Klunzig, maar niet meer dan iemand anders

Ik hoorde het op de radio en vernam ook dat de site meteen offline is gegaan en er een nieuw boekje komt. De eerste vraag die je jezelf stelt, is hoe welkom je daar straks bent? Je zou denken dat het beeld van de buitenwacht ondertussen wat bijgesteld is. Dit kan echt niet. Je voelt je echt aangevallen. Nu ik toegetreden ben als ambassadrice van het International Paralympisch Comité is het misschien goed eens een mail naar het IPC uit te laten gaan, hoe het hier op gereageerd heeft.

Twee weken terug was ik op Roland Garros en daar verloopt de integratie ook steeds beter. Voor de tweede keer waren we als rolstoeltennissers onderdeel van het Grand Slam. De toegangsweg naar de playerslounge is nog altijd een steile heuvel en daar kom je alleen niet op, dus dan ben je hulpbehoevend. Maar achteraf kregen we van de organisatie veel complimenten over onze houding, op, maar vooral buiten de baan. We hopen aansluiting bij de Grand Slams te houden. Aan de belangstelling ligt het niet, want het publiek komt ook bij onze wedstrijden kijken en blijft hangen. Wij hebben als voordeel dat we benaderbaar zijn en tussen het publiek kunnen rijden. De valide spelers en speelsters worden meestal afgeschermd. Veel mensen kwamen op ons af, vertellend dat ze versteld stonden van het tempo. Dat streelt dan toch het ego van iedereen.

Voor de vijfde keer dit seizoen stond ik in de finale tegenover Korie Homan. De tweesetsoverwinning gaf me een heel goed gevoel. Evenals in Parijs lig ik hier in Italië, waar we de titel in de World Team Cup met succes hebben verdedigd, bij haar op de kamer. Uit praktische overwegingen delen we namelijk altijd een kamer. Het scheelt in de kosten en het is gezellig. Maar het is dit seizoen wel apart, omdat wij regelmatig aan het eind van de week tegenover elkaar in de finale staan. Hopelijk ook straks in september, in Peking. We zijn vriendinnen en praten met elkaar, maar niet over dé wedstrijd. Niet 's avonds voor het naar bed gaan en ook niet 's morgens bij het opstaan. We zijn het gewend.

Tijdens Roland Garros was ik ook weer uitgenodigd voor het gala, waar alle nummers één van de wereld, van eind december 2007, werden gehuldigd. Justine Hénin was er niet bij. Roger Federer kwam spontaan op me af en dan val je toch even stil. Zoals het nooit went om zoiets mee te maken, ook al was het mijn achtste keer.

Eenmaal terug in Nederland wachtte me een tweede bezoekje aan een mental coach. Het eerste gesprek in een informele ontspannen sfeer was leuk. Het gaat erom dat ik met dat mentale aspect bezig ben. We praten over externe factoren en het controleren daarvan, ten einde jezelf daardoor niet te laten beïnvloeden. Ik ben perfectionistisch ingesteld. Moet mijn goede gevoel niet laten belemmeren door zaken waar ik geen grip op heb. Naast dingen die ik krijg aangereikt, kan ik ook stukjes uit de door mijzelf opgedane ervaring samenpakken en straks gebruiken in Peking.

Voor meer info: www.esthervergeer.nl

Tweet

 Mail

 Print

 Telesport Nieuwsbrief