Genieten van en afzien in Champagne powder

Tweet

Mail

Print

 Telesport Nieuwsbrief

Het EK-abonnement,
6 weken € 20,-!

De laatste jaren ga ik naar de Amerikaanse of Canadese Rockies om een paar weken te skiën met mijn inmiddels collega, oudschaatser Johann Olav Koss. Om daar de bekende ’Champagne powder’ te ervaren.

Dit jaar sloten we ons aan bij een groep, elf man, die ging toerskiën, tegenwoordig heet dat backcountry skiën. Het skiën zonder de liften. Omhooglopen door de meest schitterende gebieden en skiën zonder massa’s skiers om je heen. Gedropt door een helikopter om vervolgens een week lang in een vol verzorgde hut, met personeel, te kunnen genieten van de natuur. Sauna aanwezig. Kortom, een luxe variant van backcountry skiën.

Verzorgd was het zeker, de natuur was super, de tochten waren adembenemend en de runs gingen inderdaad door de beruchte Champagne powder. Er waren echter een paar dingetjes. Tijdens onze welkomstspeech van het personeel van de hut kregen we gelijk een rits instructies. Water werd gewonnen uit de sneeuw om de hut. Dus daar geen gele sneeuw. De sneeuw werd gesmolten op de grote allesbrander midden in de hut. Erg romantisch, vooral als er dertig emmers van 25 liter per dag mee vol geschept moeten worden, door de gasten. Als de wc’s binnen de hut enkel en alleen gebruikt konden worden voor de kleine behoefte, en de wc’s voor de grote behoefte dertig meter naast de hut stonden. Aangezien er geen riool aanwezig was, sprak men over een gesloten systeem.

Onwetend wat dit hier precies inhield, ging ik op pad voor mijn eerste grote behoefte op 2200 meter hoogte in de Rockies. Mezelf verlekkerend, om eens heerlijk op de po te zitten en te genieten van het schitterende vergezicht. Ik zag het helemaal zitten, poepen met stijl en klasse. Ik deed de deur van het mooie wc’tje open en zag een enorme installatie staan aan de achterkant van de wcpot en vond dat al wat raar. Ik liftte de afdekbril op en tot mijn grote ontsteltenis bleek daar de grote behoefte van velen te liggen! Wat in hemelsnaam deed dat daar? Waren ze vergeten door te trekken? Goor tuig, dacht ik nog. Ik waande me gelijk terug in India, waar ik meedeed aan het tv-programma Peking Express. Mijn grote behoefte kroop direct weer terug de dunne darm in. No way dat ik daar ging zitten.

De ontlasting bleek verbrand te worden. Als een soort alternatief van de vertrouwde stortbak. De 2 wc’s werden dan 2x per dag onder hoge temperaturen schoongebrand. U kunt zich de gecumuleerde hoeveelheden voorstellen. 3 dagen later lukte het me eindelijk om als eerste na het verbranden van de vorige lichting op de wc te zitten. Met alles nog op een graadje of veertig deed ik een poging. Maar de gedachte dat iemand mijn ontlasting tot ontbranding zou moeten brengen, deed mijn kringspier nog steeds niet openen. Ik besloot uit voorzorg mijn eetpatroon aan te passen. Het lijf niet onnodig op te zadelen met afval.

Dus mocht u vanavond een lege plek aan een tafel zien tijdens het schaatsgala, dan weet u waar ik uithang.