hij de anekdote aanhaalt: „De kapitein trok het schip zo dicht mogelijk naar de rand van een immense waterval.

Onder het mom dat je allerlei vreemde schepsels in het kolkend water kon ontwaren, sprintte iedereen richting voordek. Om die mensen vervolgens te trakteren op een koude douche.”

Hoogtepunt van de cruise zou zijn een bezoek aan de ’Underwater Observatory’. Een attractie waarbij je in een soort kooi vanaf tien meter onder de oppervlakte het rijke onderwaterleven kan gadeslaan. Schipper John had ons er nog wel zo enthousiast over gemaakt.

„Allerlei soorten koraal, zeesterren, zeehonden en zelfs een haai, je kunt er letterlijk ook in oog mee komen te staan en ze zelfs bijna aanraken”, vertelde hij bij aanvang veelbelovend. Echter, als gevolg van de stortvloed aan pas gevallen regenwater is dit natuurlijke aquarium vandaag dicht.

„Het zicht is simpelweg te slecht.” ’Niet goed, geld terug’-garantie, geldt in dit soort zaken. Daar kan Nederland nog iets van leren.

Maar één tip hebben we wel ter verbetering van de logistiek: maak toeristen duidelijk dat ze beter een halve dag dan twee uur van tevoren vanuit uitvalsbasis Te Anau kunnen vertrekken! De weg naar Fiordland is simpelweg te indrukwekkend om in sneltreinvaart af te leggen.

Reiswijzer

Vanuit Nederland vliegen verschillende vliegmaatschappijen naar Nieuw-Zeeland, zoals Qantas (www.qantas.com) en Air New Zealand (www.airnewzealand.co.nz), vaak wel met overstap in Londen en/of Azië. Hongkong en Singapore zijn befaamde ’stopovers’. Hoewel Nieuw-Zeeland over enorm veel (kleine) luchthavens beschikt, is de makkelijkste optie om te landen in Auckland, waar de internationale luchthaven is gevestigd. Van daaruit vertrekken dagelijks vele ’kisten’ naar alle hoeken van de twee eilanden’. Bekende prijsvechters zijn Jetstar en Blue Pacific www.jetstar.co.nz en www.bluepacific.co.nz. Wilt u Milford Sound bezoeken, pak dan het vliegtuig naar het bruisende stadje Queenstown, hét uitgaanscentrum van Nieuw-Zeeland. Eenmaal geland in Queenstown zijn er twee opties: huur een auto en rijd via Te Anau in een uur of vijf naar Milford Sound of maak gebruik van een van de vele georganiseerde bustrips.

Zien & Doen

Real Journeys, de langst opererende maatschappij. Begonnen in 1954, nu het grootste excursiebedrijf. Grote boten, met weids open dek om de mooiste plaatjes te schieten.

Zelfs overnachten op een cruiseschip in het fjord is mogelijk: compleet met ontbijt en dinner. Slapen kan in eenvoudige stapelbedden of in luxekamers met en-suite badkamers.

En om het vakantiegevoel helemaal compleet te maken, laat je je per tweemotorig vliegtuigje vanaf de minuscule luchthaven in Milford Sound terugbrengen naar Queenstown.

Mitre Peak : kleine boten, die naar eigen zeggen dieper doordringen in de fjorden. In tweeënhalf uur tijd vaar je langs imposante watervallen, een rots in de vorm van een leeuw, een kleine zeehondenkolonie, en met een beetje geluk spot je zeldzame cresset pinguïns of dolfijnen.

Trips ’n Tramps : combineert dagelijkse cruisetripjes met georganiseerde wandeltochten in kleine groepen. Je kunt kiezen uit fotografie, vogels spotten, geologie of uitleg over de historie van het gebied.

Great Sights : bekende speler in Nieuw-Zeeland. Organiseert ’sightseeing tours’ op verschillende plekken. Vervoert vanaf Queenstown en Te Anau per luxebus met, om niets van het uitzicht te hoeven missen, een doorzichtig dak.

Het opwarmertje…

De circa 120 kilometer lange weg ernaartoe vanaf Milford-toegangspoort Te Anau – een doods dorpje – is zo mogelijk nog spectaculairder dan Milford Sound zelf. op zichzelf Op en af gaat het, over flinke passen, manoeuvrerend door dicht oerwoud, langs hoge rotsen en woeste rivieren links en rechts. Een greep uit de attracties:

Mirror Lake: een kalm watertje aan de rand van de weg, eldorado voor veel vogelsoorten. Staat bij helder weer, en zonder aanwezigheid van eenden (die ongegeneerd golfjes in het water veroorzaken), bekend om z’n weerspiegelingen van het omliggende berglandschap in het water.

