Voortaan geen 1500 meters meer voor mij

Tweet

Mail

Print

 Telesport Nieuwsbrief

Het EK-abonnement,
6 weken € 20,-!

Als zo'n evenement erop zit, ben je he-le-maal leeg. Zeker als je op zo'n geweldige manier hebt kunnen pieken. Inmiddels is de accu weer opgeladen en ben ik met veel energie en enthousiasme aan de voorbereidingen op komend seizoen begonnen. We hebben een nieuwe sponsor (DSB) en enkele nieuwe gezichten in de ploeg. En ik moet zeggen dat het goed klikt.

Wat dat betreft, heb ik een leuke, ontspannen zomer gehad. Heel anders bijvoorbeeld dan vorig jaar, omdat er toen veel meer druk op de ketel stond. Het seizoen begon immers met het olympisch kwalificatietoernooi, wat altijd een slagveld is. Daar móést het gebeuren, terwijl je wist dat je nog niet in topvorm was. Dat bracht ontzettend veel stress met zich mee. Nu kunnen we aan het begin van het seizoen gewoon relaxed World Cups rijden en geleidelijk naar een piek toewerken. Want ik heb de data dat ik er echt moet staan nu al in mijn hoofd zitten. Mijn zomer is trouwens niet helemaal zonder strubbelingen verlopen. Momenteel ben ik met mijn ploeg op trainingskamp in Erfurt, toevallig de plaats waar ik eind juli mijn rechter sleutelbeen brak toen ik bij een krachtoefening voorover klapte.

Nog diezelfde avond hebben mijn ploeggenoten toen mijn tas ingepakt en heeft assistent-trainer Floor van Leeuwen me naar het ziekenhuis in Veldhoven gereden, waar ik de volgende dag al werd geopereerd. Het was een gecompliceerde breuk, omdat het bot was gedraaid en gespleten. Daardoor moest er een plaat worden ingebracht, die met acht schroeven is vastgezet. Gelukkig is de operatie goed geslaagd. Bij schaatsers heb je te maken met recreanten, subtoppers en toppers, maar datzelfde geldt natuurlijk ook voor artsen. Ik sprak hier afgelopen week Chiara Simionato. Zij had twintig dagen voor mij ook haar sleutelbeen gebroken (het lijkt wel een modeverschijnsel...), maar ze vertelde me dat ze nu nog steeds last heeft van een stijve schouder, terwijl ik helemaal geen klachten meer heb. Alles werkt weer als vanouds. Gelukkig maar!

Ik heb na de operatie wel vier tot vijf weken rustig aan moeten doen, hetgeen voor een topsporter ontzettend moeilijk is. De artsen hadden me op het hart gedrukt dat ik echt alle risico's moest mijden, dus daar heb ik me braaf aan gehouden. Ik heb die periode veel gefietst en gerollerbankt, maar inmiddels kan ik alles weer zonder beperking doen, inclusief schaatsen...

Morgen zit ons trainingskamp in Erfurt erop. Dan ga ik nog een paar hectische dagen tegemoet, omdat het nieuwe huis van Henk en mij in Hierden bijna af is. Maandag gaan we al over. Qua timing kan het voor mij niet beter, want dan heb ik die verhuizing tenminste gehad wanneer het schaatsseizoen volgende maand daadwerkelijk van start gaat. Want als dat eenmaal begonnen is, heb je alle energie nodig voor de wedstrijden.

Overigens ga ik komend seizoen geen 1500 meters meer rijden. Ik ga me volledig richten op de 500 en 1000 meters. Dus dat betekent dat ik ook geen World Cups allround meer rij. Ik heb dat besluit genomen, omdat ik voor mijn gevoel nog veel winst kan boeken op mijn 500 meter. Afgelopen seizoen heb ik daar immers ook nog flinke progressie op geboekt.

Nee, het is zeker geen moeilijke beslissing geweest om afscheid te nemen van de 1500 meter. Ik weet dat ik die afstand heel goed kan rijden, maar alleen als ik echt een superdag heb. Normaal gesproken kom ik iets tekort, zo reëel moet je gewoon zijn. En ik wil alleen het allerhoogste. Daarom zet ik dit jaar alles op de WK sprint in Hamar.