Vliegen over de Weissensee

Tweet

Mail

Print

 Telesport Nieuwsbrief

Het EK-abonnement,
6 weken € 20,-!

De tweede dag begon het te sneeuwen en dat heeft het twee dagen non-stop gedaan. Een deken van 130 centimeter sneeuw werd er uitgespreid over het hele gebied. Schaatsen was er niet meer bij op het kleine meer. De druk van de dikke sneeuwlaag deed het water onder het ijs omhoog komen. De isolerende werking van een dik pak sneeuw deed de rest: 15 cm ijs, 25 cm sneeuwwater en 1 meter sneeuw, dat is op het moment de samenstelling van wat op het meer ligt. Het eendenwak is ook verdwenen, sneeuwwater is langzaam ijs aan het worden. Alle Konditoreien, cafés en restaurants draaien overuren. Schaatsen is uitgesloten. De geplande voorbereiding kan niet gevolgd worden.

Het doet me denken aan een trainingskamp in Inzell, ergens midden jaren tachtig. Van mijn zuur gespaarde geld was ik op trainingskamp gegaan naar de wonderbaan bij de Beierische Alpen. Ook daar zag ik de eerste dag nog gras om vervolgens elf dagen lang elke keer wakker te worden en te zien dat het nog steeds sneeuwde. Grote paniek, het schema kon niet uitgevoerd worden. Het zo heilige papiertje waarop stond wat elke dag te doen: in de ochtend een bikkelharde training op het ijs, in de middag een zware tempoloop rond de berg De Falkenstein. Gedwongen rust was het enige. Vele sneeuwballengevechten, cappuccino’s en heisse choco’s later kwam dan eindelijk de dag dat er geschaatst kon worden. Ik reed gelijk twee pr’s. Kun je nagaan als ik gewoon lekker hard had kunnen doortrainen.

De jaren dat ik internationaal bij de seniorentop meedeed, ging ik altijd trainen in het fantastische dorp Davos. Op 1500 meter hoogte ligt een natuurijsbaan. Voor het overdekte schaatsen zijn intrede deed, was dit een van de snelste banen ter wereld. IJs en wederdienende. Zo ook in 2001. In voorbereiding op de EK allround in Baselga zat ik met mijn Wehkamp-team, met de Russen Vadim Sajutin en Alexander Kibalko, in Davos. Sneeuw, sneeuw en nog eens sneeuw kwam er naar beneden.

Dagen konden we niet trainen, verplichte rust werd ons opgelegd. Geen ijs, dan het lichaam weer helder maken, althans, zo zie ik het nu. Toen liep ik vijfmaal per dag naar het lokale weerstation om te kijken wat de voorspellingen waren en of het droog werd, zodat het ijs eindelijk weer normaal berijdbaar zou zijn. Ik moest namelijk trainen. De EK stond voor de deur. Dan maar wat fietsen en in een krachthonk wat schaatsoefeningen. Maar niets dat in de buurt kwam van de geplande training. Café Klatsch werd veelvuldig bezocht en ook even uit ons dak in ’Der Bolgen’ aan de voet van de Jacobshorn om zo even niet aan het missen van trainingen te hoeven denken. Uiteindelijk reed ik een van mijn beste EK’s. Ik werd tweede achter de Rus Shepel op 0,06 seconden.

En ik ben niet de enige die na verplichte rust boven zichzelf uitsteeg. Nu ben ik dan aan de Weissensee waar ik vandaag met mijn Kenianen 200 km zou hebben moeten schaatsen. Het is uitgesteld naar dinsdag. Eindelijk kijk ik met een tevreden gevoel naar buiten. We hebben verplicht rust. Ik weet nu dat wanneer we de tocht rijden, mijn jongens en ik over de Weissensee vliegen, 200 kilometer lang.

Joepie, ik heb toch wat geleerd de afgelopen jaren!