Laura Dekker is geen gewoon meisje

Bij alle commotie over de vraag of je een zo jong meisje wel alleen de wereld rond mag laten zeilen, of het wel een echt record is en of ze volgens de wet niet op school zou moeten zitten, bleef één aspect nadrukkelijk buiten beeld.

Laura is geen gewoon meisje. Zij is een zeilster in hart en nieren die niets liever doet dan zeilen. Ze heeft de laatste paar jaar alles op alles gezet om haar doelen te verwezenlijken. Dat was niet in de eerste plaats om als jongste zeilster rond de wereld in de recordboeken te komen. Ze was gewoon al erg jong bezig met oceaanzeilen, zoals wonderkinderen wel vaker op jonge leeftijd dingen presteren die meestal alleen volwassenen lukken.

Het was niet haar keus om voortdurend negatief in de schijnwerpers te staan. Laura zette solo een prestatie neer waar volwassenen een puntje aan kunnen zuigen. Want wie van ons kan zeggen dat hij of zij solo rond de wereld heeft gezeild?

Wie heeft er net als Laura met goed gevolg voorbereidingen getroffen om stormen op zee te doorstaan? Wie heeft dagenlang alleen op de oceaan gedobberd, in afwachting van een vlaag wind, zonder een mens te zien en zonder gek te worden?

Wie is er net zo bezeten van zeilen als Laura en bereid daarvoor de schoolcarrière op het spel te zetten?

Dat het zeilmeisje haar tocht zonder noemenswaardige kleerscheuren heeft volbracht, mag een wereldprestatie worden genoemd, ook al wordt haar record door geen enkele instantie erkend. Daar gaat het ook niet om.

Laura maakt ons duidelijk dat zeilen meer is dan het varen met een bootje. Dat solozeilen ook een manier van leven is die, naast zwaar en lastig, ook oneindig mooi kan zijn.

Daarom is Laura een voorbeeld voor al die - niet zo bijzondere - kinderen waarvan we hopen dat ze watersporten ook leuk gaan vinden. Ook al hopen we van harte dat ze pas de wereld rond zeilen als ze volwassen zijn.

 Mail

 Print