Foto: Sander Chamid

Sterk zette in Midlaren de kroon op een bewogen seizoen waarin het eerder allerminst wilde vlotten. Niet met de sponsor, DSB, die alras werd vervangen door Cowhouse, maar ook die financiële steun houdt binnenkort op. „En ik werk nota bene bij een andere bank, de Rabo in Sneek, drie dagen in de week. Maar in de winter heb ik aardige collega's die wel wat taken overnemen.”

Winnen deed Sterk nog niet al te vaak. Vorig jaar februari bij het ONK op de Weissensee, in december in Noordlaren. „Dan kun je wel treuren, maar ik besliste: gewoon doorgaan”, zo luidde het motto.

En zie, de beloning kwam. „Dit is toch het állermooiste”, zo wees ze naar de neerdwarrelende sneeuw op de grens van de provincies Drenthe en Groningen. „Omstandigheden naar mijn hart. Het ijs was redelijk, geen scheuren.”

Sterk en Reitsma reden de laastste vier ronden samen aan kop. De rijdster uit Emmeloord was in de eindsprint kansloos. „Ik kruip snel onder een stapel dekens, voel me niet goed.” De kracht, die ze bij haar overwinning bij de vorige vorstperiode in de Veluwemeertocht voelde, was er nu niet. „Maria had gewoon meer macht.”

Voor de winnares, houdster van het werelduurrecord als toonbeeld van haar onverzettelijkheid, was de nabijheid van weinig concurrentes een welkom voordeel. „Ik houd niet van massasprints, houd niet van een optocht.” De strijd van vrouw tegen vrouw ligt haar beter. En nu duimen voor de komst van een Elfstedentocht. Sterk woont vlakbij het beroemde bruggetje van Bartlehiem. „Maar daar zwemmen de eendjes nog. Ik denk er wel aan, meer niet.”

 Mail  Print  Telesport Nieuwsbrief

Plaats op: