Zwarte gat na een geïsoleerd leven

Een aantal zaken is logisch in het leven van een topsporter. Er is bijvoorbeeld altijd een doel waaraan gewerkt wordt. Dingen hebben zin, je hoeft je nooit af te vragen waar je mee bezig bent. Dat is dus ook wel makkelijk. Je kunt je erachter verschuilen als je dat verkiest. Maar dan is de topsportcarrière voorbij. En wat dan? Dan denk je dat het echte leven begint, daar kijk je naar uit, want je hebt het idee dat dat alleen maar leuk zal zijn. Minder leven in een stramien, meer tijd voor leuke en onverwachte dingen. Je denkt dat het echte leven vanzelf naar je toekomt en je iets moois voorschotelt. Je bent er niet op voorbereid, maar je verwacht dat je vanzelf weet hoe het moet, en zo niet, dat iemand het je dan wel zal leren. Maar dan blijkt dat je de structuur waar je aan dacht te ontsnappen eigenlijk ook wel mist.

Presteren onder druk is ook typisch iets wat hoort bij een topsportleven. Het kan heel saai zijn als dat wegvalt. Het maakt je zoekende naar iets wat erop lijkt. Maar dat is er vaak niet echt en dat kan heel frustrerend zijn. Hoe krijg je die spannende momenten waar je naartoe kon leven terug in je dagelijkse bestaan? Moet je de topsportmentaliteit achter je laten of juist niet?

De buitenwereld heeft een bepaald beeld van een topsporter. Die is namelijk ergens heel erg goed in geweest. Daarna wordt er of naar je gekeken alsof je alles moet kunnen, of je wordt benaderd als een sukkel die onder een steen geleefd heeft en alles 6 keer uitgelegd moet krijgen. Geen van beide benaderingen is fijn. Het feit of het idee (een belangrijk verschil overigens) dat mensen je kennen maakt je voor je gevoel kwetsbaar. Je bent gewend goed te zijn in iets, en verwacht ook van jezelf dat je dat in alle andere zaken ook bent. Maar zelf moet je je weg nog zien te vinden in het gewone leven. En weet je niet altijd wat je wel of niet kunt. Daar zou je het liefst in alle anonimiteit achter komen. Maar dat is nu juist bijna niet mogelijk.

Je kunt het oud-topsporterstickertje niet zomaar van je aftrekken. Het zit er voor altijd.

Waarom zou ik bijvoorbeeld goed kunnen schaatsen? Omdat ik ooit hard kon lopen? Dat heeft toch niets met elkaar te maken? Maar ik vind schaatsen wel leuk. Niet meer dan dat. Dus wil ik lekker ontspannen m'n rondjes draaien zonder steeds aan te moeten horen dat ik er geen klap van kan of wat ik allemaal fout doe, hoe goed bedoeld ook.

Ook al heb je het nooit gewild, toch raak je eraan gewend dat je vaak in het middelpunt van de belangstelling staat. Dat is iets wat er langzaam in is geslopen en je zelf eigenlijk niet meer in de gaten hebt. Totdat het afgelopen is. Dan kan het heel verfrissend zijn om te merken dat je niet meer op dezelfde manier benaderd wordt, maar het is soms ook even wennen. Aan de ene kant wordt van je verwacht dat je dat leven achter je laat en vooral gewoon gaat doen, en aan de andere kant moet je ervoor openstaan als mensen je benaderen omdat ze je herkennen of omdat ze het leuk vinden over jouw topsportverleden te beginnen.

Sporters zijn geen wegwerpartikelen. Als een sporter succes heeft, is iedereen er als de kippen bij. Als diezelfde persoon na z'n sportcarrière de draad niet goed kan oppakken, staat hij opeens heel erg alleen. Soms lijkt het voor de buitenwereld iets vermakelijks te hebben om te zien dat een bekende sporter het moeilijk heeft als z'n carrière ten einde is. In de trant van "die kan dus ook niet alles". Belangrijkste voor de sporter zelf is om zich hier al vroeg van bewust te zijn. Je zult het zelf moeten doen.

Tweet

 Mail

 Print

 Telesport Nieuwsbrief