*

Zoeken
  Zoeken met  
 
-5 °C
NO 2
 
files 0
0 km.
euro95
diesel
1,768
1,476
 
 

SNELNIEUWS

Donderdag 9 februari
do 25 mrt 2010, 06:00

Laten we Australië achterna gaan

AMSTERDAM -  Ik heb vorige week kennis gemaakt met Alyson Annan. De voormalige ster van de Australische 'hockeyroos' (olympisch kampioen in 1996 en 2000) woont en werkt tegenwoordig in Nederland. Wat een verademing om met haar over (top)sport en talentontwikkeling te praten. Het lijkt me zeer nuttig als zij wordt betrokken bij het Olympisch Plan 2028. Alyson komt uit Australië, waar ze dit traject al eens hebben afgelegd. Wil Nederland écht een sportland worden, dan zouden ze zich bij voorkeur moeten spiegelen aan dat land down under.

In Australië viel het kwartje na 1976. In dat jaar presteerden de Australische sporters dramatisch bij de Olympische Spelen van Montreal. Voor het eerst sinds '24 werd er geen gouden medaille gewonnen. De schamele oogst was één zilveren en vier bronzen medailles. 'Dat nooit meer', dacht de overheid. Vanaf dat moment ging het roer om en werd sport een van de speerpunten van het regeringsbeleid. Via de Australian Institutes of Sports werden trainingsfaciliteiten en innovatie op een aantal plaatsen in het immense land gebundeld. Talentvolle topsporters en coaches uit verschillende disciplines kregen de mogelijkheid om veel met elkaar te trainen en kennis en ervaring te delen.

Sinds die tijd loopt sport als een rode draad door de Australische samenleving. De keiharde keuzes bij het wel of niet ondersteunen van bepaalde sporten zijn achteraf te rechtvaardigen en een voorbeeld voor Nederland waar we meestal het poldermodel omarmen. Charles van Commenée zei het bij zijn afscheid als chef de mission van het Nederlands Olympisch Team en technisch directeur van NOC*NSF heel treffend: "We blinken steeds meer uit in tafelwijnen en nauwelijks in champagne." Oftewel: we winnen wel medailles in minder aansprekende sporten, maar de écht prestigieuze olympische plakken gaan meestal aan onze neus voorbij.

Hoe dan ook: de Australische keuzes leidden niet alleen tot het binnenhalen van de Olympische Spelen van 2000. Het resulteerde vooral in een structurele positie in de top zes van het medailleklassement. Tijdens Barcelona '92 werd Australië tiende met in totaal 27 medailles (waarvan zeven goud). In Atlanta '96 was het land al gestegen naar plek zeven (41 medailles, waarvan negen goud). In Sydney 2000 viel alles op z'n plek: een vierde plaats met 16 gouden, 25 zilveren en 17 bronzen medailles. Ook in Athene en Peking eindigde Australië in de top zes met meer dan veertig medailles. Dat is nog eens andere koek dan de top 10-ambitie van Nederland. En dat voor een land met slechts vier miljoen inwoners meer dan wij!

Wij hebben de ambitie. Zij doen het gewoon.

Australië heeft bij mijn weten sowieso nooit een top 10-, top 6- of top 4-ambitie uitgesproken. Hun uitstekende sportresultaten zijn simpelweg het gevolg van uitgekiend beleid en harde keuzes. Dáár moet Nederland een voorbeeld aan nemen. Australië is onze 'benchmark'. We moeten heel grondig bestuderen wat zij goed doen, hoe hun beleid in elkaar steekt en dat doodgewoon zo goed mogelijk kopiëren.

Dat kan, want Nederland en Australië hebben op veel vlakken overeenkomsten. Naast het inwonertal en het organisatievermogen is de vrije manier van denken ('No worries mate!') min of meer hetzelfde.

Met de komst van de Centra voor Topsport en Onderwijs (CTO's) hebben we een soortement van Institutes of Sports neergezet, dus de eerste stap is gezet. Nu komt het aan op het vervolg, want het traject dat Nederland richting OS 2028 wil afleggen, is al eens gedaan door Australië op weg naar Sydney 2000. De Aussies begonnen 24 jaar eerder zo ongeveer vanaf het nulpunt. Wij hebben nog achttien jaar te gaan en al een behoorlijke basis van de laatste vier Zomerspelen, waar we telkens rond de twintig medailles hebben gewonnen. Kortom: niets staat ons in de weg om Australië achterna te gaan!

Ik las vorige week dat de nieuwe PvdA-lijsttrekker Job Cohen zich door een aantal specialisten laat bijspijkeren over de economische stand van zaken in ons land. Ik zou hem willen oproepen hetzelfde te doen op het gebied van sport. Laat sport - net als in Australië en met 2028 als mooie aanleiding - daadwerkelijk als rode draad door de samenleving lopen. Top- en breedtesport als (bind)middel voor sociale cohesie, integratie, gezondheidszorg, economie en ga zo maar door. Als dát door de politiek breed wordt gedragen, worden we pas echt het sportland dat we graag willen zijn. En benoem dan gelijk Richard Krajicek tot minister van Sport. Met Alyson Annan als staatssecretaris. Zij voelt zich thuis in Australië én Nederland en kan denk ik als geen ander het beste van twee werelden verenigen.


Telesport
Proefabonnement?

Word nu ook Vriend van Telesport op Hyves.

Volg Telesport ook op Facebook.

Volg Telesport ook op Twitter.

Met bloemen geef je gevoel. Geef mee en win!

Volg Telesport ook op:
twitter hyves facebook RSS