Poedelnaakt rennen een vrouw en twee mannen op 2000 meter hoogte in het schemerlicht over de piste. Wat bezielt ze om naakt én zonder schoenen bij een temperatuur van zo’n -5 door de sneeuw te rennen? Dit beeld, zo blijkt later, is niets bijzonders als je een nachtje logeert in de White Lounge, het Iglo Hotel in Mayerhofen. Het is dé manier om een schnapps te verdienen, maar belangrijker nog, het is een persoonlijke overwinning! Want hoe vaak komt het voor dat je in adamskostuum door de bergen rent?
Dít willen wij meemaken en reizen af naar het Oostenrijkse Mayerhofen.
Terwijl de laatste skiërs zojuist de berg áfkomen, stappen wij met tandenborstel en warme pyjama juist de gondel ín en laten ons naar zo’n 2000 meter hoogte voeren. Het ijskoude avontuur tegemoet, een overnachting in een Iglo Suite in de White Lounge. Vanuit de gondel is het nog een eindje ploeteren door de sneeuw, maar dan doemen ze op. Mooie ronde huisjes van sneeuw, verscholen voor het oog van de duizenden skiërs die hier overdag de berg afrazen. Elke iglo heeft een houten deur en vier meter dikke wanden. En op elk sneeuwhuis schijnt een gekleurde lamp. Zodat je midden in de nacht niet naast een wildvreemde gaat liggen… In het schemerdonker een geweldig gezicht; tien iglo’s in rood, geel, blauw en groen licht.
De gids brengt ons gelijk naar de grootste iglo van de tien, het restaurant annex bar. Daar staat het personeel, Chris, Pacey én de ’iglohond’ Shanti ons op te wachten voor een warm welkom en een drankje. Het is hier ijskoud, een constante 0 graden, maar altijd nog warmer dan buiten.
Chris, een Nederlander met een seizoensbaantje bij de White Lounge, licht ons in: „Als je wilt slapen in deze kou moet je wel een paar dingen goed weten. Het is hier hoog en koud en we zijn totaal geïsoleerd. Wij hebben allemaal wel een E.H.B.O.-papiertje op zak, we kunnen 112 bellen, maar als jullie goed luisteren, gebeurt er niets.”
Ondanks de geruststellende woorden zakt de moed me in de schoenen. Waar ben ik aan begonnen? Alsof Chris mijn gedachten kan lezen zegt hij snel: „Wij slapen hier dagen achter elkaar en ik kan jullie verzekeren, het is hier prima uit te houden. Geloof mij, deze nacht vergeet je nooit... Het goede nieuws is”, zo vervolgt hij, „dat we hier een sauna met een warmtekamer hebben. Zie je de kou even niet meer zitten, duik dan de sauna in. Wij staan hier klaar met de schnapps. Die moet je wel verdienen door van de sauna, zo’n 35 meter verderop, naar het restaurant te rennen. Uiteraard volledig naakt, zonder schoenen.” „Het slechte nieuws is”, zo gaat Chris verder, „dat de sauna van 20.00 tot 23.00 uur gesloten is. We kunnen geen partygasten in de sauna toelaten natuurlijk.”
Het is dinsdag en elke week op die dag stappen iets voor 20.00 uur 300 feestgangers de gondel in om naar de igloparty met DJ te komen. De koppen zijn geteld in de gondel zodat er niemand op de berg achter blijft. Zit je niet in de gondel om 23.00 uur, dan worden reddingswerkers ingezet om de berg af te kammen. Een nachtje hierbuiten zonder bescherming kan wel eens een fatale afloop hebben.
Om zeven uur worden we aan tafel verwacht dus we hebben wel even de tijd voor die aanlokkelijke warme sauna. Ondanks dat er een paar van ons (lees ondergetekende) niet echte sauna-gangers zijn, zet iedereen zijn schaamte met gemak overboord. De sauna en de warmtekamer waar er omgekleed kan worden is heerlijk. Het is er heerlijk en een paar van ons wagen zich zelfs aan de tocht naar de bar voor een gratis drankje.
