Van Nijl tot Rode Zee, van oudheden tot neonlicht

Foto: Ron Peereboom Voller

Foto: Ron Peereboom Voller

Foto: Ron Peereboom Voller

Foto: Ron Peereboom Voller

Foto: Ron Peereboom Voller

Foto: Ron Peereboom Voller

Foto: Ron Peereboom Voller

Hoe oorverdovend het lawaai van de branders is, merken we pas als de twintig kerels die aan de rieten mand hangen, de opdracht van de piloot krijgen om de boel los te laten. Hij zet de branders uit en geruisloos stijgen we op.

Nog geen paar tellen later zijn het niet meer dan een paar stipjes in de zandvlakte bij het Egyptische Luxor, dat om vijf uur in de ochtend de startplek is voor zo’n twintigtal ballonnen van enorme afmetingen.

Aan de ene kant stroomt de Nijl; onder ons bevinden zich de vruchtbare groene akkers en aan de andere kant zien we de woestijn zich uitstrekken, met direct grenzend aan de bewoonde wereld de Vallei der Koningen en Koninginnen. Deze door het ochtendgloren magisch verlichte intrigerende oudheden zullen we later bezoeken, maar eerst varen we over de landerijen en dorpjes.

Een fascinerend gezicht, want veel huizen blijken geen daken te hebben waardoor je zo naar binnen kijkt in de vaak armoedige verblijven. Sommige dorpelingen zwaaien vrolijk vanuit hun bed naar ons; dieren staan op binnenplaatsjes en ezel-en-wagentjes rijden ondanks het vroege uur al af en aan.

En dan, heel langzaam, maar ook weer verrassend snel, komt de zon op achter de Nijl. Een betoverend gezicht dat zelfs de Tsjechische vrouwelijke gids, die tot dan maar doorratelde tegen haar twintig gasten die zich bij ons in de mand bevinden, naar adem doet happen.

Behalve het digitale geklik van tal van fotocamera’s horen we een tijdje niets meer, tot piloot Ahmed na zo’n twee uur varen ons sommeert de crash-houding aan te nemen voor de landing. We duiken allemaal op de hurken in de enorme mand met de rug stijf tegen de wand.

Door de gaten zie ik de aarde razendsnel dichterbij komen en met een fikse klap donderen we op de grond in een akkerland, dat grenst aan de woestijn.

Vanuit het niets duiken talloze kinderen en volwassenen op, die met vereende krachten de ballon op de grond houden en verplaatsen naar een plek waar de boel weer in het vrachtwagentje kan worden gehesen.

Uiteindelijk wordt er met een knulletje van pakweg een jaar of zestien afge8rekend voor de schade die er %door de ruwe landing aan zijn land en gewassen is toegebracht, terwijl de rest van de kinder8schare er 8bedelend omheen staat, en keren we terug naar onze boot.

Via de Nederlandse reisorganisatie Nile Travel maken we eerst een Nijl-cruise van Luxor naar Aswan om vervolgens door te reizen naar Sharm el Sheikh in de Sinaï-woestijn om nog wat dagen aan het strand door te brengen. De ballonvaart in Luxor was de eerste van vele excursies die nog zouden volgen tijdens onze zeven dagen durende trip.

Eenmaal terug op de boot waar we tot nu toe slechts een korte nacht hebben doorgebracht, blijkt de voormalige Monte Carlo omgedoopt tot de MS Alexia.

„Ik wilde er een Nederlands tintje aan geven”, lacht Nile Travel-directeur Magdi Moustafa, ook aan boord, breed. „Toen ik de boot kocht was net prinses Alexia geboren, dus dat vond ik wel toepasselijk.” De Egyptenaar die vanuit ons land opereert heeft er voor gezorgd dat Nederlanders zich uitstekend op hun gemak zullen voelen op het schip.

Het haast als commando’s gedrilde personeel is getraind in de gewoontes van ’ons Nederlanders’ en het eten is volkomen te vertrouwen, vaak hét grote probleem in een land als Egypte. Tip: de lokale pilletjes tegen buikloop helpen vaak het beste.

Later bezoeken we de al eerder genoemde Valleien, waar de graven die in de bergen zijn uitgehouwen slechts bereikbaar zijn door smalle gangetjes die uitmonden in een grafkamer die van onder tot boven met hiëroglyfen is beschilderd. Een onvoorstelbare prestatie in de tijd realiseer je je direct.

