Gezin nu op eerste plaats voor Verheijen

Carl Verheijen (l) met zijn twee kinderen en echtgenote Andrea Nuyt (geheel rechts)

HEERENVEEN -  Hij werd zaterdag gekscherend de Wouter Bos van het schaatsen genoemd. Carl Verheijen zou zijn schaatsloopbaan best nog een paar jaar kunnen voortzetten, maar de 34-jarige Leusdenaar kiest bewust voor zijn privéleven. „Mijn dochters zijn nu drie en vier jaar oud”, zei de rijder van TVM na zijn laatste officiële wedstrijd. „De komende jaren wil ik graag meer bij ze zijn.”

Verheijen noteerde bij de wereldbekerfinale de tiende tijd op de 5 kilometer. Tijdens zijn laatste rondje nam de schaatser al uitgebreid afscheid van het publiek in Thialf. Als hij had doorgereden, was Verheijen misschien iets hoger geëindigd. Om zijn tijd of rangschikking was het hem echter niet te doen.

Als echte topsporter leefde Verheijen al een tijdje niet meer. In de aanloop naar de Spelen trainde de routinier voor het laatst serieus. Na het trainingskamp in Calgary deed hij acht dagen lang niets. Pas de laatste weken hield hij zich weer wat serieuzer bezig met zijn afscheidswedstrijd.

„Na Calgary is er veel van me afgevallen”, zei de schaatser, die zaterdag genoot. „Het was erg mooi. Ik had wel een mooi afscheid verwacht, maar niet op deze manier. Ik ben gewoon twaalf ronden lang aangemoedigd. De supporters bezorgden me kippenvel.”

Net als ploeggenote Renate Groenewold had Verheijen de schaatssport graag verlaten met een olympische prijs. Voor beide TVM'ers zat dat er niet in. Groenewold onderging twee operaties en kwam nooit meer in topvorm. Verheijen liep de Spelen zelfs helemaal mis. In het kwalificatietraject voor Vancouver viel alles voor hem precies verkeerd.

Bij het olympisch kwalificatietoernooi reed hij eind december een uitstekende vijf kilometer, maar Bob de Jong was net wat sneller. In de herkansing, bij OKT II bleek Jan Blokhuijsen net wat rapper. Arjen van der Kieft hield Verheijen op de 10.000 meter van de Spelen. Ook een plaats op de ploegachtervolging zat er, door die nederlagen, niet in.

„Ik had er eigenlijk wel horen staan”, vindt Verheijen, die vier jaar geleden in Turijn brons pakte op de 10 kilometer en ploegachtervolging. „Ik heb afgelopen seizoen een hoog niveau gehaald, maar net niet op de juiste momenten toegeslagen. Maar ik had er uiteindelijk minder moeite mee dan mijn familie en vrienden. Zij vonden het een schande dat ik niet naar Vancouver mocht. Met mijn ervaring, of de ervaring van Erben, hadden we op de achtervolging een heel stuk verder kunnen komen.”

De komende zes maanden maakt Verheijen volledig vrij voor zijn gezin. Daarna wil de huisvader weer aan de slag, in de schaatswereld of daarbuiten. „Ik heb meerdere mogelijkheden. Ik hoop iets te vinden dat bij me past.”

Tweet

 Mail

 Print

 Telesport Nieuwsbrief