Het is warm en het zweet begint langs de rug naar beneden te glijden. Als de vingers straks maar de trekker kunnen vinden. Het tellen begint en met voorzichtige stappen in het stof van de hoofdstraat lopen we van elkaar af. Zeven, acht, negen, tien. Razendsnel draai ik me om, het pistool al in de aanslag. Maar te laat. De zevenjarige Felix was me weer te snel af. Hij loopt niet voor niets de godganse dag te oefenen. Met een dwaze val, een Oscar onwaardig, komt er een einde aan een mooi leven.
Ach, het is niet moeilijk om je weer kind te wanen op de Apache Spirit Ranch in het zuidoosten van Arizona. Bijna alles is hier een fantasie. Maar wel één die de moeite waard is. Het exclusieve vier-sterrenverblijf bestaat uit een tot in het detail nagebouwd westerndorp. Er is een saloon, een gevangenis, een postkantoor, een bordeel, een smid en een krantenkantoor. Althans, dat zijn ze aan de buitenkant, van binnen zijn het moderne hotelkamers die in de sfeer die bij de bestemming past, smaakvol zijn ingericht. Twaalf in een dozijn, dat doen ze maar ergens anders. En dat alles midden in de natuur van dé westernstaat bij uitstek: Arizona. Er is niets dat je blik verstoort als je hier rondkijkt. Rust en ruimte die we in Nederland niet meer kennen.
En paarden. Heel veel even mooie als geduldige paarden, die tussen de koraalbomen wachten totdat iemand hen weer meeneemt voor een ritje door het wilde droge landschap. Mannen met kromme benen leren beginners de fijne kneepjes en beulen ervaren ruiters af met tochten die soms wel een dag duren.
Het is allemaal prachtig, maar dat maakt de ranch niet uniek. Het is het personeel dat in het sprookje blijkt te geloven. Jack Wheeler zingt ’s avonds bij het kampvuur zijn country- en western songs en ze komen diep uit het hart. Hij heeft er al een loopbaan in het country&westerncircuit in Europa opzitten, maar leeft hier echt zijn droom. Ooit moet het tot een sterrenstatus in Nashville leiden, maar voorlopig is het genoeg om zich cowboy te wanen. Hij heeft zijn eerste echte colt al aangeschaft. Geen probleem in Arizona, dat een zeer liberale wapenwet kent. „In de supermarkt ligt links het brood en rechts de patronen”, lacht Wheeler. Hij is overigens wel voorzichtig met zijn wapens, „maar je kunt hier toch zo maar tegen een poema of een coyote aanlopen, dus het is wel handig.”
Wheeler neemt gasten graag mee de grillige bergen in om daar passievol, bij de markante rots waarop de legendarische indianenleider Cochise de vrede tekende, te vertellen over het onrecht dat hier de ’roodhuiden’ is aangedaan. Ondertussen kijken we uit over een landschap waarvoor de term wijds lijkt te zijn uitgevonden. Er is geen mens te zien.
Op de ranch is een Chiricahua Apache-dorp nagebouwd. Zonder tipi’s, want die gebruikten de Apachen niet, wat de films je ook vertellen. Het is gewijde grond waar gasten alleen mogen komen als de Apachen, waar de ranch mee samenwerkt, er zijn. Ze vertellen dan graag over hun geschiedenis. Dit is niet voor niets Cochise Country. Het legendarische Apache-opperhoofd moet in deze streek ergens onder een rots begraven liggen. Waar precies weet niemand. De Indianen hadden hier alle reden om de bleekgezichten zelfs na de dood nog te wantrouwen.
Wheeler kent de streek op zijn duimpje en weet voor de picknick een verscholen beekje te vinden. Cowboylaarzen uit en even de voeten in het heldere water. Daarna volgt weer een verhaal vol legendarische Indianen en cowboys. Zijn vrouw Yvonne Willner is ook al zo’n bevlogen type. „De klant moet hier niet meer weg willen. Anders ben ik niet tevreden”, zegt ze, terwijl ze kittig haar cowboyhoed recht zet. Niet voor niets werkte ze ooit in het Duitse westernstadje Pullman City.
Echt de koning te rijk voelen we ons als we na een excursie bij het hotel terugkeren en de magnifieke chef-kok Arturo Delgado buiten in de ’dorpsstraat’ een steak op de barbecue blijkt te hebben gegooid. De tafel staat er keurig gedekt naast. De Mexicaan verwent zijn gasten graag.
Er is van alles te doen op de ranch, er is zelfs een zwembad, maar er is zo veel meer te beleven in deze streek. Vanaf de ranch is het opmerkelijke grafmonument van Ed Schiefelin te zien. De jonge goudzoeker die in 1877 door dit onherbergzame landschap trok. Soldaten in de streek waarschuwden hem voor de Indianen en hielden hem voor dat hij slechts zijn graf (tomb) zou vinden. Behalve doorzettingsvermogen had Schiefelin humor vandaar dat hij toen hij zilver (geen goud) vond, Tombstone oprichtte. Het plaatsje ligt op een steenworp afstand van de ranch en ook daar leeft men van de mythe van het Wilde Westen. Na het vinden van het zilver was Tombstone voor een jaar of acht één van de rijkste en ruigste steden van de VS vol bruisende kroegen en (legale) bordelen. Er werd in die periode voor 37 miljoen dollar aan zilver uit de grond gehaald. Een bijna waanzinnig bedrag voor die tijd. Er ligt nog steeds zilver rond Tombstone, maar de prijs op de wereldmarkt is te laag om het te winnen. Wie wil weten hoe het toeging kan The Good Enough Mine bezoeken. De gids, zoals zo veel mensen in Tombstone passend voor zijn rol gekleed, is een karakter op zich.
