Tot de laatste druppel

Tweet

Mail

Print

 Telesport Nieuwsbrief

Jean Nelissen Foto: Vos, Cor

Het EK-abonnement,
6 weken € 20,-!

Steeds meer voelt hij zich het middelpunt van een processie. Waar Jean Nelissen ook staat, loopt of zit, overal klampen oudere mensen zich aan hem vast. Aan de borrel op het Vrijthof stopt het toeristentreintje zelfs wanneer de gids hem heeft ontdekt op het terras van de ‘hoeskamer vaan Mestreech’ de Vogelstruys. En bij de lunch op Chateau Neercanne spreekt een Twents echtpaar hem aan voor toeristische adviezen. Ze krijgen echter een levensles mee: "U moet genieten, want dat is het beste wat een mens kan invallen.”

De sigaar brandt onophoudelijk, terwijl de jonge jenever en grappa broederlijk naast zijn biertje op tafel staan. Steeds meer ontdekt ‘De Neel’ dat de wielersport een intrinsieke kracht heeft waar geen andere sport tegen op kan. Zelfs nu hij alle rijkdom heeft verspeeld en een vriendenclub hem financieel moet helpen om de oude dag door te komen, heeft hij nergens spijt van. Hij had kunnen baden in luxe, maar koos voor het nomadenbestaan van de wielersport. En dat had hij nooit willen missen. "Je passeert al het moois van tweeduizend jaar beschaving. Ik heb alles beleefd, dat maak je nergens mee. Het heeft mijn leven verrijkt.”

"Stel je voor dat ik schaatsjournalist was. Dan zit je dag in en dag uit aan zo’n ijsbaan waar de schaatsers iedere ronde langs zo’n ellendig reclamebord van OAD passeren. O-A-D… Vakanties in Turkije… En dan enthousiast reageren op ieder rondje 34. Nee, wielrennen is gelukkig geen locatiesport, maar trekt door het echte leven. De andere sporten hebben veel te veel een hokjesgeest. Daar heb ik me nooit in laten opsluiten.”

Aanbiedingen om directeur van grote bedrijven te worden of hoofdredacteur van landelijke kranten negeerde hij. "Hoofdredacteur?”, zegt hij verontwaardigd. "Ik moet er niet aan denken. Dat was niks voor mij. Iedere dag au-to-ma-ten-koffie, gesmeerde broodjes en opgesloten zitten in een kaal lokaal. Mensen! Tot twaalf uur was ik nooit bereikbaar. Ik had om zeven uur ’s ochtends de kroegen nog gesloten. Dan ging ik mijn krantje halen en het loket was pas na twaalven geopend.”

Alles leek hem voor de wind te gaan. In de verzekeringsbranche en met onroerend goed verdiende hij een kapitaal, terwijl hij uitgroeide tot een journalist met mondiale faam. In Geulhem had hij een enorm landgoed, maar het leven als kasteelheer kon niet tippen aan zijn zigeunerleven achter de coureurs. "Voor een schappelijke prijs had ik het halve Vrijthof kunnen kopen. Maar als ik journalistiek iets aanvoelde, kon niets me tegen houden. Dan moest ik dat verhaal maken. Ja, het was idioterie. Liefst 36 Tour de Frances gevolgd, 26 wielerboeken geschreven en duizenden uren live televisie gemaakt.”

Maar… "Het wielrennen heeft me ook kapitalen gekost. Er waren dagen dat ik voor de NOS voor 350 gulden een reportage maakte, terwijl er thuis dertig schilders rondliepen. Ik reed mijn oprijlaan af en keek nog eens om. Zag ik al die schilders ineens spelen met een hond. En verdorie, dat was ook nog mijn eigen hond. Vraag je me achteraf of ik het goed heb gedaan, dan zeg ik natuurlijk nee. Ik had op mijn landgoed moeten passen.”

Verwoed doet Nelissen een poging om zijn sigaar opnieuw aan te krijgen. Pas als de eerste rookpluimen zijn opgestegen vertelt hij verder. "Eigenlijk had ik alleen maar ellende met dat kasteel. Stond ik ’s ochtends op kon ik meteen al de keuze maken in welke auto ik moest stappen. En ook dat landgoed bracht alleen problemen met zich mee. Jongens toch. Had ik een fantastisch verhaal in mijn hoofd, belde er een man in uniform aan. Bleek hij van de brandweer te zijn. Was er een boom op de weg gevallen. Een boom! Was ik uren bezig met die boom. Ik had er een dagtaak aan, altijd was er wel wat in die van 42 kamers. Nee, rijkdom maakt absoluut niet gelukkig.”

