Column Johan Cruijff

Laat ik het nog één keer heel duidelijk stellen. Zo’n twintig jaar geleden was Amsterdam kandidaat om de Olympische Spelen van 1992 te organiseren. Ook toen werd ik gevraagd om ambassadeur van de bid te zijn. Dat heb ik gedaan, in de veronderstelling dat we er met z’n allen voor zouden gaan. Bleek ineens een actievoerster volop in het nieuws te staan. Amsterdam was vervolgens kansloos tegen Barcelona.

Zoiets overkomt me maar één keer.

Zo sta ik ook in de organisatie van het WK 2018. Ik word pas ambassadeur als ik het gevoel krijg dat de kandidatuur breed gedragen wordt. Dat iedereen er de schouders onder zet. Dat gevoel heb ik nog niet, dus wil ik best advies geven, maar ze niet officieel vertegenwoordigen.

De ontwikkelingen van de afgelopen week rond het WK en de Spelen hebben me bovendien duidelijk gemaakt hoever het allemaal nog van de sporter afstaat. Zoals ik toch vaak het gevoel heb, dat des te verder iets van het veld komt te staan en des te groter de schijnwerpers zijn, ik altijd weer blij ben om bij de sporters te horen.

Neem de Miljoenennota. Ik ben misselijk geworden van al die politici die elkaar als tegenstander zien, terwijl Nederland momenteel maar één tegenstander heeft en dat is de economische crisis. In plaats van een sfeer waarin alle politieke partijen met elkaar dit probleem proberen op te lossen, staan ze tegenover elkaar.

Allemaal kunnen ze nog veel van de sport leren. Daar zijn spelers van Arsenal, Ajax, Inter Milaan, Real Madrid en Bayern München bij hun clubs tegenstander van elkaar, maar zodra ze samen het Oranjeshirt aantrekken, dan verdwijnen alle onderlinge tegenstellingen, omdat ze samen hun land vertegenwoordigen.

Politici zijn dus niet in staat om samen een oranje shirt aan te trekken. Hoe kan je dan respect opbrengen voor mensen met zulke gigantische ego’s? Die straks tijdens de WK’s en Spelen met grote oranje shirts en truien voor staan te dringen om de rest van de wereld te laten zien dat ze Nederlander zijn. Het is te treurig voor woorden.

Zoals de keuze voor Amsterdam of Rotterdam als kandidaatstad voor 2028 ook weer vooruit wordt geschoven. Terwijl iedereen weet dat in het buitenland Amsterdam de meest aansprekende stad is. Gebruik dat voordeel dan ook, waardoor straks heel Nederland daarvan kan profiteren.

Dus Amsterdam om de Spelen binnen te halen, Rotterdam om de marathon en zaalsporten te organiseren, Friesland voor het zeilen, Twente voor de atletiek of paardensport, Eindhoven voor het zwemmen en Limburg voor het wielrennen. Onder de vlag van Amsterdam maak je er een Olympische Spelen van waar heel Nederland bij betrokken wordt en waar iedereen van profiteert. Maar ik ben bang dat deze manier van denken voor onze politici te hoog gegrepen is.

Natuurlijk, we staan er allemaal achter, maar dat is nou net het punt. We gaan er nooit vóór staan.

Tweet

 Mail

 Print

 Telesport Nieuwsbrief