Op naar de top van de Wildspitze

Het is doodstil. De gondels en stoeltjesliften zijn niet meer te horen vanaf deze hoogte, zo’n 3.400 meter. Maar die moet je dan wel op eigen kracht naar boven klimmen. Omhoog, over de gletsjer met zijn enorme spleten en ijswanden naar het uiteindelijke einddoel; het hoogste punt van Tirol. Geen extreem moeilijke opgave, maar wel iets waar je wat voor moet doen!

Meditatieve staat

Als een sliertje mieren lopen de skiërs die iets meer willen dan alleen maar pistekilometers maken, achter elkaar aan. De meeste wintersporters hebben een gids gehuurd; een verstandige beslissing want je weet het maar nooit in de bergen. „Probeer jezelf in een meditatieve staat te brengen, blijf in mijn spoor, til je ski niet op, trek ze door de sneeuw." Onze gids, Stefan Wierer, kent de bergen als zijn broekzak. Hij zal zorgen dat we vanmiddag weer heelhuids in Sankt Leonhard im Pitztal op 1366 meter aankomen. Hij leek zo aardig deze morgen, maar nu vervloeken we de man. Terwijl we ons mantra (met elke stap dichter bij de top) opdreunen, dringt een ander stemmetje zich naar de voorgrond… hadden we nu maar lekker op kantoor gezeten. Dit wordt een ’anders dan andere’ skidag.

Weersverwachting voor deze dag: strak blauw, negentien graden. Ze zaten er goed naast! Deze ochtend is het juist mistig en het sneeuwt. Hopelijk lost de zon de mist straks op en krijgen we de top van de Wildspitze, gelegen in de Ötztaler Alpen, te zien. Deze 3.774 meter hoge berg geldt als de hoogste top van Tirol, de één na hoogste van Oostenrijk. Alleen de Grossglockner is hoger met zijn 3.798 meter. Vanaf 3.400 meter kleven er stijgvellen onder onze ski’s en staat de lawinepieper op ’ontvangst’. De stijgvellen zorgen ervoor dat we niet na elke moeizame stap omhoog, weer een stukje terug glijden.

Naar de top

De ijle lucht op deze hoogte maakt het ademen net iets moeilijker dan in het dal. Allereerst moeten we een soort kom door voordat de ski’s uitgaan en er geklommen gaat worden. Aan de overkant van deze kom ligt het laatste stuk van de top. We kruisen de berg, wat inhoudt dat het hier te steil is om recht omhoog te lopen en we zo’n zes keer de ski’s om moeten gooien. Leden van de Oostenrijkse Alpenvereniging halen ons, onder bemoedigende woorden, links en rechts in. We lopen langs huiveringwekkende gletsjerspleten. Twee weken terug is hier nog een alpinist in gevallen. Gelukkig voor hem stortte hij niet tachtig meter naar beneden, maar is hij na 24 meter blijven steken op een ijsblok. Niet dood, wel doodgeschrokken…

Na zo’n drie uur de ski’s door de sneeuw te hebben getrokken, zijn we aangekomen bij de voet van de berg. Nog steeds denkt onze gids dat de weersomstandigheden zullen veranderen en voor het eerst die dag ziet het ernaar uit dat hij gelijk gaat krijgen. Heel voorzichtig komt er een waterig zonnetje door de wolken en zien we vaag een groot aluminium kruis op de top van de berg staan.

Bijtanken belangrijk

Eindelijk is het einde in zicht, letterlijk en figuurlijk, en dat geeft de burger weer moed. Verspreid over de voet van de Wildspitze zitten de leden van de Alpenvereniging zich voor te bereiden op de klim. Stefan: „Een veel gemaakte fout is dat mensen geen eten en drinken meenemen. Dit terwijl je lichaam de laatste drie uur heel wat vocht heeft verloren en je aardig wat calorieën hebt verbruikt. Voordat we onze tocht vervolgen, moeten we ’bijtanken’.” Er worden om ons heen maaltijdrepen gegeten, thee uit thermoskannen gedronken en kleding gewisseld.

