De toekomstvisie van Tommie Hartogs

Ik zou het enorm toejuichen als 'we' ook eens in een andere wintersport dan schaatsen een medaille winnen. Slechts één keer werd het Wilhelmus gespeeld voor een kunstschaatsster: Sjoukje Dijkstra, tijdens Innsbruck 1964. Zij won vier jaar eerder, in Squaw Valley, ook al zilver en in dezelfde tak van sport veroverde Diane de Leeuw in 1976 (wederom in Innsbruck) eveneens het zilver. En dat was het...

Hoeveel successen we ook behalen in Vancouver, ik blijf het zonde vinden dat ijshockey niet vertegenwoordigd is in de Nederlandse olympische equipe. Echt verrassend is dat overigens niet. Ze waren er immers ook niet bij in Turijn, Salt Lake City, Nagano, Lillehammer, Albertville en Sarajevo. In Lake Placid 1980 was Oranje van de partij, maar daarvoor ook nooit.

Nee, Nederland heeft niet bepaald een ijshockeytraditie. Eigenlijk best vreemd, want we zijn goed in hockey én in schaatsen. Dan zou je zeggen dat een combinatie van deze sporten welhaast automatisch tot grootse prestaties zou leiden. Misschien moeten we geduldig wachten op de kinderen van Sven Kramer en Naomi van As. Maar wat mij betreft gaan we de komende tijd alvast wat experimenteren op dit gebied.

Wie weet, ligt er nog wel een tweede carrière in het verschiet voor Erben Wennemars en Teun de Nooijer. En ik zou ook het voormalige strafcornerkanon Floris-Jan Bovelander nog wel eens willen zien schuiven op het ijs. Fatima Moreiro de Melo richt zich nu op pokeren, maar waarom niet op ijshockey? Hockeysterren stralen op het ijs. Het zou vast ook een mooi tv-programma opleveren.

Toch ben ik bang dat de kans op succes niet heel groot is. Natuurlijk zullen er best schaatsers zijn die goede ijshockeyers (hadden) kunnen worden en hetzelfde geldt voor veld- en zaalhockeyers. Slimmer is het denk ik om als ijshockey de kennis en ervaring te gebruiken die er in de loop der jaren is opgebouwd in het schaatsen en het hockey.

Beter goed gejat dan slecht bedacht. Je hoeft natuurlijk niet opnieuw het wiel uit te vinden. In Australië heeft men hiervoor de Institutes of Sports. Het idee: zet topsporters uit verschillende takken van sport bij elkaar en laat ze faciliteiten, trainers, kennis en ervaringen delen. Het '1 + 1 = 3'-effect heeft ertoe geleid dat een land met iets meer inwoners dan Nederland zich in het medailleklassement bij de Zomerspelen tussen de grootmachten China, Amerika en Rusland heeft genesteld.

Mede door die kruisbestuiving is de talentontwikkeling down-under in een stroomversnelling gekomen. In Nederland is men vorig jaar gestart met een soortgelijk systeem: de Centra voor Topsport en Onderwijs (CTO). We hebben er nu vier: Heerenveen, Papendal, Amsterdam en Eindhoven. In 'mijn' zwembad trainen de zwemmers en schoonspringers en daarnaast zijn er in Eindhoven fulltimetrainingsprogramma's gestart voor judo, honk- en softbal, turnen en trampolinespringen (in samenwerking met FlikFlak in Den Bosch), klim- en bergsport en, jawel, ijshockey.

Tommie Hartogs speelde meer dan 150 ijshockeyinterlands, maar toen Jack de Heer c.s. in Lake Placid furore maakten, zat Tommie nog op de basisschool. Hoewel hij later uitgroeide tot een van de boegbeelden van het vaderlandse ijshockey, kwam hij niet eens in de buurt van de Spelen. Maar Tommie geeft niet op. Hij is een vechter en houdt nu als bondscoach zijn droom om met het Nederlandse ijshockey actief te zijn op olympisch niveau levend.

En, niet onbelangrijk, hij heeft visie. Zo'n 25 Nederlandse talenten wonen, studeren en trainen op een en dezelfde plek en de trainer slurpt ondertussen alle kennis op uit andere takken van topsport. Sochi 2014 komt te vroeg, Tommie en zijn mannen focussen zich op 2018. Ik durf te wedden dat ze erbij zijn.

Go Tommie Go!

Tweet

 Mail

 Print

 Telesport Nieuwsbrief