Het verschil tussen arm en rijk

Tegenover m'n hotel zaten alle Amerikaanse ketens, van TGI Fridays en Starbucks tot Californian Pizza Kitchen, Hardrock Café etc. etc. Allemaal op een lange rij. De mensen spreken er ook allemaal goed Engels en dat is in veel Aziatische landen niet zo. Maar tegelijkertijd lijkt het of de middenklasse ontbreekt. Het verschil tussen rijk en arm is heel groot.

Dat verschil werd heel duidelijk in de activiteiten van Haile. Eén ochtend gaf hij om 6 uur 's ochtends een clinic op de Manila polo club. Een ontzettend mooi complex met twee zwembaden, een golfbaan, tennisbanen, een handboogschiet-baan, een grasveld met een hardlooptrail eromheen van 1000m en een paar restaurants. Voor de clinic waren een aantal viprelaties uitgenodigd van de sponsor waaronder een ambassadeur, voormalige minister etc. Door z'n brede lach, persoonlijke benadering en humor pakt Haile iedereen in. Het was zo schattig dat één van de genodigden z'n vader van 77 had meegenomen die voorafgaand aan de clinic al 5 kilometer had gelopen en stond te trappelen om aan de clinic te beginnen. 77 jaar...Na de clinic ging Haile zelf nog even trainen. Hij ging een lichte ochtendtraining van zo'n 10 kilometer doen. Dat ziet er altijd heel makkelijk uit, wat sommigen de reactie ontlokte dat ze dat wel bij konden houden. Ik gaf aan dat ze zich vooral niet in moesten houden dan. Dus sprong één van de mannen er halverwege in tot groot vermaak van iedereen en hij hield het met hangen en wurgen nog geen 400 meter vol. Hoe komisch toch dat mensen altijd schijnen te denken ook te kunnen wat een topsporter kan? Is wel goed ook dat mensen niet snel denken iets niet te kunnen, maar enige realiteitszin kan geen kwaad, toch?

Na de clinic en training van Haile volgde er een ontbijt op de poloclub met een aantal vips waarna we vertrokken naar Tondo, een sloppenwijk net buiten de stad waar Haile samen met andere Filippijnse sporters een clinic gaf op een school en sportspullen doneerde uit naam van de sponsor. In een paar honderd meter verandert het beeld van zo'n stad volledig. Hemelsbreed ligt Tondo misschien maar net meer dan twee kilometer van de Manila poloclub, maar het is een volledig andere wereld.

Een deel van de sloppenwijk ligt op een vuilnisbelt en ook al is bijna elke sloppenwijk mensonterend en uitzichtloos, dit was heel heftig. Op weg ernaartoe zagen we al hutjes langs de grote weg staan. Heel klein en donker en de kleine kinderen liepen er naakt rond met hun haar helemaal verworden tot dreads. Vrachtwagens denderden op nog geen paar meter van die kinderen over die weg. Eenmaal binnen in de wijk werd het beeld alleen maar verschrikkelijker. En ook de stank. Wat misschien logisch is op een vuilnisbelt, maar toch. Mensen halen de zakken met afval naar hun hutjes en doorzoeken die op bruikbare spullen en stapelen alles op. Er waren geen wegen, iets wat daarop moest lijken bestond gewoon uit een drassige massa van modder, vuil en afval. Maar vooral die stank. Het is niet echt aardig om daar te staan kokhalzen, maar ik kon het nauwelijks voorkomen. Ten tijde van de overstromingen van september vorig jaar stond alles volledig in het water en is niet voor te stellen hoe dat er moet hebben uitgezien.

Een Engelse vrouw die ooit op vakantie was en het niet kon aanzien dat al deze kinderen niet naar school gingen, heeft haar leven omgegooid, geld ingezameld en van oude containers een school gebouwd voor ruim 400 kinderen. De kinderen krijgen aan het eind van de dag voedsel mee naar huis omdat ze anders niet naar de lessen komen. Pedagogisch vast onverantwoord, maar het werkt wel. Ongelofelijk wat er bereikt is. In die hitte is het in de school zonder ramen en lage plafonds bijna niet te harden, maar de kinderen zijn er zo vrolijk en zo gedisciplineerd. Zelfs Haile, die wel iets gewend is in Addis Abeba, was helemaal van slag.

Tweet

 Mail

 Print

 Telesport Nieuwsbrief