*

Zoeken
  Zoeken met  
wo 06 aug 2008, 07:51

Telesport-column baanwielrenner Theo Bos

Met goed gevoel in Peking gearriveerd

PEKING - 

De Olympische Spelen in Peking zijn eindelijk werkelijkheid geworden. Gisteren halverwege de ochtend ben ik geland in de Chinese metropool waarna ik direct richting het olympische dorp ben gereden. Vier jaar lang heb ik eigenlijk toegeleefd naar deze Zomerspelen. Nadat ik in Athene zilver behaalde omdat ik tekort schoot in de finale tegen de Australiër Ryan Bailey, heb ik mijn vizier op Peking gericht. Dat was vier jaar geleden nog anders, toen begon dit toernooi pas echt te leven nadat ik enkele maanden eerder de wereldtitel op de sprint in Melbourne had veroverd.


Vier jaar heb ik eigenlijk naar dit moment toegeleefd. Ik ben uiteindelijk blij dat ik in Peking ben gearriveerd en dat het evenement nu echt gaat beginnen. Aan alles voel ik dat ik er klaar voor ben. De afgelopen drie weken hebben we met de hele baanselectie, zowel duur- als sprintonderdelen, hard getraind op de Eddy Merckxbaan in Gent. Daar kenden we echt ideale omstandigheden. Ook omdat de temperatuur aardig omhoog liep en het daar in het wielercomplex behoorlijk heet was. Natuurlijk is dat nog niet te vergelijken met de temperaturen die ik gisteren aantrof bij mijn aankomst in Peking. Het is hier warmer, maar voornamelijk de luchtvochtigheid doet het anders aanvoelen. Zoveel last zullen wij er echter niet van hebben, want het baantoernooi vindt indoor plaats en in het Laoshan Velodrom is het gekoeld.

Wat ik hier moet verwachten, is moeilijk aan te geven. Ik weet dat ik mezelf qua voorbereiding niets kan verwijten. Zeker wanneer je de tijden tijdens de laatste trainingen bekijkt, dan sta ik er heel goed voor. Zo goed zijn de tijden nog nooit voor een groot toernooi geweest, dus dat biedt heel wat perspectief. Al weet ik ook na het laatste WK in Manchester dat alles sowieso beter en sneller moet. Ik ben hier om goud te winnen. Na het zilver van Athene telt nu immers alleen maar de eerste plaats en daar heb ik dan ook vier jaar hard aan gewerkt. Gemakkelijk zal dat niet worden. Het WK in Manchester heeft nogmaals bewezen dat de top in de sprint heel dicht bij elkaar ligt. Het zijn slechts honderdsten van een seconde in de kwalificatie en dat tijdsverschil bepaalt tegen wie je moet sprinten.

De vlucht naar Peking verliep heel goed. Ik heb bijna de hele vlucht kunnen slapen en toen ik hier aankwam, ben ik ook nog enkele uren in mijn bed gedoken in het olympisch dorp. De appartementen zijn hier supermooi. Je krijgt meteen dat olympische gevoel. Binnen enkele uren had ik al met heel wat sporters gesproken. En ja, dat maakt dit evenement ook zo bijzonder. Robert Gesink zei meteen dat hij zich nu al niet kon voorstellen dat sommige atleten twijfelen om aan de Olympische Spelen mee te doen. Als je die kans krijgt, dan moet je er vol voor gaan.

Op het einde van de middag ben ik naar de Laoshan-wielerbaan gegaan. Dat was wel goed om even los te rijden. Ik ken die baan al van de wereldbeker die er in december werd gereden. En om eerlijk te zijn: alles zag er gelijk uit als destijds. Ik dacht dan ook meteen, waar maak ik me druk over? Dit is toch maar een gewone wedstrijd. Maar ja, zo is het natuurlijk niet.

Wat wel heel belangrijk gaat worden, is om de komende dagen op te letten met de airconditionings. Buiten loopt de temperatuur tegen de 35 graden Celsius op. Als je dan in je appartement komt, is het een stuk koeler. Wanneer je in de bus naar de sportvenue stapt, heb je het zelfs zo koud dat je de ramen openzet om het warmer te krijgen. Ook op de wielerbaan is het koel en in de eetzaal zat ik gisteravond met een jas met lange mouwen aan. Je moet daar enorm mee oppassen, want voor je het weet heb je een kou te pakken. Op dit moment kun je je echt geen tegenslag meer veroorloven.


SNELNIEUWS

Dinsdag 29 mei
en volg Telesport op:
twitter hyves RSS