Beck knokt zich in bobsleeploeg

Timothy Beck.

Edwin van Calker nomineerde zich afgelopen seizoen voor de Winterspelen in Vancouver, februari volgend jaar. Hij moet met de tweemans- en viermansslee tijdens de komende wereldbekerwedstrijden vormbehoud tonen om daadwerkelijk naar Vancouver te mogen. Met Jansma vormt hij de tweemanscombinatie. Dinsdag, na de tweedaagse selectieperiode met een groot aantal remmers, was de piloot tevreden over de uitkomst. „Het was heel spannend, het ging uiteindelijk om duizendsten van een seconde.”

Beck maakte al twee Olympische Spelen mee. In 2002 was hij lid van het bobteam van Arend Glas dat in Salt Lake City aan de Winterspelen deelnam. Twee jaar later was hij tijdens de Zomerspelen van Athene startloper van de Nederlandse ploeg op de 4x100 meter. Met de estafetteploeg veroverde hij op de WK atletiek in 2003 brons.

Door allerlei blessures in zijn team deed Edwin van Calker aan het einde van vorig seizoen een beroep op Beck. Die was al met topsport gestopt en werkte als leraar aan een maatschappelijke carrière. Uiteindelijk zat hij tijdens de WK gewoon weer in de slee van Van Calker. De hernieuwde kennismaking beviel zo goed, dat Beck in de zomer met het team verder trainde om alsnog een poging te doen de Winterspelen te halen. Met zijn kwalificatie voor het wereldbekerseizoen is hij al redelijk ver in die missie.

„Hiervoor ben ik weer begonnen. Ik ben heel blij dat ik de Olympische Spelen in 2002 en 2004 heb kunnen meemaken, maar Salt Lake was niet goed en in Athene twee jaar later viel het stokje bij de estafetteploeg. Ik wilde alleen nog een keer naar de Spelen als ik niet opnieuw voor spek en bonen zou meedoen. Dit team draait mee in de wereldtop. Ik krijg, als alles voorspoedig verloopt, nu alsnog een kans een goede prestatie neer te zetten. Daarvoor heb ik ook alles aan de kant gezet.”

Beck lag dinsdag na de eerste twee tests achter op Arno Klaassen en Jarno Beuving. Bij zijn derde poging verdrong hij ze alsnog uit het team. „Ik keek naar de klok en heb even een oerkreet losgelaten, zo blij was ik”, zei de sprinter van origine. „Ik had bij mijn werkgever alles al geregeld, vier tot vijf maanden onbetaald verlof en dan lukt het pas in de laatste poging om de jongens op achterstand te zetten. Het was echt spannend. Als je met je rug tegen de muur staat, beschik je kennelijk toch over extra krachten.”

Tweet

 Mail

 Print

 Telesport Nieuwsbrief