De graftombe van Neferteri is de allermooiste, maar als je die wilt bezoeken dien je 3000 euro neer te tellen voor een bezoekje van zo’n dertig minuten. Ook de tempel van Hatsjepsut doet je van verbazing haast omvallen. De groteske gebouwen, beelden en tombes zijn indrukwekkend en grijpen zelfs de kids bij hun lurven. Direct ook word je geconfronteerd met de keerzijde van de medaille.

Bij elke bezienswaardigheid word je bij de uitgang door middel van hekken langs een winkelstraatje geleid, waar de tientallen handelaren je in elke taal toeschreeuwen, vastpakken en proberen binnen te lokken in hun van prullaria uitpuilende winkeltjes. „Doorlopen, niet reageren en niet kijken”, roept onze gids elke keer weer. Als we onze verbazing uitspreken over het feit dat ze waarschijnlijk echt iets slijten als ze je met rust laten, wordt er schouderophalend gereageerd.

Om vier uur vertrekt het schip naar de volgende bestemming. Op het zonovergoten bovendek zijn ligstoelen, een klein zwembad, een barretje en zitjes. De hutten zijn gerieflijk, met grote ramen en uitzicht op de Nijloevers. In het restaurantgedeelte krijg je een tafel toebedeeld, vaak met andere gasten. In ons geval, zeer tot ietwat gespeeld verdriet van de kids die dachten een weekje vrijaf te hebben, een overigens zeer aimabel lerarenechtpaar…

En zo verglijden de dagen op de Nijl. Enkele keren per dag klinken vanaf de oevers de (digitale) gebeden vanuit de volop door neon verlichte minaretten.

Soms is dat een waar pandemonium aan klanken als de dorpjes dicht bij elkaar liggen. Vroeg in de ochtend (houd rekening met excursies die van start gaan tussen vijf en zeven uur) maak je tripjes naar tempelcomplexen in Edfu (tempel van Horus), Kom Ombo en Aswan, tot op het punt waarop de kinderen cynisch bij de aankondiging van de volgende excursie „It’s temple-time” verzuchten.

Het is mooi geweest. De prachtige groene Nijloevers met de rijke vegetatie, half verscholen dorpjes met ongeplaveide wegen, spelende kinderen, veel muilezels met wagentjes en daar weer achter de mysterieuze woestijn; dat kabbelende leven laten we achter ons.

Tijd voor avontuur. Dat krijgen we al op onze transfer van Aswan naar Luxor, om door te kunnen vliegen naar Sharm el Sheikh. Op de route die we per auto afleggen en ook nog eens ’s nachts, krijgen we een met stengun bewapende beveiligingsbeambte mee en worden we om de zoveel kilometer bij een checkpoint gecontroleerd.

De toerist is de heilige koe van Egypte en na de aanslagen in Sharm in 2007 neemt het land geen enkel risico meer, omdat zestig procent van het inkomen bepaald wordt door het toerisme.

Eenmaal in Sharm komen we uiteraard juist daar weer diezelfde zwaar bewapende roadblocks tegen. Het uit de grond gestampte dorp, dat bestaat uit louter hotels en resorts op het puntje van de Sinaï-woestijn aan de Rode Zee, noemen ze ook wel het Las Vegas van het Midden-Oosten. De neonreclames schitteren je tegemoet, casino’s, restaurants en clubs, niets is ze te dol.

Na een duikje in een van de zwembaden van ons Dreams Beach Resort, gaan we op pad voor een quadsafari. Tegen het vallen van de avond rijden we met zo’n twintig vierwiel-motoren de woestijn in.

Ook de kinderen hebben tot hun vreugde een eigen quad en zo maken we de zonsondergang mee op die door een bergketen begrensde enorme zandvlakte. Denk overigens niet dat je alleen bent, want her en der zie je veel meer groepen door de woestenij stuiven. Het blijkt een bloeiende bedrijfstak.

De onvermijdelijke stop bij de bedoeïenen hoort erbij, waar je uiteraard in de gelegenheid wordt gesteld allerlei snuisterijen te kopen. Erger je overigens niet aan alle rotzooi die je in de woestijn tegenkomt, want de Egyptenaren gebruiken de immense zandvlakte als vuilnisbelt.

