• Home
  • Er Op Uit
  • Verre reizen
  • Stedentrip
  • Weekje weg
  • Cruises
  • Kamperen
  • Fietsen en wandelen
  • Prijsvraag
  • Wintersport
  • Specials
    • Corendon
    • Vliegtickets
 
 
Exclusieve artikelen van de Telegraaf redactie
di 29 jan 2013, 16:09 | 0 reacties

Zonnige mengelmoes

door Marjolein Hurkmans

Amerika mag dan wel zeggen de smeltkroes van de wereld te zijn, in Israël lijkt het woord smeltkroes uitgevonden: Joden, moslims, Jemenieten en christenen, het krioelt door elkaar en viert feest. Het gedonder bij de grenzen ten spijt. Want dat is er natuurlijk al jaren en zal er nog wel even blijven ook. Onlangs ontplofte voor de zoveelste keer de spreekwoordelijke bom. Maar nu de rust is teruggekeerd merk je daar niets  meer van op een terras in de zon.

Een jongetje met lange blonde pijpenkrullen loopt stoïcijns voorbij, een boek onder zijn arm geklemd. Hij kijkt niet op of om, laat zich niet in verleiding brengen door de vrolijke Jemenitische uitbater van het koffiehuis waar je heerlijke (en hele grote) gevulde pannenkoeken kunt eten.

En ook niet door de mollige dame die iets verderop vers geperst granaatappelsap verkoopt. Het jongetje heeft een missie. Welke, dat weten we niet. Misschien is hij op weg naar school om Hebreeuws te leren. Of hij gaat naar de synagoge.

In Safed (Tzfat op z’n Hebreeuws) wordt het Joods zijn nog heel serieus genomen. Je kunt het gerust een levenstaak noemen. Het grootste deel van de bevolking van een van de vier ‘holy cities’ in Israël is Joods orthodox.

Het lezen in de en het bestuderen van de Thora wordt zo serieus genomen dat er voor andere werkzaamheden geen ruimte is. Tot ongenoegen van een groot deel van de rest van de Israëlische bevolking. De orthodoxen worden vrijgesteld van de plicht tot werken en hoeven zelfs niet het leger in dat voor alle andere jongeren verplicht is.
 

Granaatappels


„En zo rijk zijn we niet”, zegt de granaatappelsapverkoopster een beetje boos terwijl ze ons een donkerrood friszoet sapje overhandigt. „In sommige steden wonen zoveel orthodoxen dat maar eenderde deel van de bevolking een betaalde baan heeft. Die moeten zorgen dat de rest ook in leven blijft.” Ze heeft zelf twee kinderen die allebei de dienstplicht hebben vervuld.

„Mijn kinderen mogen van de regering hun leven opofferen, de kinderen van de orthodoxen hoeven alleen maar te lezen. Ik vind dat niet eerlijk. Ze zouden toch op z’n minst een burgerdienst kunnen vervullen? Het wordt zo langzamerhand echt tijd voor verandering.” Ze moppert nog even door terwijl wij zittend op een stoepje van ons geperst granaatappeltje genieten. Maar de strekking van haar woorden gaat een beetje langs ons heen. Het is goed doezelen zo in het Israëlisch zonnetje.

En feesten trouwens ook. Neem nou Tel Aviv. Het maakt niet uit hoe laat of hoe vroeg het is, de stad bruist altijd. Om drie uur in de ochtend kom je langs groepen mensen die het glas heffen bij een vuurkorf op het strand. Om vijf uur in de ochtend begint ergens in een cafeetje een jazztrio te spelen. Ergens daar tussenin zitten we op een dakterras en maken we nieuwe vrienden. Want ook dat gaat gemakkelijk in deze feeststad: wil je wat drinken, eten, ken je mijn buurman al?
 

Gemoedelijke sfeer

Wat dat betreft is de sfeer in Haifa heel anders. Nog steeds vriendelijk en gemoedelijk, maar verder toch serener, met brede straten. Ons hotel ligt op een steenworp afstand van de beroemde hangende tuinen van Baha’i.

