Meer investeringen noodzaak

Tweet

Mail

Print

 Telesport Nieuwsbrief

Het EK-abonnement,
6 weken € 20,-!

Wie naar de boxen van de grote baannaties keek, constateerde dat Oranje qua faciliteiten slechts een ontwikkelingsland is. Qua begeleidend personeel is Nederland onderbezet. Zeker in vergelijking met Groot-Brittannië. Waar bondscoach Peter Pieters een staf van negen heeft, beschikt hun grootste tegenstander over een begeleidingsteam van 44 personen. Maar ook de budgetten zijn onvergelijkbaar. Pieters werkt met freelancers en vrijwilligers om met een half miljoen euro rond te komen, terwijl de Britten iedereen in loondienst nemen omdat ze een budget van 6,7 miljoen euro hebben.

Dergelijke bedragen zijn in het Nederlandse sportklimaat een utopie. Dit WK heeft aangetoond dat Pieters het niet meer in zijn eentje kan behappen. Een uitbreiding van de staf naar twee sprintcoaches en een duurcoach is minimaal noodzakelijk. Tijdens het toernooi verdwijnt Pieters om zeven uur 's ochtends naar de baan en keert er 's avonds rond elven terug. En op de baan spoedt hij zich van onderdeel naar onderdeel, zodat hij tijdens dit WK niemand persoonlijke begeleiding kan geven. Om over het steeds belangrijker wordende psychologisch aspect van coaching nog maar niet te spreken. En juist door de betere prestaties gaan de baanrenners meer eisen stellen.

Uitbreiding van de staf is een must. Pieters vreest echter dat hij op korte termijn richting de Olympische Spelen geen kwalitatief goed onderlegde coaches in Nederland kan vinden. Hij vindt het verstandiger om voor buitenlandse ervaring te kiezen. Wil de wielerunie deze stap maken, dan zal er logischerwijs aan salariseisen moeten worden voldaan. Aangezien er momenteel niet eens geld is om de hulptrainers van Pieters mee te laten gaan naar de grote toernooien, lijkt deze noodzakelijke stap niet te realiseren. Met renners van gemiddeld 23 à 24 jaar oud en een steeds breder wordende top heeft de baansport de toekomst.

Het is nu de taak voor de KNWU en NOC*NSF om het baanwielrennen structureel op de rails te zetten. De balans van Mallorca is positief. Al valt het wel op dat de helft van de medailles op niet olympische onderdelen werd verdiend. Nederland is niet blijven stilstaan, maar men moet ook concluderen dat de concurrentie in het preolympische jaar enorm is gegroeid. Waar Engeland blijft heersen, komen Frankrijk en Australië weer opzetten. Maar ook landen als Cuba, Colombia en Hongkong mengen zich ineens bij de top. Een jaar voor Peking is dit een duidelijk signaal dat Nederland moet opletten.