Meer voldoening haalde hij uit de journalistiek. "Ik ben trots op de vele primeurs. Ik was de eerste die Villa Coppi mocht betreden. De weduwe van Joachim Agostino deed alleen aan mij haar verhaal. Weet je, ik heb de omsingelingsjournalistiek ingevoerd. Bernard Hinault was boos. Boos op de hele wereld. Hij wilde met niemand spreken. Ik ben toen naar de binnenlanden van Bretagne gereisd. Eerst dronk ik een fles wijn met de burgemeester van zijn dorp. Ik zei tegen hem: Bel Bernard en zeg dat ik eraan kom. Daarna ging ik lunchen met zijn moeder. En zei dat ze Bernard moest waarschuwen. Vervolgens had ik een afspraak met zijn eerste wielertrainer en ook hij moest Bernard verwittigen. Tot slot reed ik naar de boerderij van Hinault. Hij zag me in de verte aankomen en schudde zijn hoofd. ‘Ik denk dat wij een fles wijn moeten drinken’, zei hij en vervolgens zat ik binnen.”

Het gesprek wordt even onderbroken door de ober die vraagt of mijnheer Nelissen een soepje voor de salade wens. "Soep?”, vraagt hij verbaasd alsof de man volslagen idioot is. "Nee, dan neem ik nog een grappa.”

Natuurlijk waren er dagen dat hij heimwee kende. Zeker in de zomers dat hij slechts één weekend thuis was. "Maar de gedachte dat ik terug kon gaan naar Maastricht hield me altijd op de been. De mensen weten niet hoe bevoorrecht ze hier zijn. De hele wereld heb ik gezien, maar nergens anders bestaat het leven uit zoveel gemoedsrust. Heel anders dan in de hectische conglomeraten van de Randstad. De kwaliteit van het leven is in de Limburgse heuvels veel hoger. Weet je hoeveel toprestaurants Maastricht heeft? Dat vindt je nergens anders.”

Dat de alcohol een benevelde stempel op zijn leven drukt, ontkent hij niet. Hoogstens vier uur slaap heeft hij per nacht nodig. En steevast begint hij de dag met een jonge jenever. Dat alcohol zijn geheugen aantast, spreekt hij direct tegen. "Alcohol zou hersencellen vernietigen. Dat is de grootste misvatting allertijden. Flauwekul! Vraag maar, ik weet alles.”

En inderdaad we hadden een dergelijke test voorbereid, maar tot in de kleinste details van vele jaren geleden herinnert Nelissen zich alles. "Ik drink al jenever vanaf mijn zeventiende. Ik werkte toen als leerling journalist voor het Land van Valkenburg en werd naar het bejaardenhuis in Nuth gestuurd. Daar moest ik een echtpaar interviewen dat zestig jaar getrouwd was. Kwam ik in een stinkende huiskamer bij twee oudjes van negentig binnen, waar midden op tafel een fles jenever stond. ‘Dat drink ik elke dag’, vertelde die man me. Nou die levensles heb ik onthouden. Ik denk dat kan niet slecht zijn. En kijk aan, ik ben er al een heel eind mee gekomen.”

Lichamelijk voelt hij zich nog beresterk. "Mijn fysiek is ongelooflijk. Drie jaar geleden was ik op het WK in Verona. Tegenover ons hotel was een man uit Sardinië uitbater van een fantastisch restaurant. Hij vroeg wie er van ons van grappa hield. Ik keek hem aan. Ineens wilde hij een wedstrijdje grappa drinken met mij. Dat heeft hij geweten, hahaha. Drie kwartier later werd hij half buiten bewustzijn door twee obers naar buiten gedragen. ‘Campione’ riep hij me nog toe.”

Even wordt het stil. Hij spreekt er liever niet over hoe hij de laatste jaren zijn hele kapitaal verspeeld heeft. "Het is de magie van het leven”, zegt hij berustend. "Zo gaat dat nu eenmaal. Als jongen moest ik me wassen in een teil en later had ik vijf Romaanse badkamers in mijn huis. Ik heb alles meegemaakt en heb nergens spijt van. Ik ben nog altijd rijk in een ander opzicht. Ik ben 70 jaar maar heb zeker al voor 210 jaar geleefd.”

"Hoe ik het geld verloren heb? Laten we het familieomstandigheden noemen. Het is niet belangrijk. Ik had multimiljonair kunnen zijn, maar geld interesseert me niets. Ik kan nog goed leven. Ik heb ook niet veel nodig. Mijn behoefte is niet zo groot. Zolang ik maar geld heb voor een borrel, een sigaartje en een hapje te eten. Weet je, ik heb volkomen vrede met mijn bestaan. Zolang ik nog wat verhalen kan schrijven en het wielrennen kan volgen. Nooit zal ik ergens rustig gaan zitten. Als ik negentig word en half blind en half doof ben zal ik nog met de journalistiek bezig zijn. Dat houdt me op de been.”