Homer Tunnel, een 1200 meter lange stikdonkere tunnel dwars door een rots, met een behoorlijke hellingsgraad. Slechts overdag verlicht, en dan ook nog eens met dof licht, dat niet meer zicht geeft dan een ordinaire zaklantaarn. Concentratie op de hobbelige weg, waar het verkeer maar van een kant tegelijk op rijdt, is bittere noodzaak. Eenmaal de tunnel uit rijd je steil omlaag een vallei binnen met ontzagwekkende bergreuzen, die ontelbare waterstromen naar beneden doen klotsen. De omgeving van Homer Tunnel is ook de thuishaven van de kea, een bruine papegaaiachtige vogel die inmiddels op de Rode Lijst van Bedreigde Diersoorten staat.

Boyd Creek: een vrij bescheiden, bijna romantische waterval. Niets doet eraan denken dat je op weg bent naar een zeer ruig natuurgebied...

The Chasm: vlak voor Milford ligt deze bizar aandoende uitgesleten rotsformatie. Door de enorme kracht van het water van de Cleddau rivier zijn er complete gaten ontstaan.

Hoe je Milford Sound ook kunt te ontdekken

Behalve per boot kun je de fjorden ook per kajak verkennen. Fiordland Wilderness Experiences of Rosco’s Milford Sound Sea Kayaks. kunnen je er alles over vertellen. Of, voor wie wat meer avontuur zoekt, neemt een duik in het steenkoude water!

Hoewel het water enorm donker is, tref je een bijzondere onderwaterwereld aan. Dankzij het vele verse regenwater hoef je niet eens zo diep te duiken voor de interessante diepwatersoorten, zoals de telescoopvis of de zogeheten ’sea dragons’.Verder is hier zeldzaam zwart en rood koraal te vinden.

De grootste sportievelingen daarentegen binden de wandelschoenen onder, sjorren de backpack op de rug en gaan voor de Kepler Track: vier dagen lang zwoegen door een ruig stukje natuur. En dan maar hopen dat Pluvius je een beetje gunstig gezind is… Want vier dagen regen is zelfs voor een doorgewinterde Nederlander geen pretje. Andere bekende meerdaagse wandeltochten zijn de Routeburn Track, Dusky Track, Milford Track en Hollyford Track.

Gletsjer of het werk van goden?

Over het ontstaan van Milford Sound doen verschillende lezingen de ronde. De meest waarschijnlijke is dat de fjord is ontstaan in de IJstijd, nadat gletsjers de berg uitsleten en de omgeving door het gesmolten ijs onder water kwam te staan. De oorspronkelijke inwoners van Nieuw-Zeeland, de Maori’s, zweren er daarentegen bij dat dit het werk is geweest van goden. Goddelijk figuur Tu-te-raki-whanoa zou de torenhoge rotswanden met een enorm scherp voorwerp hebben uitgehakt. Duizend jaar geleden zouden Maori’s Milford hebben ontdekt. Pas veel later kwam de eerste Europeaan hier een kijkje nemen: Welshman John Grono. Hij noemde het Milford Sound naar Milford Haven in Wales.

Tweet

 Mail

 Print

 Reiskrant Nieuwsbrief

Reportages over South Island

Watervallenspektakel

Stortbuien! Liefst zo veel mogelijk! Hoe hadden we ooit kunnen bedenken dat we daarop zouden hopen… Maar vandaag smeken we erom en is de blik onophoudelijk omhoog gericht. Varend langs gigantische bergruggen stort...

Thuiskomen aan de andere kant van de wereld

„Neem je nog wat koffie, dan ga ik even houthakken!” Het uitzicht over de besneeuwde bergtoppen van de Southern Alps verraden dat ik niet aan een Hollandse keukentafel zit. Integendeel The Oaks staat in Darfield,...

Nieuw-Zeeland: indrukwekkend en divers

Dromen zijn over het algemeen bedrog. De harde realiteit wint het meestal van illusies. Maar er zijn uitzonderingen. Menigeen zag (en ziet) Nieuw-Zeeland, 1600 kilometer oostelijk van Australië en ruim 24 uur...

Lees alle 3 reisreportages

HUISREGELS

Voor reageren op artikelen bij telegraaf.nl en haar subsites gelden huisregels. Klik hier om die regels te lezen.

ik heb mijn spreekbeurt over de highway 6 gehouden door een artikel in de telegraaf reizen, want die vond ik zo leuk dat ik er een spreekbeurt over heb gehouden en ik kreeg een GOED.

Anne, Houten  | 10:37 | 28.03.12
Δ Ik heb een klacht over deze reactie