De ski’s hebben hun werk gedaan, die laten we hier staan. Onder de skischoenen worden klimijzers, zogenaamde crampons bevestigd. De klimgordels gaan aan en vanaf dit punt zit je vast aan de gids. Het laatste stuk van de tocht omhoog gaat beginnen. Hier op de rotsen moet je al klimmend houvast zoeken op een pad van nog geen twintig centimeter breed. Mét ernaast een steile afgrond. Soms zakt de moed me je in de skischoenen. Bovenbenen en knieën beginnen te branden… Net als de zon, die met elke meter die we stijgen ook aan kracht wint.

Boven!

Na een half uur klimmen zijn we daar waar we de halve dag naartoe hebben geleefd: de top! Niet breed, niet groot, maar wel ontzettend hoog. De wolken liggen diep in het dal en de toppen van de Alpen om ons heen zijn fantastisch te zien. Hier voel je je nietig, zijn je zorgen ver weg, bestaat geen tijd of stress. De echte klimmers zijn er al en ik krijg ’als alpinist van beneden de zeespiegel’, een applaus. Onder het ’Berg Heil en ’Gratuliere’ zoent iedereen elkaar en worden en ’high fives’ uitgedeeld. En, eerlijk is eerlijk, ondanks dat deze tocht voor iedere sportieve skiër te doen is, voelen we ons apetrots.

Geen van ons wil hier meer weg, maar we hebben nog een hele tocht voor de boeg, dus gaan we snel terug naar de plek waar we de ski’s hebben achtergelaten. Het afdalen is minder zwaar voor de benen. Gelukkig maar, want we hebben ze nog hard nodig voor de waarzinnige tiefschneetocht die in het vooruitzicht ligt. We trekken onze eigen sporen in de sneeuw, iets waar elke skiër van droomt. Hadden we dit eerder in het seizoen gedaan, dan was het mogelijk om helemaal door de poeder terug te skiën naar het dorp. Maar met deze temperatuur — het is inmiddels 23 graden en eindelijk strak blauw — wordt de sneeuw al snel pap.

We moeten dus zorgen dat we op ons beginpunt uitkomen en dat betekent dat we de kom weer uit moeten klimmen. Gelukkig zonder mist en sneeuwval. Nu ook zien we pas hoe ongelooflijk mooi de eeuwige sneeuw is en hoe beangstigend de gevaarlijke gletsjerspleten. Elk jaar verschuift de gletsjer, maar ook elk jaar wordt hij kleiner. Overmoedig nu we het gered hebben bedenken we ons of we volgend jaar de Grossglockner zullen beklimmen? Nu het nog kan!

Tweet

 Mail

 Print

 Reiskrant Nieuwsbrief

Reportages over Arzl im Pitztal

Op naar de top van de Wildspitze

Steeds meer mensen zijn op zoek naar alternatieve wintersporten. Zoals we vroeger elke dag op de piste te vinden waren, het liefst van ’s morgens vroeg totdat de liften ermee ophielden, zoeken we nu andere...

HUISREGELS

Voor reageren op artikelen bij telegraaf.nl en haar subsites gelden huisregels. Klik hier om die regels te lezen.

In dit artikel lijkt het of je even de Wildspitze kan doen. Deze tocht is echt alleen voor ervaren toerskieers/alpinisten. Zelfs met een gids is dit voor beginners een zware tocht (lopen moet je toch echt zelf) en bij de minste of geringste tegenslag (het weer of de omstandigheden) niet te doen. Menig slachtoffer in de bergen ontstaan door overmoedigheid (al of niet geinspireerd door dit soort artikelen)

ak, Den Haag  | 15:30 | 13.02.12
Δ Ik heb een klacht over deze reactie