Barbertje moet hangen?

Vorige week eindigde het WK hockey in India. Australië werd (natuurlijk) wereldkampioen. Het won in de finale van Duitsland met 2-1. Nederland versloeg verdienstelijk Engeland met 4-3 in de strijd om de derde plaats. Het was simpelweg het hoogst haalbare voor onze mannen.

In Het Sportforum op Radio 1 bespraken we Oranje en de resultaten, samen met ex-international Floris Jan Bovelander en Volkskrantjournalist Willem Vissers. Ik raakte geïnteresseerd en vooral verbaasd.

Het thuisfront lijkt niet blij met het nationale herenteam. Het is zelfs niet eens echt betrokken bij het Nederlands elftal. De discussie gaat, en dat duurt eigenlijk al vanaf het begin van zijn aanstelling, steeds over de bondscoach. Moet hij vertrekken of niet?

In deze onderhuidse -weinig openlijke- strijd heeft Michel van den Heuvel nauwelijks een kans. Het is een politieke loopgravenoorlog, waarbij de tegenstanders niet te zien zijn. Sportcoaches zijn daar meestal niet zo bedreven in. Ondertussen wordt hem wel verweten dat hij achter elke boom een vijand ziet.

De op het oog meest steekhoudende beschuldiging van zijn critici is dat hij het elftal te weinig verjongt. Dit verwijt is misschien waar, maar niet relevant. Verjonging is in wezen geen item voor een bondscoach, tenzij dat heel helder is afgesproken. In principe is zijn enige taak zo goed mogelijk te presteren en dat doet hij met de, in zijn ogen, beste spelers.

De doelstelling in New Delhi was de halve finale halen. Hierin is hij geslaagd, Nederland won zelfs de troostfinale. Missie volbracht, zou je denken.

Het werkelijke probleem is de onduidelijke afspraak over die verjonging. Hoe rigoureus moet dat gebeuren en wie controleert en stuurt? Het bondsbestuur en de technisch directeur zijn de eerste en belangrijkste verantwoordelijken. Als er kritiek op te weinig verjonging is, moet deze voornamelijk aan de bestuurlijke beleidsmakers gericht worden. Nu krijgt Michel bijna alles over zich heen en dat is laf.

Een andersoortige - als serieus gebrachte - kritiek op de trainer van de Oranjemannen is dat hij geen boegbeeld is. Hij zou daarom ook al mediatraining hebben ondergaan. Waar hebben we het over? Een trainer moet uiteraard wel een sterke persoonlijkheid hebben, maar liever geen (stabiel) boegbeeld zijn. Daar is zijn natuurlijke positie in de organisatie te wankel voor. Hij moet gewoon alleen maar zijn doelstellingen halen. Dat is al moeilijk genoeg. A coach is hired to be fired.

De keuze van een nieuwe bondscoach hangt af van de analyse van de situatie. Die analyse is heel lastig. Er zijn bij de kenners twee totaal tegengestelde meningen. De ene is optimistisch. Het zegt dat het herenhockey goed is en de concurrentie met de wereldtop gemakkelijk aan kan. De andere is somber en houdt het tegendeel in: de slag met de absolute top is geheel of gedeeltelijk verloren.

In het eerste geval heb je een tactische coach nodig die slechts een kortdurend contract krijgt, tot aan de Olympische Spelen van 2012. In het laatste geval is een strategische (opbouw)-coach noodzakelijk, gericht op de jeugd en opleiding en ontwikkeling. Hij dient een langjarig contract te krijgen tot aan de Spelen van 2016.

Of Michel bondscoach blijft, behoort een objectieve beslissing van het bestuur te zijn. Past hij in het plaatje of niet. Hij ligt echter in het hockeywereldje gewoon niet goed bij sommige machthebbers, onder wie ook een aantal journalisten. Die mag hem om een of andere reden niet. Zeg dat dan eerlijk.

Tweet

 Mail

 Print

 Telesport Nieuwsbrief