Opvallende WTCC-winnaars Alvorens ik hier verder uit wijd, is het wellicht handig te weten dat wij journalisten allemaal een rugtasje hebben. Niet dat wij, in termen van de zachte sector, zorgenkindjes zijn die nodig aandacht behoeven. Nee, wij zijn pakezels die dagelijks een zware last met zich meetorsen. Naast kennis bestaat onze bagage uit boeken, tijdschriften, blocnotes en een laptop. En die zeulen wij bij voorkeur op de rug.
Ons welgezinde organisatiecomité’s van de miljardenverslindende IOC-feestjes willen nog wel eens kleine compassie met de arme letterslaven tonen. Ter verwelkoming bieden zij ons, in ruil voor louter positieve stukjes over hun stad, dan een bruikbare rugtas aan. Zo kom ik al vier jaar lang overal ter wereld collega’s tegen met het zwarte gevaarte van Peking 2008 op hun rug. Het is het in mijn beroepsgroep meest gewaardeerde hebbedingetje ooit.
Groot was de klap die ik zondagmorgen kreeg toen ik vol verwachting de nieuwe tas ophaalde waar ik zo reikhalzend naar uit keek. Mijn Chinese relikwie is aan verval onderhevig en omdat ik ook niet de beroerdste ben, was ik best bereid om tot aan Rio 2016 met dat spuuglelijke logo van Londen 2012 op mijn rug lopen.
Het was als een rechtse directe op een glazen kin. Inspirerend, om maar eens die vreselijke term te gebruiken, was het tasje allerminst. Om over de bruikbaarheid nog maar te zwijgen.
Gelukkig trof ik (en met mij ook mijn vrouwelijke collega’s) op de bodem naast wat folders en een pen een klein busje shaving foam aan. Of ik die Britten de komende weken ga knippen, weet ik nog niet. Maar ik ga ze zeker scheren.
© 1996-2013 TMG Landelijke Media B.V., Amsterdam.
Alle rechten voorbehouden.
e-mail: redactie-i@telegraaf.nl
Gebruiksvoorwaarden | Privacy | Cookies | Cookie-voorkeuren | Disclaimer