Pssst! De Telegraaf krijgt een nieuwe website. Nieuwsgierig? Bekijk ‘m hier!
Dit is het laatste Premium artikel dat u gratis kunt lezen. Tijd voor een abonnement!
premium
Foto: TMG Natives

“Liever een amputatie dan nog meer pijn”

“Haal mijn onderbeen er maar af.” Het waren de woorden van Lowie Bijvelds toen hij in het ziekenhuis belandde met een ernstig gevolg van een trombosebeen: posttrombotisch syndroom (PTS). “Ik had vreselijke pijn en was zo bang voor alle risico’s dat ik liever met een prothese verderging.”

De artsen gaven geen gehoor aan zijn oproep tot amputatie. Lowie begrijpt het wel, maar hij weet ook nog goed hoe wanhopig hij was. Hij zag een amputatie als de beste oplossing. “Nu nog zeg ik: als ik moet kiezen voor amputeren of de rest van mijn leven een grote kans houden dat die trombose of pijn terugkeert, ga ik voor het eerste.” Lowie (53) was tot begin dit jaar een harde werker en een sportief type. “Ik heb lang aan zijspanmotorcrossen gedaan, later ging ik mountainbiken. Ik was altijd
in topconditie. Maar de afgelopen twee jaar voelde ik me niet goed. Ik was steeds zo moe en had pijn in mijn kuit. Ik ging vaak na het werk, net voor het avondeten, even tien kilometer lopen. Dat werd steeds zwaarder, totdat het bijna niet meer ging. Ik heb weleens overwogen om te stoppen en iemand te vragen om mijn vrouw te bellen, zodat ze me kon komen ophalen. Op mijn hartslagmeter zag ik dat mijn hartslag niet omhoogging tijdens inspanning. Dat vond ik ook raar.”

Opgezwollen en glanzend been


Hij stapte met zijn klachten naar de huisarts, maar die adviseerde hem om het wat rustiger aan te gaan doen. Maar dan dacht ik:
je gaat toch niet in twee of drie maanden zo hard achteruit?” Zijn bloed werd onderzocht, maar niet op trombose. Intussen verergerden de klachten van Lowie. “Naast pijn in mijn kuiten, kreeg ik last van mijn knieën, achillespezen en ellebogen. ‘Een peesontsteking en een tennisarm’ kreeg ik dan te horen. Ik ben voor dat laatste zelfs nog onder het mes gegaan.” Op een gegeven moment kon Lowie fysiek niet meer. “Ik werk in de metaal en had een periode veel overgewerkt. Op een avond kwam ik thuis en kon ik niet meer staan. Ik ben gaan liggen op de bank met mijn been omhoog, maar de volgende ochtend kon ik bijna niet meer lopen. De huisarts zag aan mijn opgezwollen, glanzende been nu wel meteen dat het trombose was en in het ziekenhuis bleek dat mijn hele rechteronderbeen dichtzat met een bloedstolsel.”

Oud mannetje

Een trombosebeen dus. Lowie kreeg meteen bloedverdunners, maar hij vond de informatievoorziening en het onderzoek in het ziekenhuis dusdanig slecht dat hij overstapte naar een meer gespecialiseerd ziekenhuis. Daar werd hij wel goed onderzocht. “De aderen in mijn been en rond het hart zijn in orde, maar de kleppen in de aderen van mijn onderbeen zijn heel erg beschadigd. Het is de vraag of dat nog goed komt. Ik lijk nu wel een oud mannetje als ik op wil staan. Sporten gaat niet meer en op mijn werk moet ik af en toe een paar minuten zitten met mijn been omhoog. Ik voel continu grote druk in mijn been, dat ervaar ik als het ergste.”
Naast het fysieke gedeelte heeft Lowie geestelijk ook een klap gehad. “Pas nadat ik in het ziekenhuis was beland, kwamen de vragen en het besef hoe gevaarlijk het is geweest. Het maakt me onrustig. De angst dat er nog een bloedstolsel zit en er een bloedpropje naar mijn longen schiet, zit er goed in.”

Verder lezen?
Elke maand 15 premium artikelen gratis
Ik heb al een account / ik ben abonnee
Verder lezen?
U heeft deze maand 15 Premium artikelen gratis gelezen.
Tijd voor een abonnement!
9.7 °C
ZZO1
Beurs AEX
AEX 528.03
+ / - -0.08%
Meer Premium