De stad was het domein van scherpschutters en gokkers als Doc Holliday en de ruige sherrif Wyatt Earp. Hier vond in the O.K Corral één van de beruchtste schietpartijen uit het Wilde Westen plaats dat diverse malen werd verfilmd. Iedere dag wordt het drama voor de toeristen nagespeeld. Let vooral op de zeer gemeen kijkende Doc Holliday die je later vrolijk bij een biertje kunt aantreffen bij Big Nose Kate’s of die andere legendarische saloon vol cowboyhoeden en serveersters in pikante can-can outfit, Crystal Palace. Men wordt via een bordje verzocht de wapens af te geven. Helemaal onder de indruk leverde ook Felix zijn nep-colt in.
Zeurpieten kunnen Tombstone als een toeristenval afdoen, maar dat is niet terecht. Veel gebouwen mogen na de diverse branden die de stad hebben geteisterd, zijn nagebouwd, maar er is toch een bepaalde sfeer en charme. Niet in het minst door de bewoners die bepaald niet om een praatje verlegen zitten.
Genoeg historisch besef ook om er nog met een authentieke postkoets rond te rijden of om het beroemde Bird Cage-theater te bezoeken. Het is een monument, of ’landmark’, dat met origineel materiaal, inclusief de 140 kogelgaten veroorzaakt door wat ’relletjes’, weer werd opgebouwd. De Bird Cage was een plek die dames van goede zeden meden. Het was een bordeel, gokpaleis en theater in één. Het decor van de langste pokerpartij ooit: acht jaar, vijf maanden en drie dagen. Het hoerentheater was zeven dagen per week 24 uur per dag geopend. Als mijnwerker met geld op zak moest je toch wat.
Na diverse branden en het onder water lopen van de mijnen leek Tombstone ten dode opgeschreven, maar de stad heeft het overleefd. ’To tough to die’ zeggen de bewoners trots. En ander motto zou kunnen zijn: te leuk om links te laten liggen! Iets dat eigenlijk voor deze hele wat minder vaak bezochte hoek van de Grand Canyon State geldt.
Dit is een reisbestemming voor het hele jaar. Alleen wie niet tegen de hitte kan moet 8Arizona in de zomermaanden links laten liggen. Het kan er 38 graden worden. De winter is voor hen al warm genoeg met 20 graden.
In dit uitgestreken land is een auto of een camper onontbeerlijk. De meeste Nederlanders zullen deze staat bezoeken als onderdeel van een grotere reis. In combinatie bijvoorbeeld met Las Vegas (een dag rijden) of met Californië. Vanuit Nederland wordt er niet direct op Tucson gevlogen. Via San Fransico, Los Angeles of Phoenix of zelfs Chigaco zijn er combinatievluchten mogelijk.
Ook wie niets met cowboys en indianen heeft kan zich uitstekend vermaken in Arizona. Het natuurschoon is overweldigend. Het Saguaro National Park, vernoemd naar het symbool van de staat, de gigantische cactus met die naam, is er een voorbeeld van. Nergens anders groeien ze. In het park staan er maar liefst 1,6 miljoen (www.saguaro.nationalpark.com).
Zelfs onder de grond is Arizona bijzonder. De Kartchner Caverns zijn uniek en een uitstapje waard. De ’levende’ grotten waar stalactieten en stalagmieten nog steeds groeien zijn fenomenaal. Een toer door de druipsteengrotten duurt zo’n anderhalf uur en verveelt geen minuut.
Het Arizona Sonora Desert Museum is een dierentuin, botanische tuin en een natuur historisch museum in een. Er zijn meer dan 300 dieren en 1200 planten uit de regio. Uitgestrekt genoeg voor een lange wandeling, interessant genoeg voor wie de fascinerende wereld van de woestijn wil leren kennen.
Bij het Pima Air & Space Museum zijn meer dan 300 vliegtuigen te bewonderen. Vliegende forten, het rechtop stijgende Harrier gevechtsvliegtuig, staan er broederlijk naast meer gangbare Boeings en Beechcrafts (www.pimaair.org )


De Verenigde Staten zijn door de omvang en zowel landschappelijke als culturele verscheidenheid een geschikte...

De Verenigde Staten worden gevormd door 50 staten en het District of Columbia. 2 staten, Alaska en Hawaii, liggen...

De Amerikaanse cultuur staat er om bekend dat alles groot is, variërend van drankjes tot auto's, supermarkten en...

De Verenigde Staten hebben een divers klimaat, variërend van tropisch regenwoud in Hawaii en tropische savanne in...

Het openbaar vervoer in de Verenigde Staten is niet zo uitgebreid als in Nederland. Grote steden zoals New York,...
Het Amerikaanse Arizona kennen we van vele westerns die daar verfilmd zijn. In deze warme staat met prachtig natuurschoon, waan je je ook als toerist een heuse cowboy, zo merkte onze correspondent die met gezin...
© 1996-2012 Telegraaf Media Nederland | Landelijke Media B.V., Amsterdam.
Alle rechten voorbehouden.
e-mail: redactie-i@telegraaf.nl
Privacy | Disclaimer