teleVisie: Harde aanpak hoopvol

Tweet

Mail

Print

 Telesport Nieuwsbrief

Het EK-abonnement,
6 weken € 20,-!

Toch zullen velen schouderophalend kijken naar de finale ontknoping. Het mag Contador noch Evans kwalijk worden genomen, maar hun Tourzege zal glans missen. Door het vertrek van Michael Rasmussen is de sportieve angel uit het evenement gehaald.

Deze Tour ademt opnieuw de sfeer uit van de editie van 1998, die door de Festina-affaire alleen maar over doping ging. De sport delfde toen eveneens het onderspit tegen het nieuws uit de periferie van het wielrennen. Toch is de situatie nu heel anders. Negen jaar geleden was er nog sprake van georganiseerde dopingstructuren in de ploegen.

Het peloton verzette zich tegen de harde aanpak van de controleurs. Nu gaan de valsspelers eruit en door individuele gevallen moeten zelfs hele ploegen (Astana en Cofidis) verdwijnen. De harde aanpak wordt toegejuicht. Vanuit de sport zelf is er de wil voor een grote schoonmaak.

Zelfs renners die liegen (Michael Rasmussen) worden niet meer getolereerd. Steeds meer ploegen en renners streven naar een nultolerantie. Met de borst vooruit wil men de dopingkwaal aanpakken. Ieder schandaal zal de sport verder reinigen. Omdat iedereen ziet dat het zo niet meer kan. Wat dat betreft is de wielerwereld in negen jaar tijd radicaal veranderd.

Dat moet toch hoop geven voor een sport die de afgelopen jaren alleen maar schandalen heeft gekend. Deze Tour geeft een signaal aan de jonge renners af. Voor iemand als Thomas Dekker moet de harde aanpak hoopgevend zijn. Op basis van zijn talent behoorde hij in alle leeftijdscategorieën bij de wereldtop.

Het is alleen maar in zijn voordeel wanneer er op het hoogste niveau ook eerlijk wordt gestreden. De belangrijkste les is misschien dat Thomas Dekker daadwerkelijk aantoonde dat hij een grote Ronde aankan. Twee jaar geleden kwam de 22-jarige Noord-Hollander uitgeblust uit de Giro d'Italia, die hij als 75e afsloot.

Nu debuteerde hij met een achtste plek in de proloog. In dienst van Rasmussen dicteerde hij vaak op de voorlaatste beklimming en gedeeltelijk op de col aan het slot van de rit het tempo. Daarmee dunde hij het eerste peloton uit tot tien à vijftien man. In dienst van het geel kende hij de beste leerschool om later zelf het kopmanschap te dragen.

Zijn manier van rijden en de 38e plek in het algemeen klassement geven hoop voor de toekomst.