*

Zoeken
  Zoeken met  
do 31 jul 2008, 05:30

Geen afhaalchinees

Onze olympische atleten maken in Peking kennis met het beste van de Chinese beschaving: de eetcultuur. Deze heeft niks van doen met het eten bij de afhaalchinees. Een Chinees diner is een show van geuren en smaken. Het menu bestaat uit allerlei soorten vlees, gevogelte, groente, en zeebanket, waarbij alle smaken de tong passeren: zoet, zout, zuur en bitter. De zuidelijke keukens zijn zeer verfijnd, en kennen talloze bereidingen (stomen, smoren, frituren, bakken in klei). De fameuze Kantonese keuken wordt gekenmerkt door zoet en een overweldigende hoeveelheid heerlijke snacks. De Szechuan keuken kent een 'pittig verlammende' smaak, die de tong een gevoel van een plaatselijke verdoving bezorgt, terwijl de Hunanese keuken letterlijk rood ziet van de pepers.

In China is het goed gebruik om iemand voor het eten uit te nodigen. Een Chinese gastheer (of -vrouw) die zijn gast met respect bejegend of 'gezicht geeft', nodigt deze uit in een aparte vipkamer. Anders dan in Nederland waar je met anderen in dezelfde eetzaal zit, hebben de restaurants in China aparte kamers met een duurder prijskaartje. Maar in de prijs zit inbegrepen: een exclusieve inrichting, een karaoke-installatie en tv, én eigen bediening. Met één vingerknip staan serveersters klaar om borden op te dienen of je glas tot vervelens toe bij te schenken. Nederlanders onbekend met dit fenomeen, worden zenuwachtig van serveersters die voortdurend in een hoekje aanwezig staan te wezen. Het helpt als je beseft dat de bediening gewoon een onderdeel is van het meubilair.

Het gebruik van de eetstokjes vergt wat oefening, maar de onzekere gast moet niet aarzelen om een mes en vork te vragen als het eten continu in zijn schoot of ergens anders dreigt te belanden. Eetstokjes zijn al heel lang in gebruik en er wordt al melding van gemaakt in teksten van ruim tweeduizend jaar geleden. Goed dineren is voor de Chinees van levensbelang, niet alleen voor het eten, maar vooral voor de onderlinge verhoudingen. Voor de Nederlandse ambtenaar of zakenman is het soms onbegrijpelijk dat er in China zoveel tijd aan de eettafel gespendeerd wordt. Maar voor de Chinees is het een manier om vriendschappelijke banden te kweken. Het principe is: eerst eten, dan zaken. Als er goed is gegeten, gedronken, en gelachen, dan kunnen de meer serieuze dingen ter sprake komen.

In China worden de echte zaken dan ook niet gedaan aan de vergadertafel, maar aan de eettafel.

* Peter Ho is hoogleraar Internationale Ontwikkelingsstudies aan de Universiteit Groningen.


en volg Telesport op:
twitter hyves RSS