Verleden en vooral toekomst

In zo’n eerste column in het nieuwe jaar is het mijn gewoonte terug te kijken en vooruit te blikken. 2008 was een jaar met veel grote sportevenementen. Voor mij was de belangrijkste gebeurtenis echter de benoeming van Maurits Hendriks -de zeer succesvolle hockeycoach- tot technisch directeur van de sportkoepel NOC*NSF. In die functie bepaalt hij in belangrijke mate het perspectief van de sport in Nederland. Met zijn aanstelling zijn als het ware verleden en toekomst verenigd.

Er waren veel kandidaten voor de functie. Toon Gerbrands, algemeen directeur van AZ, bedankte voor de eer. Interessant is te weten waarom dr. Cees Vervoorn, directeur van de Amsterdamse Academie voor lichamelijke opvoeding en voorzitter van Top Zwemmen Amsterdam, nièt gekozen is. Hij heeft ervaring als Olympisch zwemmer, Olympisch coach en hij heeft vele jaren bij het NOC*NSF gewerkt. Tijdens de Paralympics in 1996 en 2000 trad hij op als Chef de Mission. Een ideale kandidaat, zo lijkt het. Paste hij niet in de profielschets, die niemand schijnt te kennen?

Maurits wil in grote lijnen het beleid van Charles van Commenée voortzetten, d.w.z. dat de topsporters, de coaches en talentontwikkeling centraal staan. Verder wil hij innovaties bevorderen en de limieten ter discussie stellen. Allemaal logische items.

Zijn belangrijkste taak zal echter zijn het beleid op de korte, middellange en vooral lange termijn (Olympische Spelen van 2028!) te ontwikkelen, uit te voeren en te bewaken. In dit kader is het vreemd dat de nieuwe technisch directeur slechts voor vier jaar benoemd werd. Het is een beleidsfunctie voor tenminste acht jaar, liever nog langer. De sportkoepel heeft kennelijk zijn lesje niet geleerd van het -door iedereen betreurde- vertrek van Charles van Commenée na een periode van slechts vier jaar.

En dan komen we op een heikel punt, het NOC*NSF zelf. De problemen bij het instituut zijn legio. Slechts summier enkele punten.

. De vele interne ruzies. Bekend is het ontslag op staande voet van directeur Sport Marcel Sturkenboom. In een duister machtsspel moest hij het veld ruimen.

. Het gebrek aan transparantie. Voorbeelden zijn het bovengenoemde -plotseling eervolle- ontslag en de eerder gememoreerde profielschets. Het bestuur van de sportkoepel lijkt op een geheim genootschap, een vrijmetselaarsgilde.

. Hiermee samenhangend de onduidelijke (machts)structuur. Wie is verantwoordelijk voor wat? Hoe is de verhouding tussen breedtesport en topsport?

. Het stuitende tekort aan (zelf)kritisch denken. Dat bleek nog eens na de Olympische Spelen. Natuurlijk waren de prestaties van sommige atleten fantastisch, maar de Olympische doelstelling werd niet gehaald. Er was een medailleterugval van meer dan 25% ten opzichte van 2004! Toch was het bestuur redelijk tevreden. Misschien biedt het op handen zijnde evaluatierapport van Charles van Commenée enig soelaas.

. Het niet genoeg gebruik maken van de bestaande kennis en expertise. Ik pleit voor een onafhankelijke denktank (strategische adviesraad) met bijvoorbeeld Joop Alberda, Louis van Gaal, Cees Vervoorn, professor Maarten van Bottenburg, Henk Kraaijenhof, Toon Gerbrands.

Allereerst zal Maurits Hendriks dus orde op zaken moeten stellen in zijn eigen organisatie. Is hij daartoe bij machte?

Het technisch directeurschap bij het NOC*NSF is in de Nederlandse topsportwereld de belangrijkste functie. Of Maurits zijn verantwoordelijke en moeilijke baan goed vervult zullen we pas weten aan het einde van zijn contract, in 2012. Ik wens ook hem natuurlijk een gelukkige toekomst.

Tweet

 Mail

 Print

 Telesport Nieuwsbrief