De volgende dag staat in het teken van een jeepsafari met Landcruisers, waarbij al snel blijkt dat het de chauffeurs van onze colonne van zes wagens er om gaat zo hard mogelijk over het zand te scheuren. Met keiharde Egyptische muziek op de speakers knallen we met zo’n 120 al driftend over de vlakte.

Niet tot ieders genoegen overigens, want een van onze medepassagiers wordt gelanceerd bij een hobbeltje en maant woedend de chauffeur tot kalmte. Gelukkig rijden we net de woestijn uit op weg naar Dahab voor een kort kamelentochtje naar de volgende excursie, snorkelen in de Blue Hole, een natuurlijk diep gat vlak voor de kust met loodrechte steile wanden.

Let op, ook het kamelentochtje doe je met ontelbaar veel anderen en het snorkelen is alsof je door de Kalverstaat op zaterdagmiddag schuifelt. De reden dat het zo populair is, is dat langs de gehele kust van de Golf van Aqaba en de Rode Zee betoverend koraal ligt en de meest wonderlijke en prachtig gekleurde vissen aantrekt.

Uiteindelijk zullen we op onze voorlaatste dag nog weer een excursie maken, een complete dag snorkelen in het natuurgebied Ras Mohammed.

Maar als we ook weer vroeg in de ochtend in een van de vele rijen staan in de haven van Sharm, waar honderden snorkel- en duiktoeristen wachten op hun boot, wordt dochterlief doodziek en keren we terug naar het hotel. Heerlijk, een dagje luieren aan het zwembad, een onverwacht genoegen.

Bovendien, voor je hotel snorkel je net zo mooi, want alle resorts liggen aan de kust met datzelfde koraal. Waarbij je jezelf soms wel even moet inhouden, want veel verblijven trekken nogal wat vakantievierders uit het voormalige Oostblok aan, die al snorkelend doodleuk over het koraal kunnen wandelen.

Ook de ontbijt-, lunch-, borrel- en dinerbuffetten zijn als een prooi voor dit type vakantieganger. Velen verblijven een week op zo’n resort zonder ooit de deur uit te komen. Wie hier mee kan leven komt ruim aan z’n trekken in deze vakantieoorden aan de boorden van de Rode Zee en de Golf van Aqaba. Zeker voor hen die op zoek zijn en behoefte hebben aan overheerlijke zon, zee en strand…

Reiswijzer

Wij reisden met Nile Travel, Amsterdam. Tel: 020 – 675.75.36, of kijk op www.niletravel.nl.

Gevlogen wordt er onder andere met Transavia. Nile Travel is een Egypte-specialist en naast de bestaande reizen variërend van golf-, duik- of stedentrips tot aan Nijlcruises kunnen er ook op maat gemaakte reizen worden gecreëerd.

Een idée van de prijzen van de excursies: een ballontocht boven Luxor kost ondergeveer 80,- per persoon. Een Quadsafari e 33,-, Jeepsafari e 59,- en snorkelen in Ras Mohammed e 40,- per persoon.

Bedoeïenen

Nog zeker 80.000 bedoeïenen leven in de woestijn. Het zijn voornamelijk Arabische woestijnbewoners in het Midden-Oosten en Noord-Afrika. Ze leven soms in tenten en hebben een nomadisch of semi-nomadisch bestaan.

Onder meer door invloeden van de westerse cultuur en toerisme is het leven van veel bedoeïenen de laatste decennia sterk veranderd, maar een deel leeft nog met tradities en gebruiken die vele eeuwen teruggaan.

In de Sinaï-woestijn wonen zeker twaalf verschillende stammen. Het leven in de woestijn kan hard zijn. Daarom zijn kamelen heel belangrijk voor deze nomaden. Zo gebruiken ze hun kamelen om water te vinden. Een kameel kan lang zonder water, maar op een gegeven moment gaat het op zoek en voelt waar het onder de grond zit. Kamelenmelk is het grondbestanddeel voor eten.

25 jaar getrouwd

Op de cruise: Caro (17), Renee (29), Babs (16), Nel (46, zorg), Jochem (12) en Michiel (48, IT’er). De interesse van Renee in Egypte trok de rest over de streep. Want behalve Michiel die ooit een duikvakantie in Hurghada heeft gemaakt, was niemand ooit in dit land geweest. Renee: „Ik vind de geschiedenis heel interessant. En dit is een droomvakantie.”

