Een doodschop, geschenk uit de hemel?

Het verschijnsel doodschop is eigenlijk wél actueel, blijvend actueel. Elke week zien we het op de velden langskomen. Het lijkt normaal te worden in het edele voetbalspel. Met welk recht beslist een mens over de gezondheid en werk – pardon, ongezondheid en werkeloosheid – van een medemens? Nog wel een collega.

Een gedeelte van het publiek lijkt het ook normaal te vinden, in die zin een ernstige vorm van decadentie. Brood en Spelen, zij die gaan sterven groeten u. Duim naar beneden.

Gelukkig stelt een groot aantal journalisten – zoals Hugo Borst, Jan Mulder en Johan Derksen – de aanslagen regelmatig aan de kaak. Helaas sorteert hun kritiek maar weinig effect. Het lijkt zelfs steeds erger te worden. Worden de profs erop getraind, vraag je jezelf onwillekeurig af?

Het gedrag van Nigel de Jong wordt wel eens verdedigd met de quasi-plausibele opmerking dat voetbal nu eenmaal een contactsport is.

Bij een contactsport (voetbal, basketbal) is het risico op letsels inderdaad veel groter dan bij een niet-contactsport (tennis, volleybal). Juist omdat de kans op blessures bij een voetballer of basketballer toeneemt, zullen zij zich nog terughoudender en voorzichtiger op moeten stellen. En zeker niet tot op het randje gaan, zoals Nigel trots beweert.

Ook worden smerige tackles soms geassocieerd met een winnaarsmentaliteit. Het tegendeel is waar. Degene, die deze overtredingen maakt, kan een duel kennelijk niet op een normale technische manier winnen. Hij is dus te slecht, hij is een verliezer. Of misschien wel een sadist.

Kortom, de doodschop valt in de categorie ’zinloos geweld’.

Het is niet de eerste keer dat Nigel de Jong over de schreef gaat. In de voorgaande interlands tegen Japan en Paraguay vond hetzelfde grove geweld plaats. Toen gelukkig zonder lichamelijke verwondingen.

Bondscoach Bert van Marwijk gaf na de wedstrijd tegen Japan zijn ongezouten kritiek op De Jong en kraakte zijn gedrag onomwonden af. Helaas niet op morele gronden (respect voor de tegenstander), maar op praktische gronden (een eventuele rode kaart kan Nederland het wereldkampioenschap kosten).

Ondanks dat de bondscoach het schoppen van De Jong afkeurde, ging de speler gewoon door. Het werd zelfs erger. De Jong zegt in feite met zijn gedrag, dat veel sterker is dan woorden: ’coach, ik doe niet wat jij zegt en ik ga mijn eigen gang’. De speler knaagt openlijk aan het gezag van de coach. De confrontatie tussen coach en speler is een ordinaire machtsstrijd geworden.

Op zichzelf is die strijd niet erg. Het hoort bij het ontwikkelingsproces van een team. De machtsstrijd moet wel herkend en opgelost worden. Het kan zelfs gebruikt worden om de gezagsverhoudingen en de missie weer duidelijk te stellen. Het doel moet helder zijn, de methode (weg waarlangs) moet eenduidig zijn. Doel en methode worden door de coach bepaald en bewaakt en moeten door de spelers volledig onderschreven worden, zonder voorbehoud.

Nederland heeft naar mijn stellige overtuiging veel perspectief om in juli wereldkampioen te worden. Wij hebben geen echte wereldtoppers – sorry, bij de 40 beste spelers van de wereld staat geen landgenoot – maar ons gemiddelde is het hoogste van alle landen. Dat hoge gemiddelde zal dan geëxploiteerd moeten worden als team. Elke speler – zonder uitzondering – zal dus onvoorwaardelijk voor het collectief moeten gaan.

Tegenstanders zijn onbelangrijk. De enige die Oranje dwars kan zitten is Oranje zelf.

Tweet

 Mail

 Print

 Telesport Nieuwsbrief