Met alle kleding die we bij ons hebben gaan naar het White Lounge-restaurant, waar vleesfondue op het menu staat. Zittend op houten krukjes met schapenvelletjes erover en een witte glühwein worden de schalen met vlees opgediend. Voor de vegetariërs is er macaroni met kaas. Ik breek mijn mesje als ik probeer kruidenboter op mijn stukje stokbrood te smeren. Bevroren natuurlijk…
Ondertussen is het personeel druk bezig om de draaitafels in orde te brengen. Het is dinsdag en dan is het feest in het iglo-hotel. Zo’n 300 partygangers komen met de gondel naarboven. boven en zullen van acht tot elf zich vermaken op de klanken die de dj produceert. Intussen neem ik snel een kijkje in onze suite. Wat een kunstwerk! Achter de houten deur volgt een gang met aan weerszijde kaarsen. In het slaapvertrek is het ’bed’ verhoogd, er ligt een matras op met schapenvachtjes met daarop een mummieslaapzak. De vers gewassen binnenzak gaat daar weer in. Aan ons voeteneinde is een gigantische zon in de sneeuw uitgehouwen. Een poging om ons een warm gevoel vanbinnen te bezorgen??
We zien allemaal een beetje op tegen het feest. Buiten worden de onringende bergen verlicht door de maan, de sfeer is zo sereen, zo vredig… Maar niet voor lang. De gondel komt boven, het plateau stroomt vol mensen en de DJ zet de speakers op standje hoog. Tijdens de party wordt een groot vuur ontstoken, terwijl het kwik is gedaald naar min 12! Bij de korf is het behaaglijk. De feestgangers die het nog te koud vinden, kunnen swingen in de lounge-ruimte.
Ook daar is een bar, met in het midden Een drie meter hoge boeddha overziet daar de boel. In elk stukje muur is een fantastisch kunstwerk uit ijs gehouwen. Zodra we aan het dansen zijn met zoveel mensen om ons heen, vergeten we de kou en de zenuwen voor de nacht. De alcohol geeft ons een warm gevoel, maar op deze hoogte en met deze kou komen de cocktails veel harder aan. Zoals Chris voorstelde drinken we naast elk glas alcohol een glaasje water. Niet té veel, anders moet je er ’s nachts uit om te plassen.
Om 23.00 uur sturen de bewakers alle gasten naar de gondel. De koppen zijn geteld, niemand mag achterblijven. Als er iemand wordt vermist, dan worden er reddingswerkers ingezet.
Nog één keer de sauna in en dan naar bed. Er wordt ons op het hart gedrukt niet te veel kleding aan te doen in de slaapzak. Skiondergoed, een muts en misschien een paar sokken. Je lichaam moet de slaapzak opwarmen en omgekeerd en dat gaat niet met allemaal lagen kleding ertussen. Vervolgens zullen we om 07.00 uur worden gewekt. Hij zal op de deur kloppen en wij moeten één voor één even onze naam roepen. Zo zal Chris weten dat we allemaal in orde zijn…
En zo lig ik dus, vol adrenaline rond middennacht met vier andere meiden te wachten in mijn slaapzak op de slaap, die maar niet komt. De goedbedoelde tip van Chris om veel water te drinken, bezorgt me nu letterlijk een slapeloze nacht. Ik moet plassen! Wat een ellende, want de wc’s zijn bij de gondel. Ik trek snel mijn moonboots en jas aan en neem me voor een sprintje te trekken. Maar zodra ik buiten ben en naar boven kijk, blijf ik als bevroren staan. De sterrenhemel overweldigt me en ik vergeet haast te maken.
