Boonen: Constant schuilt er gevaar

Tom Boonen Foto: © Cor Vos 2010

Oscar Freire Foto: VOS, COR

Een koers waar niet de kasseien, noch de heuvelzones en zelfs in principe niet de beruchte Capi het onderscheid maken. Waar ligt dan de moeilijkheidsgraad van Milaan-Sanremo? „Op het mentale vlak”, antwoordt Tom Boonen. „Geen enkele koers is geestelijk zo afmattend. Het hele jaar rijd je in een auto, maar in de Primavera word je ineens in een Formule 1-bolide gezet.”

Milaan-Sanremo, een sprinterskoers zeggen de recente statistieken. De laatste tien jaar werd de zege immers zevenmaal in een spurt beslist. Het past in de huidige tijd van nivellering in de wielersport, waar steeds grotere pelotons zich bij de finish melden. Ook in Sanremo zijn steeds meer renners in staat om met de eersten de Cipressa en Poggio over te stormen. Niemand steekt er echt meer bovenuit, rappe benen moeten het verschil maken.

„Maar wat je meemaakt voordat je in Sanremo bent, is met geen pen te beschrijven”, benadrukt Boonen. „Je zou die dag eens een cameraatje op je fiets moeten hebben. Iedereen zou versteld staan. Constant schuilt er gevaar. Een peloton dat op scherp staat, smalle kronkelige wegen, verkeerd geparkeerde auto’s en links en rechts van de straat grote vuilnisbakken. De avond na de koers ben ik helemaal kapot. Je hebt zoveel uur zo geconcentreerd op de fiets gezeten dat je helemaal leeg bent.”

Tweet

 Mail

 Print

 Telesport Nieuwsbrief