Het is een surrealistisch beeld zoals aan het eind van de straat plotseling het park de lucht in lijkt te gaan. Meters en meters hoog. Best een uitdaging om die klim aan te gaan, denken we nog optimistisch. Het blijkt niet te mogen. Je moet gelovig zijn om de tuinen te bestijgen. Anders moet je jezelf met het kabelbaantje behelpen.

Reizen door Israël gaat niet snel vervelen. Als is het maar om die fascinerende mengelmoes van culturen en religies die, in ieder geval op dit moment, toch heel vreedzaam samenleven in dit land waarvan zo vaak de indruk wordt gewekt dat iedereen er ruzie heeft met iedereen. De gids neemt ons mee naar Dalyat El Carmel, een typisch Druzendorp.

Druzen zijn in feite moslims, maar trouw aan het land waarin ze wonen. In ieder Druzenhuis hangt prominent een Israëlische vlag en de kinderen vervullen allemaal braaf hun dienstplicht. En wat als er dan weer een oorlog uitbreekt tussen de Arabieren en Israël, aan wiens kant vechten jullie dan, vragen we een van de inwoners.

Eigen invulling

„Aan de kant van Israël”, zegt hij trots. „Zelfs als mijn broeder aan de andere kant vecht.” Ondertussen zet onze gastheer de ene schaal na de andere op tafel: gevulde wijnbladeren, blokjes kaas in olie, romige humus, ingelegde paprika… Maar geen wijn. Daar doen Druzen niet aan, al hebben ze dan een eigen invulling gegeven aan het moslimgeloof.

Want Druzen zijn ervan overtuigd dat ze na de dood terugkomen. En dan niet eens als lieveheersbeestje of als kakkerlak, maar opnieuw als mens. De uitleg over waar die overtuiging vandaan komt is zo bijzonder dat we hem u niet willen onthouden: „Er zijn momenteel vier miljard mensen op de aarde”, legt een Druus ons uit, „en dat zijn er ook altijd vier miljard geweest. Als de een sterft, wordt de ander geboren. In feite is het dezelfde ziel.”

Als we voorzichtig opperen dat er miljoenen jaren geleden misschien toch wat minder mensen op de aarde woonden, wordt dat gevoeglijk weggewuifd; welnee, hoe komen we daar nou bij? „Ze hebben ze gewoon nooit eerder geteld.” Tja, als je het zo bekijkt…

Reiswijzer

In een kleine vier uur vlieg je naar Israël. Dat kan bijvoorbeeld met El Al, maar ook met KLM. Houd er wel rekening mee dat je bij aankomst vaak heel lang bezig bent om door de douane te komen.

Soms gaat het sneller als je iemand kent in Israël en diens ID-nummer bij de hand hebt. Je hebt geen visum nodig, maar er kunnen wel lastige vragen gesteld worden zoals 'kent u iemand van Arabische afkomst?'.

De munteenheid in Israël is de shekel, die is ongeveer 0,23 eurocent waard. Je kunt vrijwel overal met een creditcard betalen en op heel veel plaatsen is gratis wifi.

In Eilat varieren de temperaturen tussen de 18 in januari en ongeveer 28 graden in april. In Jeruzalem liggen de temperaturen lager; tussen de 10 en 19 graden en in Tel Aviv van 20 in januari tot 25 graden in april.

Slapen in Israël

Zin in een echte romantische stedentrip? Het Colony Hotel heeft ligbaden op pootjes! En dan staan er in de kamers ook nog van die prachtige ouderwwetse staande spiegels. Vanaf het dakterras heb je een prachtig uitzicht over de stad (met zo'n 300 meter van het hotel de schitterende 'hanging gardens' van Baha'i, opgenomen in de lijst van Werelderfgoed van UNESCO.

De straat, Ben Gurlion Boulevard, waaraan het hotel is gevestigd, is verder vergeven van de leuke eettentjes en cafés. Heel hip Haifa schaart zich daar vanaf de schermering onder de kleurrijke lantaarns die in de bomen hangen, En het eten is er ook nog eens heel erg lekker.


Schrijf een reactie
De inhoud van dit veld is privé en zal niet openbaar worden gemaakt.