Ja, ik ben écht gestopt met schaatsen

Tweet

Mail

Print

 Telesport Nieuwsbrief

Het EK-abonnement,
6 weken € 20,-!

Vorig jaar deed ik dit fluitend en nog eens driemaal zo lang! Een paar maanden gestopt en mijn niveau zakt al in elkaar als een plumpudding. Is eenmaal in de week sporten dan niet genoeg? En de weegschaal heeft volgens mij ook al kuren, ik ben namelijk helemaal geen 87 kilo. Alhoewel, nu ik beter in de spiegel kijk, die buikspieren, die zo'n beetje boven mijn heupen langs naar voren lopen, hangen er wel erg ontspannen bij.

"Ja, ik ben gestopt met schaatsen." Nog steeds voelt en klinkt het alsof een vreemde die zin uitspreekt vanuit mijn eigen mond. "Nee, ik vind het helemaal niet erg, ik mis het helemaal niet", zijn dan ongeveer de volgende kreten die ik uitkraam. Ze passen zo mooi in het plaatje van de bewust gestopte atleet. ,,Ja het leven heeft nog zoveel mooie dingen" en "Genoeg andere uitdagingen liggen voor het oprapen" . Ook deze zinnen lopen lekker en komen goed over. Het topsporter-af zijn gaat me goed af.

Blijf ik wel 100 procent fit? Duikt er op het verkeerde moment geen griep op? Krijg ik die pokkenbuizen wel op tijd goed voor het komende World Cup-weekeinde? Heb ik genoeg sponsors om het seizoen weer door te komen? Allemaal zaken waarmee ik me nu lekker niet meer bezig hoef te houden. Niet meer wakker worden en twee trainingen af moeten werken die dag. Me niet meer druk hoeven maken of mijn vorm wel komt op het moment dat ik het wil. Geen leven meer van seconden, tienden of honderdsten daarvan.

Nu lekker het 'gewone' leven. Allemaal leuke dingen doen. Tv-programma hier, veel afspraken daar. Kortom, het echte leven in. Opgaan in de Nederlandse samenleving. Mezelf inschrijven bij de Weightwatchers om te voorkomen dat ik mezelf ziek vreet en voor mijn 50e aan een dichtgeslipte kransslagader bezwijk. Me klaar maken voor een leuk avondje stappen in Amsterdam en tussen de andere radeloze hengsten op jacht gaan naar een date in een net te hip jasje. Jezelf een weg banen over de grote wegen in Nederland en aanschuiven in de rijtjes, die nu momenten van rust heten, geloof ik.

Ja, Nederland zit in de lift, we gaan weer een hoogconjunctuurtje tegemoet, terwijl ik de hectometerpaaltjes eens in de drie minuten voorbij zie kruipen op de A4. Volledig vast staan in Den Haag omdat er even een maandje groot onderhoud is aan de Koningskade, ná de zomervakantie. Nu het klaar is, zie ik het gras groeien op het Malieveld, als ik via de Utrechtsebaan Den Haag binnen probeer te komen. Ook zo'n nieuwe kreet: 'groot onderhoud'. Een excuus om zonder enige scrupules wegen volledig af te sluiten, waarna je je verder maar moet zien te redden.

Me lekker ergeren en opwinden aan de vele regeltjes die we inmiddels hebben in onze samenleving, ook dat hoort bij mijn nieuwe leven. Balkon bouwen aan mijn huis? "Oh moet ik toch een bouwvergunning aanvragen. Oh, dat kan vier tot vijf maanden duren? Nee, begrijp ik helemaal!"

Nee, ik ben er helemaal klaar voor, voor het leven als niet-topsporter! Is er niet ergens een WK voor veteranen? Zou het vermogen van 340 Watt toereikend zijn om daarmee in die wereldtop mee te kunnen doen? En mag mijn vader in de toekomst dan ook met zijn rollator nog als coach op de kruising staan?

Meer weten: www.bartveldkamp.nl