*

Zoeken
  Zoeken met  
 
-4 °C
O 3
 
files 90
79 km.
euro95
diesel
1,772
1,476
 
 

SNELNIEUWS

Vrijdag 10 februari
vr 12 mrt 2010, 06:00

Een beetje klaar met het ijs

AMSTERDAM -  Tien weken revalideren heeft zijn sporen nagelaten. Ik heb sinds de Olympische Spelen van Vancouver bewust een beetje afstand genomen van het schaatsen. Ik onderhoud met wielrennen en het maken van schaatssprongen nog wel mijn conditie, maar aan schaatsen zelf heb ik eventjes geen behoefte. Eigenlijk heb ik het momenteel een beetje gehad met het ijs. Dus zal ik deze dagen de Wereldbekerfinale in Heerenveen voor de televisie volgen. Een raar einde van een heel raar seizoen, dat ik me vooraf totaal anders had voorgesteld.

Als ik terugblik op dit jaar, dan geldt niet alleen voor mij dat het in het (sport)leven soms niet helemaal loopt zoals je dat graag zou zien. In willekeurige volgorde kan ik me zo een aantal andere gevallen voor de geest halen.

Neem bijvoorbeeld Sven Kramer. Ik heb me levendig kunnen verplaatsen in zijn leed na De Wissel. Om zó overduidelijk de beste te zijn en door een externe factor te worden uitgeschakeld, is de grootste nachtmerrie die een sporter kan overkomen. Mensen die zich niet kunnen verplaatsen in een topsporter zeggen op zo'n moment luchtig dat zoiets er nu eenmaal bij hoort en gaan al snel over tot de orde van de dag. Wie dat zegt, heeft geen idee welke opofferingen een topsporter moet doen om überhaupt op de Olympische Spelen te komen, laat staan om daar mee te doen voor een gouden medaille. Ik denk dat Sven nog wel even tijd nodig heeft om dit alles een plekje te geven als het schaatsseizoen straks voorbij is. Hij zal er nog één keer flink van balen, maar daarna zal hij de knop omzetten en ook volgend jaar voor iets moois zorgen.

Stefan Groothuis, ook zo iemand. Hij heeft een fantastisch voorseizoen gereden, waarin hij oppermachtig was. Hij wilde de strijd aangaan met de grote mannen, maar werd vlak voor de Spelen het slachtoffer van een virus. Ook dat is overmacht en dat is het laatste waar je op zit te wachten. Hetzelfde geldt voor Margot Boer. Die kende op de 1000 meter ook een geweldige aanloop naar Vancouver, maar blies zich op die afstand in de slotronde op. Haar vierde plek op de 1500 meter is, achteraf gezien, een geweldige prestatie.

Maar ook bij haar al altijd het idee blijven knagen dat er meer in zat. Maar ook in positieve zin kan het leven iets anders brengen dan je er wellicht vooraf van had verwacht. En dan denk ik niet alleen aan Henk en zijn nieuwe avontuur bij Heerenveen. In volstrekt willekeurige volgorde komen een paar namen bij me op.

Ireen Wüst bijvoorbeeld, die op de 3000 en 1000 meter een stroeve start van het olympisch schaatstoernooi kende. Maar op het moment dat weinigen nog iets voor haar kansen gaven, staat ze daar ineens op de 1500 meter. Ze heeft aangetoond dat ze zich als geen ander kan afsluiten van wat er gebeurd is om zich te focussen op die ene kans. Daaraan herken je de ultieme topsporter.

Dat gaat ook op voor Annette Gerritsen. Als grote kanshebber op een medaille starten op de 500 meter, onderuitgaan in de eerste bocht, met stijve spieren in je rug van het ijs afstappen, toch een tweede 500 meter rijden, niet luisteren naar de soms negatieve geluiden van buitenaf, je verdriet wegzetten en vervolgens revanche nemen met een zilveren medaille op de 1000 meter. Het is iets wat lijkt op het onmogelijke toch waarmaken. Het getuigt van grote klasse wanneer je zo de knop kunt omzetten en kunt laten zien dat je mentaal veel sterker bent dan menigeen denkt.

Het brons op de kilometer van Laurien van Riessen past wat mij betreft in de categorie Enorme Verrassingen. Als ploeggenote weet ik waar ze toe in staat is, maar haar manco was dat ze nogal wispelturig was in haar uitslagen. Ook dit seizoen bood niet altijd evenveel perspectief. Maar dat ze er uitgerekend in Vancouver stond, is een sprong die ik met bewondering heb bekeken. In diezelfde categorie valt het brons van Bob de Jong op de tien kilometer. Eerlijk gezegd vond ik hem technisch niet zo heel erg goed rijden als we van hem gewend zijn, maar stond hij er wel toen Sven Kramer gediskwalificeerd was. Een klein mazzeltje, zullen we maar zeggen.

En dan was er natuurlijk nog het goud van Mark Tuitert op de koningsafstand. Hij heeft laten zien hoever je kunt komen wanneer je in jezelf blijft geloven. In de aanloop naar de Spelen was hij geconcentreerder dan ooit. Het was opvallend hoe hij de rust bewaarde, waar hij daarvoor nogal eens geneigd was te veel te willen doen als hij zich sterk voelde.

Uitgerekend op die ene dag waar je vier jaar naartoe leeft de race van je leven rijden, is heel knap en iets waar je als sporter alleen maar van kunt dromen. Gelukkig voor het Nederlandse schaatsen zijn er ook nog dromen die wél uitkomen.


Telesport
Proefabonnement?

Word nu ook Vriend van Telesport op Hyves.

Volg Telesport ook op Facebook.

Volg Telesport ook op Twitter.

Met bloemen geef je gevoel. Geef mee en win!