Michiel: „Egypte heef iets mystieks en het is de combinatie van luxe hier op de boot en de doevakantie die het leuk maakt.” „Het is maar een week”, zegt moeder Nel, „maar alles wordt voor je geregeld en dat is wel zo makkelijk. We hebben het via internet geboekt. Het financiële plaatjes speelde ook mee, want we zijn met z’n zessen en dan is het toch of je een emmer leegkiept.” Michiel: „Maar we zijn binnenkort 25 jaar getrouwd, dus dit was ook bedoeld om dat alvast te vieren.”

Nile Travel

Directeur van het Amsterdamse reisbureau is de Egyptenaar Magdi Moustafa. Deze voormalige aanvoerder van het Egyptisch handbalteam kwam via z’n sport in ons land terecht. Na een restaurantavontuur begon hij in 1987 in de reisbranche.

Hij kende nogal wat Egyptenaren in de juiste positie en regelde tickets voor iedereen die van Nederland naar Egypte wilde, of andersom. „In het begin vervoerden we zo’n 10 tot 15.000 toeristen per jaar, nu zijn dat er 250 tot 300.000”, zegt de directeur trots. „Ooit klassieke tours naar de oudheden, nu veelal strandvakanties. Je kunt hier het hele jaar terecht, seizoenen zijn er niet echt.”

De MS Alexia werd in 2005 aangeschaft. „Ik vond op de boten die ik huurde niet de kwaliteit die ik aan mijn klanten wil geven. Dus kocht ik een eigen boot. Bij ons is namelijk niemand een nummer. Daardoor hebben we veel repeaters, wel tussen de 30 en 40 procent. En dat zijn veel gezinnen. De klant krijgt meer dan hij of zij verwacht.”

Tweet

 Mail

 Print

 Reiskrant Nieuwsbrief

Reportages over Luxor

Van Nijl tot Rode Zee, van oudheden tot neonlicht

We vliegen de hele wereld over voor een weekje zon, zee en strand. Dominicaanse Republiek, Brazilië of de ABC-eilanden, het maakt ons niets uit. En dat terwijl je op slechts vier uur vliegen de ideale omstandigheden ...

HUISREGELS

Voor reageren op artikelen bij telegraaf.nl en haar subsites gelden huisregels. Klik hier om die regels te lezen.

Of het er nu al zo veilig, ik weet het niet. Las zojuist een positief bericht over Saudi-Arabië waar per direct een wet aangepast is. Vrouwen mogen nu voor het eerst lingerie verkopen en zij mogen nu ook zelf lingerie, BH's, slips e.d. kopen. Zal wel wennen, vreemd zijn als die vrouwen daar voor het eerst van hun leven 'n lingerie-winkel binnen mogen en b.v zelf haar BH mag kopen. Etalages met lingerie mag ook vanaf de straat zichtbaar worden, hier is dat gewoon maar daar nog niet.

Toontje, Rotterdam   | 22:22 | 06.06.11
Δ Ik heb een klacht over deze reactie

Helaas moet ik zeggen dat egyptenaren niet veel op hebben met de toerist, die worden vooral gezien als wandelende flappentap en als ze na even rondkijken in een winkel zonder iets te kopen de winkel verlaten dan is er niet veel goeds aan die zelfde toerist. Hoe ik dat weet gewoon omdat ik arabies spreek en in het land woon. De egyptenaar die niets te maken heeft met het toerisme daar in tegen is een geweldig mens. Maar zodra ze in de toeristenbranche werken dan lopen ze allemaal hun lul achterna.

ariebier, aswan  | 23:21 | 12.05.11
Δ Ik heb een klacht over deze reactie

Een weekje diarree moet je wel op de koop toenemen! Ik ben d'r helemaal klaar mee en ga niet meer op duikvakantie naar dit land. Accommodaties zijn vaak slecht en smerig; geldt trouwens ook voor de vliegvelden. En Egyptisch personeel flirt veel met blanke vrouwelijke gasten; erg vervelend allemaal!

vakantieganger, Nieuwendijk  | 16:36 | 11.04.11
Δ Ik heb een klacht over deze reactie