*

Zoeken
  Zoeken met  
vr 25 mrt 2011, 06:00

Column Marianne Timmer

AMSTERDAM -  Veel mensen vragen of ik in een zwart gat gevallen ben, nu het schaatsseizoen echt voorbij is. Ik was natuurlijk zelf al gestopt met wedstrijden, maar trainde nog met Margot Boer en Annette Gerritsen en stond in Inzell voor het laatst dit seizoen nog even op het ijs. Daarna volgde meteen een nieuwe uitdaging en tegelijkertijd vakantie: met z’n allen zijn we een weekje gaan skiën in de Alpen. Iets wat ik tijdens mijn schaatscarrière nooit eerder had gedaan.

Margot en Annet wisten al een beetje hoe ze bochtjes moesten draaien, maar voor mij was het compleet nieuw. En ik vond het behoorlijk frustrerend. Ik wilde ook meteen snel de berg af kunnen, maar het duurde even voordat ik de techniek een beetje door had. Lopend met mijn ski’s op mijn schouder zag ik er beter uit dan tijdens het afdalen, zeg maar. En verder dan de blauwe pistes heb ik me niet gewaagd, want op een blessure zit ik natuurlijk nog steeds niet te wachten.

Ik heb te veel te doen om stil te zitten en moet er ook niet aan denken. Sterker nog, ik wil zo snel mogelijk mijn opleiding tot schaatscoach van de KNSB afronden, omdat ik daar nu tijd voor kan maken. Er zou een topsportklas komen voor oud-schaatsers, maar die laat nog op zich wachten. Daarom neem ik zelf zoveel mogelijk initiatief. Mijn eerste toets is al achter de rug en ging goed. Daarnaast vind ik het leuk om het schaatsen eens van een andere kant te bekijken.

Ik vond het altijd al interessant om te weten waarom je dingen doet en heb als schaatser ook altijd veel vanuit mijn gevoel gewerkt. Nu krijg ik daar een stukje onderbouwing bij, waar ik anderen in de toekomst misschien ook verder mee kan helpen. Maar of ik uiteindelijk echt zelf ga coachen, weet ik nog niet. Ik wacht het allemaal even rustig af.

Het is prettig dat ik daar nu de tijd voor heb en dingen kan doen, die ik voorheen niet kon doen. Ik kan ’s avonds eens wat langer natafelen en een glaasje wijn drinken. Het is niet erg als mijn benen vermoeid raken van een wandeling en ook niet als ik een dagje niet train. Hoewel ik dat nog steeds zo’n vijf of zes keer per week doe. Ik ben verslaafd aan sporten en dat zal ook niet zo snel overgaan. Fietsen, hardlopen, krachttraining, ik vind het gewoon heerlijk. Maar nog maar een keer per dag in plaats van twee keer.

Een groot verschil is, dat ik daardoor veel meer energie heb voor andere dingen. Want met twee keer intensief trainen per dag was ik als topsporter natuurlijk vaak vermoeid. Dat is nu niet meer zo. En een groot deel van mijn nieuwe energie steek ik nu dan ook op een andere manier in Team Liga. Ook binnen de ploeg zijn we namelijk druk bezig met vernieuwingen, maar daar kan ik nu nog niets over zeggen. Behalve dat ik er in ieder geval bij betrokken blijf. Mijn hart ligt nog steeds bij die ploeg en de komende tijd gaan we met elkaar overleggen wat mijn taken precies zullen zijn.

Het zwarte gat geef ik in ieder geval geen schijn van kans en skiën… dat houd ik maar beperkt tot in de vakantie.


SNELNIEUWS

Dinsdag 29 mei