Eenmaal weer terug in mijn warme slaapzak besef ik hoelang ik buiten moet hebben gestaan in mijn pyjamabroek. Mijn benen gloeien! Met het geluid van mijn snurkende buurvrouw val ik in slaap en schrik pas wakker als Chris op de deur bonkt. Zodra we de deur van het slot doen, komt Shanti, de iglohond, kwispelend op ons af. Snel gaan we naar buiten, want achter de bergen is een geel licht te zien dat bij elke seconde roder en warmer wordt. We zoeken allemaal een plekje apart. Dit moment moet je even helemaal voor jezelf hebben, opslaan in je hoofd om nooit meer te vergeten!
Het Iglo Hotel wordt dit jaar voor de vijfde keer opgebouwd. Elke jaar wordt in de maanden oktober, november in 30 dagen en nachten gebouwd aan het hotel. De muren moeten zo’n 3 à 4 meter dik zijn waarvoor ca. 15.000 kubieke meter sneeuw voor nodig is. Elke muur wordt voorzien van een prachtig kunstwerk gemaakt door kunstenaars uit Tirol. In de maand april gaat alles plat. De iglo’s zijn zo stevig dat een pistebully boven op het dak van een iglo kan staan! Een nachtje slapen in het hotel kost E 111,- pp. Met feest te boeken voor E133,-. Voor de romantische gasten is er een 2-persoonsslaapzak, een suite voor 2 personen en een fles champagne voor E 333,- voor 2 personen.
Info: www.whitelounge.at
Mayerhofen is een bij Nederlanders welbekend skigebied in het Zillertal en heeft zo’n 195 kilometer aan piste voor beginners zowel als voor gevorderden. Vind je dat je wel wat uitdaging kunt gebruiken, ga dan eens de strijd aan het de Harakiri, de steilste afdaling van Oostenrijk met een hellingpercentage van 78 procent. Val je hier, dan ben je erg snel beneden. Verder staat het Zillertal bekend om zijn goede keuken en hoge kwaliteit.
Hier geen hotelketens maar de eigenaren zijn families die hun hotel generatie op generatie doorgeven en die de gasten zo in de watten leggen dat ze nog eens terugkomen. Het Zillertal is duidelijk een gebied waar kwaliteit boven kwantiteit komt. Stoeltjesliften met verwarming, geen of bijna geen rijen bij de liften en een sleeplift is hier een uitzondering. Fijnproevers komen hier zeker aan hun trekken en hetzelfde geldt voor de pistevreters.
Mayerhofen in Tirol en ligt zo’n 950 km rijden vanaf Utrecht.
Transavia vliegt deze winter elke dag vanaf 16 december naar Innsbruck vanaf Rotterdam Airport en Schiphol. Vanaf Schiphol op zondag zelfs twee vluchten per dag. Eindhoven Airport vliegt donderdag tot en met maandag vijf keer per week. Vanaf Innsbruck ligt Mayerhofen nog een klein uurtje rijden. Info: www.transavia.com.
Autrian Airlines en Lufthansa vliegen ook op Innsbruck.


Oostenrijk is een populair vakantieland. Het staat bekend om de Alpen, die zowel in de zomer als in de winter veel...

In centraal Europa, omgeven door Zwitserland, Duitsland, Liechtenstein, Tsjechië, Slowakije, Hongarije, Slovenië en...

Het geloof speelt een vrij grote rol in het dagelijkse leven in Oostenrijk. Men groet bv. altijd met Grüß Gott en ...

In het heuvelland, de laagvlakten en de dalen is een landklimaat met warme zomers en koude winters. In het westen...

Oostenrijk heeft goede busverbindingen tussen diverse steden. In de steden is tevens een uitgebreid busnetwerk en in...
De eerste sneeuw in de bergen is gevallen en op de redactie begint het al te kriebelen. Volgende week vindt u bij uw krant een wintersport-bijlage, vandaag trappen we alvast af. En omdat de krokusvakantie in 2011 voor...
© 1996-2012 Telegraaf Media Nederland | Landelijke Media B.V., Amsterdam.
Alle rechten voorbehouden.
e-mail: redactie-i@telegraaf.nl
Privacy | Disclaimer