Leren vallen in Valle d'Aosta

Als vallen altijd zo genadig is, wordt deze kennismaking met snowboarden een makkie. Mijn vrienden kiezen elk jaar een oord om hellingen af te zoeven. De enige manier waarop ik dat ooit heb gedaan, is met een slee. En met een slee alleen red je het niet als je met doorgewinterde skiërs en boarders op pad gaat. Maar daar gaat verandering in komen nu ik de sneeuw van Valle d’Aosta heb getrotseerd.

Sjezen in jaren '90 skibroek

Getrotseerd, want er waren wel wat angstbeelden die mij ervan weerhielden om net als iedere andere Nederlander op wintersport te gaan. In de clinch komen met die lange latten bijvoorbeeld. Of met je board naar beneden sjezen en niet weten waar de rem zit. En veel erger: met de verkeerde kleding de piste betreden! Kan een skipak eigenlijk nog? („Niet cool”, aldus een vriendin van wie ik een skibroek uit de jaren ’90 heb geleend). Daarbij komt ook nog zoiets engs als die liftjes die je naar boven slepen. Ik zie mezelf al vallen en de ongeduldige skiërs achter mij ophouden.

Als ik overeind krabbel vanuit het zachte pak sneeuw, zie ik achter me mijn collega-snowboarders aankomen. Sommigen gaan, net als ik de eerste keer, beheerst de helling af. Twee anderen hebben meer weg van vallende kegels die net blijven staan omdat skileraar Erik ze omhoog houdt. „Blijf recht, blijf recht”, luidt zijn advies. Gelukkig is dit een skitrip voor beginners, de anderen komen net zo klungelig de helling af als ik. Eenmaal beneden mag een voet los om op een soort lopende band weer naar boven te komen. Erik ziet erop toe dat we niet met een noodgang naar beneden glijden. „Zet je hiel op de band om je board tegen te houden. Altijd je handen in een vuist houden als je valt”, tipt hij. „Anders breek je je vingers.”

Stuntelaars trainen

Als een van de eerste snowboarders van het gebied kan Erik het weten. Hij had Olympisch kampioen kunnen worden als Italië destijds het geld had gehad om een snowboardteam naar de Spelen te sturen. Helaas voor hem was dat geld er niet en legde hij zich toe op het trainen van de jeugd én nu dus stuntelaars als wij.

Als beginner heb ik de Alpen nooit in een winterse setting gezien. Skiresort Pila ligt op 1800 meter hoogte en van daaruit heb je uitzicht over de Graian Alpen, het westelijke gedeelte van het gebergte. Op de heenrit trok een sereen wit landschap voorbij met schattig verlichte chalets en rotswanden met enorme ijspegels. Een mooi contrast met de helblauwe stroompjes, rivieren en meren die de kleinste regio van Italië herbergt. Middelpunt van dit alles is het stadje Aosta waar de drie toppen van de bergen Mt. Emilius, Becca di Viou en Becca di Nona op neerkijken. Kronkelige straatjes, oude kerkjes en de ruïnes van een muur getuigen ervan dat het hoofdstadje in 25 v. Chr. door de Romeinen is gesticht.

Gekruide reuzel

Het is hier waar we meer dan verzadigd raken van een overdadige, dikke chocolademelk. En gerechten met gesmolten Fontina-kaas en polenta, specialiteiten in dit gebied. Ook in skiresort Pila kun je prima terecht in bars en restaurants. Nadat we de eerste piste hebben gehad, doen we ons tegoed aan antipasti met lardo Arnad (smaakvolle, gekruide reuzel van speciaal gevoede varkens) geserveerd met kastanjes en honing, onvermijdelijke producten in Valle d’Aosta. En natuurlijk wijn, al is dat misschien niet de beste optie aangezien ik nog twee uur mezelf staande moet zien te houden op een plank.

De warmte die drank biedt, is echter geen overbodige luxe in de stoeltjeslift. Het landschap lijkt verstild als je met dwarrelende sneeuwvlokken boven de witte toppen van naaldbomen wordt vervoerd. Maar je komt wel enigszins bevroren aan. Of het aan de wijn ligt, weet ik niet. Maar mijn ’skills’ zijn aanzienlijk minder op de tweede piste die we uitproberen. Eenmaal op mijn snowboard probeer ik net als de anderen beheerst de helling af te glijden. Maar het gaat alleen maar harder en harder naar beneden. „Backslide, backslide”, schreeuwt Erik, en: „Fingerfeet up, fingerfeet up!”

Heksenketel van snelle skiërs

Dat ik mijn tenen omhoog moet liften ben ik al helemaal vergeten. Wanhopig probeer andere dingen, zoals naar links kijken, in de hoop dat mijn board dwars op de piste draait. Ik ga door mijn knieën wat een heel slecht idee is omdat ik nu nóg harder de piste afglij. Uiteindelijk ga ik maar zitten, dat is beter dan tegen iemand opknallen. Dit lukt niet altijd en na een uur hebben de anderen mij in allerhande posities in de sneeuw zien liggen. Op mijn billen, rug, knieën en languit op mijn buik. „Ik zou niet zo willen vallen als jij”, zegt een collega die na een les duidelijk meer vooruitgang heeft geboekt dan ik.

Gelukkig is Pila geen heksenketel van snelle skiërs die om stuntelende beginnelingen heen suizen. Sommigen zijn zelfs zo aardig om je onderweg op te rapen! Daarbij houd ik iedere keer dat ik in de sneeuw stort, mijn handen in een vuist. Nu ik heb leren vallen, ben ik klaar voor een vakantie met mijn skivrienden. Denk ik…

0

Tweet

 Mail

 Print

 Reiskrant Nieuwsbrief

Reportages over Aosta

Leren vallen in Valle d'Aosta

Vannacht heeft het gesneeuwd en het pak dat op de piste ligt, ziet eruit als een lieflijk kussen. Ik glijd naar beneden, in beheerste gang, de piste helt naar links dus ik ga naar links. Met een zachte plof kom ik tot...